มองศิษย์พี่ที่กำลังซดบะหมี่อย่างเมามันไม่สนใจผู้คน น้ำมันเต็มปากเต็มคอ สองหญิงสาวก็อดน้ำลายสอไม่ได้
ประกอบกับกลิ่นหอมที่ไม่อาจต้านทานได้ ก็ยิ่งรู้สึกเสียใจภายหลังยิ่งขึ้น
"ทำไมเราถึงตกลงกับเขาไปได้นะ อือๆ..."
"ศิษย์น้องฉางชิง จริงๆ ไม่มีแล้วหรือ? แค่ชามเดียว ขอเรากินชามเดียวไม่ได้หรือ?"
ทนไม่ไหวจริงๆ หญิงสาวที่อายุน้อยกว่าคนนี้ดึงแขนเย่ฉางชิงไปพลางออดอ้อน แขนที่สัมผัสนุ่มนวลนั้น ให้ความรู้สึกสบายมาก แต่เย่ฉางชิงก็ยังคงส่ายหน้าพูดว่า
"ศิษย์พี่ ไม่มีจริงๆ หรอก หรือว่าตอนบ่ายพวกเธอมาถึงก่อนหน้านี้ล่ะ?"
ไม่ยอมทำงานล่วงเวลาเด็ดขาด ต่อให้เป็นความงามก็ไร้ประโยชน์ สำหรับเรื่องนี้ หญิงสาวแม้จะไม่ยอมแพ้ แต่ก็ไม่มีทางออกใดๆ
กินข้าวเสร็จ ทุกคนต่างช่วยกันล้างชาม นี่ก็เป็นกฎของเย่ฉางชิงเช่นกัน
ชาติก่อน เย่ฉางชิงกลัวการล้างจานมาก ต่อให้ตอนนี้ข้ามมิติมาแล้วก็ยังเป็นเช่นนั้น
ส่วนเรื่องนี้ บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องต่างไม่มีข้อขัดแย้งใดๆ มีอาหารอันโอชะเช่นนี้อยู่ตรงหน้า แค่ล้างจานก็เป็นเรื่องเล็กน้อย
ถึงกับมีคนจำนวนไม่น้อยที่ตะโกนขึ้นมาขณะล้างจาน
"ช่วยล้างจานด้วย! บะหมี่หนึ่งชาม ล้างจานสามวัน!"
"ศิษย์พี่ ข้าล้างให้เอง บะหมี่ราดซอสตอนเย็น ให้ศิษย์น้องหยูทำแทนก็ได้"
"ไปให้พ้น! ข้าล้างเองได้!"
มองดูผู้คนที่ยอมทำได้ทุกวิถีทางเพื่อบะหมี่ราดซอสหนึ่งชาม เย่ฉางชิงก็ยิ้มอย่างพอใจ
หลังจากล้างและเก็บเรียบร้อย บรรดาศิษย์ก็จากไปอย่างไม่เต็มใจนัก เหลือเพียงเย่ฉางชิงในลานบ้านอีกครั้ง