ในเวลาเดียวกัน ฉินจ้านแบกกระสอบป่านออกจากนครหลวง
โอสถวิญญาณเต็มกระสอบนี้เพียงพอให้เขาฝึกฝนได้สักระยะ
มีเสบียงสำรอง ใจก็ไม่หวั่น!
เดิมทีเขาแค่ต้องการรับโอสถปราณวิญญาณไม่กี่เดือนก็พอ
แต่อวี๋หงสุนัขแก่ไม่รู้จักที่ทางของตัวเอง กล้าดียักยอกโอสถปราณวิญญาณของเขา
เรื่องนี้จะปล่อยไว้ได้อย่างไร!
ดังนั้น ฉินจ้านจึงเดือดดาล ลงมือโดยตรงจนทำให้สุนัขแก่ร้ายกาจนั้นเกือบตาย
ปล้นโอสถที่เก็บไว้ในร้านยาไปครึ่งหนึ่ง
เมื่อพวกเจ้าไม่ยอมให้ ข้าก็จะหยิบเอง และจะหยิบเอาส่วนใหญ่เสียด้วย
เรื่องนี้แม้จะถึงหูท่านปู่ ฉินจ้านก็ไม่กลัว
ไม่นานนัก ฉินจ้านก็มาถึงป่าหลันเยว่
สถานที่แห่งนี้เองคือที่ที่เขาสูญเสียสายเลือด
เขายังมองเห็นผืนดินชุ่มโชกด้วยโลหิต และยอดเขาที่ถูกลงทัณฑ์สวรรค์ทำลายราบเป็นหน้ากลอง
ภาพเหตุการณ์วันนั้นผุดขึ้นในหัวอย่างห้ามไม่อยู่
ความรักถูกทรยศ สายเลือดถูกช่วงชิง
แค้นนี้ไม่ชำระ ขอสาบานว่าไม่ใช่คน!
"หนานกงเอียน หนานกงซวี่ หนี้เลือดล้างแค้นนี้ข้าจะต้องทวงคืน"
ฉินจ้านผู้สงบสติอารมณ์ได้แล้วหาปากถ้ำแห่งหนึ่ง จัดการให้เรียบร้อยเล็กน้อย แล้วตัดสินใจเก็บตัวฝึกฝนที่นี่
เหตุผลที่เขาเลือกเก็บตัวฝึกฝนที่นี่ ก็เพื่อเตือนสติตนเอง
หลังจากเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ฉินจ้านนั่งในปากถ้ำเริ่มต้นฝึกฝน
ตามเคล็ดวิชา เก้าผันกลืนฟ้า ที่สิงเทียนถ่ายทอดให้เขา ฝึกฝนตามคำอธิบายข้างต้น
เก้าผันกลืนฟ้าเป็นเคล็ดวิชาฝึกฝนร่างกายโดยเฉพาะ ไม่หยุดกระตุ้นศักยภาพกายเนื้อ ทลายพันธนาการเรือนร่าง เพื่อบรรลุสภาวะไม่ตายไม่ดับ
ในยุคบรรพกาล บรรพชนอูทั้งสิบสองกายาไร้เทียมทาน ลงมือคือเทวฤทธิ์