เขารีบมาทันทีที่รู้ข่าว แต่ไม่คิดว่าพวกหน้าโง่พวกนี้จะมาก่อนเขาอีก
“พวกเจ้านั่งเฝ้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่บ่ายเลยหรือ?”
“เปล่า ๆ เพิ่งมาถึง ๆ”
ใครมาก่อนก็ได้ก่อน ทุกคนรู้ดีจึงเข้าแถวกันเอง ผู้มาถึงก่อนตื่นเต้นดีใจ ส่วนผู้มาทีหลังบ่นระงม
แต่ก็ไม่มีใครกล้าแทรกแถว เพราะกฎที่เย่ฉางชิงตั้งไว้ และต่อให้เย่ฉางชิงไม่พูดอะไร ศิษย์คนอื่น ๆ ก็ไม่ยอม
เพื่อบะหมี่ราดซอสชามนี้ อย่าได้สงสัยในความมุ่งมั่นของเหล่าศิษย์เลย
ความยุติธรรมเป็นสิ่งดีสำหรับทุกคน ส่วนคนที่แทรกแถวก็จะกลายเป็นศัตรูของทุกคนโดยปริยาย
แถวยาวเหยียดทอดยาวออกไปนอกลาน ตอนนี้ศิษย์สาวสองคนที่พลาดบะหมี่ตอนเที่ยงและเฝ้ารอมาทั้งบ่ายก็รีบร้อนมาถึง
ระหว่างทางยังพูดอย่างภาคภูมิใจ
“พี่หญิง ครั้งนี้ต้องได้กินแน่นอน มาถึงเร็วขนาดนี้ ยังไม่ถึงเวลาเลยด้วยซ้ำ”
“อืม”
คิดว่ามาเร็วกว่าเวลาแล้ว คิดว่าตัวเองมาเร็วพอแล้ว แต่ใครจะรู้ พอยังไม่ทันเข้าก็เห็นแถวยาวเหยียด สองสาวถึงกับชะงักงัน
“น้องศิษย์ นี่มัน...”
“รออาหารอยู่ครับ พี่หญิงมากินข้าวด้วยหรือ? งั้นเชิญต่อแถวได้เลยครับ”
มองดูแถวที่ยาวออกไปนอกลาน รอยยิ้มบนใบหน้าสองสาวแข็งทื่อทันที ยังไม่ถึงเวลาเลยนะ คนพวกนี้เป็นอะไรกันแน่
คิดว่ามาเร็วพอแล้ว แต่ใครจะรู้ พวกหน้าโง่พวกนี้มายิ่งกว่า
นี่มันยิ่งกว่าช่วงรับทรัพยากรฝึกบำเพ็ญประจำเดือนซะอีก ตอนนั้นยังไม่เห็นพวกเขาตื่นเต้นขนาดนี้เลย นี่เพื่อบะหมี่ราดซอสชามเดียวหรือ?