คิ้วตาของฟางอิ่นเหนียนคมลึกเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยามนี้ฤทธิ์สุราทำให้แววตาที่มองเซียวจี้พร่าเลือนขึ้นอีกหลายส่วน
ฟางอิ่นเหนียนใช้ชีวิตอย่างสงบเยือกเย็นไร้ความปรารถนามายี่สิบแปดปี ทว่าพอถูกจุดไฟขึ้นมาในคราวเดียว ก็ลุกโชนแทบจะในทันที
เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเป็นไปอย่างธรรมชาติ ราวกับทุกอย่างลงตัวแล้ว
ตอนฟางอิ่นเหนียนทนไม่ไหว เขาก็ด่ากราดตั้งแต่พ่อแม่ของเซียวจี้ไปจนถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตร
ตอนศูนย์สามเจ็ดทบทวนเหตุการณ์ก่อนหน้า มันมองไม่เห็นภาพ ได้ยินเพียงเสียงด่าทอของทั้งสองคนระหว่างสื่อสารกัน กับเสียงปี๊บ ๆ ที่ถูกปิดกั้นไว้อีกนับไม่ถ้วนเพราะไม่เหมาะให้ใครได้ยิน
มันบีบจุดใต้จมูกตัวเองแรง ๆ ในที่ที่เซียวจี้มองไม่เห็น กว่าจะพยายามสงบใจลงได้ก็ผ่านไปพักใหญ่ ก่อนจะกัดฟันถามเซียวจี้ว่า
【จากนี้ไปนายคิดจะทำยังไง?】
เซียวจี้กินโอเด้งบนโต๊ะจนหมด หยิบกระดาษทิชชูมาแผ่นหนึ่ง พับครึ่งอย่างเรียบร้อยเป็นมุมฉาก แล้วค่อยเช็ดปากพลางตอบว่า
【กลับบ้านนอน】
เซียวจี้เปิดโทรศัพท์ที่ปิดเสียงไว้ เห็นสายที่ไม่ได้รับหลายสิบสายล้วนมาจากเฉิงนั่ว จึงลบการแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับทิ้ง ระหว่างยืนรอรถอยู่ริมถนน เขาก็เปิดแอปชอปปิงขึ้นมา เลือกซื้อหนังสือหลายเล่มที่ดูเป็นวิชาการอย่างพิถีพิถัน
ศูนย์สามเจ็ดมองหนังสือเหล่านั้น ซึ่งมีชื่อว่า《กลยุทธ์ความรักสามสิบหกประการ》《วิธีควบคุมใจคนที่คุณรัก》《กุมอำนาจเหนือความรู้สึก》《ทำอย่างไรให้คนคนนั้นหลงใหลจนหัวปักหัวปำ》《สามกระบวนท่า สอนให้คุณทำให้คนคนนั้นไม่อาจหยุดกลางคันบนเตียง》แล้วก็รู้สึกว่าหนทางข้างหน้านั้นยาวไกลนัก
แต่จะว่าไป อย่างน้อยเซียวจี้ก็ยังเป็นคนที่ยอมเรียนรู้และรับฟังคำแนะนำ นี่ทำให้ศูนย์สามเจ็ดพอจะรู้สึกปลอบใจขึ้นมาได้บ้าง แม้จะเป็นความปลอบใจเพียงน้อยนิดก็ตาม
บ้านในเมืองไห่เฉิงราคาแพงลิบลิ่ว บ้านเดิมของเจ้าของร่างมีฐานะธรรมดา พ่อแม่เป็นเพียงคนงานในบริษัทแห่งหนึ่งของอำเภอเล็ก ๆ เขาเข้าวงการบันเทิงมาทำงานได้แค่ปีเดียว จึงไม่มีทรัพย์สินเป็นกอบเป็นกำ
ปีก่อนเขาหาเงินได้บ้าง จึงส่งไปช่วยที่บ้านเปลี่ยนเป็นบ้านใหม่สามห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกในอำเภอ
เงินที่เหลือก็เอาไปซื้อรถคันเล็กไว้ใช้เดินทาง ตอนนี้ในเมืองไห่เฉิงเขาเช่าได้แค่อพาร์ตเมนต์เก่าทำเลพอใช้ การเดินทางและการใช้ชีวิตสะดวก แต่สภาพแวดล้อมค่อนข้างธรรมดา
ถ้าพูดถึงมาตรการรักษาความปลอดภัย นอกจากกล้องวงจรปิดที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่งแล้ว ก็มีเพียงลุงยามสองคนที่ผลัดเวรกันเฝ้าประตู
เจ้าของร่างเป็นผู้ชายที่ทุกอย่างธรรมดาไปหมด นอกจากหน้าตา
เขาก็เหมือนผู้ชายที่อยู่คนเดียวส่วนใหญ่ ไม่มีข้อยกเว้นในเรื่องความรก
เสื้อผ้าสารพัดชนิดกองอยู่บนโซฟาในบ้าน ตู้เสื้อผ้าเปิดอ้าทิ้งไว้ ส่วนถุงเท้ากับกางเกงชั้นในกองอยู่ในตะกร้าผ้าใช้แล้ว ยังไม่ได้ซัก
พอกลับถึงบ้าน เซียวจี้ไม่พูดอะไรสักคำ ใช้เวลาทั้งวันเต็ม ๆ จัดการขนข้าวของทุกอย่างที่ไม่จำเป็นสำหรับเขาออกจากบ้าน ไม่เหลือแม้แต่ของประดับสักชิ้น
เขาใช้น้ำยาฆ่าเชื้อถึงสามถังกับน้ำยาซักผ้าหนึ่งถุง ซักของทุกอย่างที่ไม่ได้ทำความสะอาดมานานจนหมด แล้วนำไปตากไว้ที่ระเบียง
เสื้อผ้าชั้นในเก่าทิ้งทั้งหมด ส่วนของใหม่แกะออกมาพับเป็นเหลี่ยมเรียบร้อยเหมือนก้อนเต้าหู้ แล้วจัดวางไว้ในกล่องเก็บของอย่างเป็นระเบียบ
จากนั้นเขาก็ทอดสเต๊กกินชิ้นหนึ่ง นั่งอยู่ในห้องรับแขกที่สะอาดเอี่ยม ว่างเปล่าจนไม่มีบรรยากาศของการอยู่อาศัยแม้แต่น้อย เปิดโทรทัศน์ ก่อนจะแฮ็กเข้าเว็บไซต์แห่งหนึ่งด้วยโทรศัพท์แล้วส่งภาพขึ้นจอโทรทัศน์
เขากินสเต๊กอย่างหน้าตาเฉยไปพร้อมกับภาพชายสองคนกำลังออกกำลังกายอยู่ในโทรทัศน์
เมื่อเห็นบางฉากที่ฝ่ายรับแสดงสีหน้าชัดเจนว่ากำลังเพลิดเพลิน เขาก็หยุดเคี้ยว แล้วเริ่มจดจำรายละเอียดในหัวอย่างตั้งอกตั้งใจ
ศูนย์สามเจ็ดมองภาพโมเสกบนจอโทรทัศน์แล้วอยากเตือนเซียวจี้สักคำว่า ของแบบนี้มีไว้ให้คนดู คนดูก็อาจจะรู้สึกดี แต่คนแสดงไม่จำเป็นต้องรู้สึกดีไปด้วย
แต่มันคิดว่า ถ้าพูดออกไปจริง ๆ ด้วยนิสัยของเซียวจี้แล้ว อีกฝ่ายอาจเข้าไปในสถานที่ฝึกปฏิบัติจริงบางแห่ง แล้วอ้างว่าต้องการเรียนรู้เพื่อไปสัมภาษณ์คนที่มีประสบการณ์ตรงแบบไม่ยอมให้ปฏิเสธก็ได้
ศูนย์สามเจ็ดไม่เคยรู้สึกอัดอั้นขนาดนี้มาก่อน มันถอนหายใจแล้วตัดสัญญาณเชื่อมต่อระหว่างตัวเองกับเซียวจี้เสียก่อน