หลังจากที่เขาจากไป เด็กฝึกพวกนั้นก็รีบประคองอวี๋หงที่สลบอยู่บนพื้นขึ้นมา
“เถ้าแก่ ท่านไม่เป็นไรนะขอรับ?”
ท่ามกลางเสียงเรียกของเด็กฝึกหลายคน อวี๋หงก็ฟื้นขึ้นมาในที่สุด
“ข้า…ข้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?” อวี๋หงแทบไม่เชื่อว่าตนเองยังรอดชีวิต
“เถ้าแก่ ท่านยังอยู่ดี แต่ว่า…” เด็กฝึกทั้งหลายพูดอ้ำอึ้ง
“แต่ว่าอะไร?” อวี๋หงพูดไม่ชัดเพราะปากรั่ว
“โอสถปราณวิญญาณ 800 เม็ดที่โรงโอสถเก็บไว้ถูก…คุณชายน้อยเอาไปหมดแล้ว!”
“ว่าไงนะ?”
อวี๋หงได้ยินก็ตวาดลั่น “ไอ้สารเลว ใครให้พวกเจ้าเอาไปให้เขา โอ๊ย…ฟันข้า”
“คุณชายน้อยไม่เพียงแต่เอาโอสถปราณวิญญาณไปหมด ยังเอาโอสถอื่นๆไปครึ่งหนึ่งของที่เก็บไว้ด้วย พวกเราจะทำอย่างไรดีขอรับ?”
ได้ยินคำรายงานของเด็กฝึก อวี๋หงก็กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง “พาข้าไปหาน้องสาวข้าเดี๋ยวนี้ ข้าจะฟ้อง!”
เด็กฝึกไม่กล้าชักช้า รีบหามอวี๋หงมุ่งหน้าไปทางจวนอู่หวัง
ไม่นาน อวี๋หงก็เดินโซเซเข้าไปในจวนอู่หวังภายใต้การพยุงของเด็กฝึกหลายคน ตรงมาถึงเรือนของฉินเฉิง
อวี๋เชี่ยน ภรรยาของฉินเฉิงกำลังให้คนรับใช้ในบ้านตัดชุดใหม่ให้นาง
อวี๋เชี่ยนเป็นสตรีที่ยังคงมีเสน่ห์ ต่อให้อายุ 40 แล้ว แต่ดูยังสาว
ตระกูลอวี๋ก็เพราะอวี๋เชี่ยนแต่งเข้าจวนอู่หวัง จึงทะยานขึ้นเป็นตระกูลใหญ่ในท้องถิ่น
พอเห็นน้องสาวตัวเอง อวี๋หงก็ร้องโหยหวนขึ้นมาทันที “น้องสาว เจ้าต้องตัดสินให้พี่ชายด้วยนะ!”
อวี๋เชี่ยนเห็นพี่ชายถูกต่อยจนดูไม่ได้ ก็รีบลุกขึ้นถาม “เกิดอะไรขึ้น ใครทำร้ายเจ้าจนเป็นเช่นนี้?”
“ก็เด็กสารเลวฉินจ้านน่ะสิ มันถือดีที่เป็นท่านทายาทอ๋อง ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา ยังด่าว่าพวกเราเป็นทาสขี้ข้าอีก”
ได้ยินเช่นนั้น อวี๋เชี่ยนก็ลุกพรวด “น่าโมโหนัก เด็กสารเลวนี่อุกอาจเกินไปแล้ว”