พอถึงช่วงเย็นใกล้ค่ำ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็สวมเสื้อบุนวมเก่าๆ ห่อตัวเองไว้อย่างมิดชิด
เขาเป็นคนที่กวนเหวินจวิ้นจัดให้มาวางเบ็ด งานแบบนี้เขาทำมาหลายครั้งแล้ว จึงคุ้นมือเป็นอย่างดี
เขาเดินวนเวียนอยู่ในตรอกที่หลิวเหวยตงเคยทำการซื้อขาย ตามคำบรรยายของเติ้งเหวยจวิน เขาพอจะรู้ว่าคนที่มาซื้อขายกับหลิวเหวยตงมีลักษณะอย่างไร
ชายวัยกลางคนจึงเดินเสาะหาไปทั่ว พอเจอคนที่ดูน่าสงสัย เขาก็เดินเข้าไปใกล้แล้วกระซิบเสียงต่ำว่า “พี่ชาย ฉันได้กลิ่นแล้ว ช่วยแนะนำเจ้าภาพให้หน่อยสิ”
เขาลองหยั่งเชิงติดกันสามคน สองคนในนั้นมองว่าเขาสมองมีปัญหา
ชายคนที่สามมองเขาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะยกแขนขึ้นดมแขนเสื้อตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ชายวัยกลางคนเห็นว่ามีหวัง จึงเกี่ยวคอชายร่างผอมคนนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วลากกึ่งดึงกึ่งกระชากไปที่มุมตึก ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำว่า “ช่วยแนะนำเจ้าภาพให้หน่อยสิพี่ชาย ฉันจ่ายให้สามเท่า”
ชายคนนั้นอดพูดไม่ได้ว่า “ต่อให้จ่ายสิบเท่าก็ไม่มีประโยชน์ เจ้าภาพไม่ขายแล้ว”
ชายวัยกลางคนรีบพูดว่า “งั้นฉันจ่ายสิบเท่า ช่วยเอาคำไปถามให้หน่อยได้ไหม”
อย่างไรเสียเงินก็เป็นของกวนเหวินจวิ้น ชายวัยกลางคนจึงเสนอราคาโดยไม่รู้สึกเสียดายเลยสักนิด
กวนเหวินจวิ้นบอกไว้แล้วว่า ขอแค่ล่อปลาออกมาได้ ก็ถือว่าเขามีความดีความชอบ!
ว่าไปแล้ว หลิวเหวยตงอาจไม่เห็นแก่ราคาสามเท่าก็ได้
แต่ถ้าเป็นสิบเท่า หลิวเหวยตงก็น่าจะหวั่นไหว
ชายคนนั้นถูกอีกฝ่ายเกี่ยวคอไว้ เขาสูบยาเสพติดมานาน ร่างกายอ่อนแอจนแทบไม่มีแรงจะดิ้นให้หลุด
อีกฝ่ายกระซิบเสียงต่ำว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน ช่วยไปถามเขาหน่อยว่าถ้าฉันให้ราคาสิบเท่า เขาจะขายไหม พี่ชายช่วยฉันหน่อยนะ ช่วงนี้สถานการณ์ตึงเครียด ฉันหาเจ้าภาพทั่วทุกที่ก็ไม่เจอ”
พูดพลาง อีกฝ่ายก็ยัดเงินสิบหยวนใส่มือชายคนนั้น
ที่จริงชายคนนี้ถูกจับได้แล้ว ต่อให้ไม่อยากช่วยก็ไม่มีทางเลือก เพราะเขาเองก็กลัวถูกแจ้งความเหมือนกัน
ถึงขั้นนี้แล้ว เขาจึงได้แต่พยักหน้า พูดอย่างอัดอั้นว่า “ได้ๆๆ ฉันจะไปถามให้”
อีกฝ่ายเร่งเขาอย่างร้อนใจว่า “วันนี้ไปถามเลยนะ ฉันจะมารอที่นี่ตอนหกโมงเย็น ตกลงไหม”
ชายคนนั้นพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ก็ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”