เฉียวหลานซูถูกฉินหยวนเจิ้งกดลงบนเตียงเตาอย่างจนใจ จนต้องทำงานล่วงเวลาตลอดทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอไปทำงานพลางหาวเป็นระยะ
ดีที่ตอนนี้เธอเป็นพนักงานเก็บของในคลังแล้ว ปกติถ้าไม่มีใครมาเบิกสินค้า เธอก็แทบไม่มีอะไรให้ทำ
ตำแหน่งนี้แต่ก่อนมักจัดให้พนักงานที่ตั้งครรภ์ หรือพนักงานที่เดินเหินไม่สะดวก
เฉียวหลานซูได้มาทำงานตรงนี้ เธอสงสัยว่าหัวหน้าฝ่ายผลิตของโรงหมักผักดองเห็นแก่หน้าหยางเหวินหยาน ผู้อำนวยการโรงงาน
วันนี้เฉียวหลานซูหอบตำราเรียนมัธยมปลายมาสองสามเล่ม วางไว้ในห้องเล็กของพนักงานเก็บของในคลัง พอว่างก็จะนั่งอ่านหนังสือทบทวน
เพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน พนักงานขับรถส่งของตู้เอ้อร์หนิวก็มาเคาะประตูอย่างกะทันหัน
เฉียวหลานซูเปิดหน้าต่าง พอเห็นว่าเป็นเขา ก็นึกว่าเขามาเบิกสินค้า จึงยิ้มแล้วพูดว่า “สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่ตู้ มีใบสั่งมาด้วยไหมคะ”
ตู้เอ้อร์หนิว “...”
เมื่อเผชิญกับรอยยิ้มของเฉียวหลานซู สีหน้าเย็นชาของตู้เอ้อร์หนิวก็อ่อนลงเล็กน้อย เขาพูดว่า “คุณเสี่ยวเฉียว ผมมาเอาใบสั่งของเมื่อวานครับ เมื่อวานผมเบิกขนมเกลียวทอดไปหนึ่งร้อยชั่งไม่ใช่หรือครับ ใบสั่งเบิกสินค้านั่นผมต้องเอากลับไปด้วย”
พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉียวหลานซูก็จางลงเล็กน้อย เธอพูดว่า “ขอโทษด้วยนะคะพี่ตู้ ใบสั่งเบิกสินค้าของเมื่อวานทางฉันต้องเก็บไว้เป็นหลักฐานค่ะ ตอนตรวจสอบบัญชีประจำเดือนต้องส่งให้ฝ่ายการเงินกับฝ่ายจ่ายเงิน ดังนั้นให้คุณไม่ได้ค่ะ”
ตู้เอ้อร์หนิวขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อยว่า “ก่อนหน้านี้พนักงานเก็บของในคลังไม่เคยเก็บใบสั่งเลย ทำไมพอถึงคุณถึงต้องใช้ใบสั่งล่ะ”