ยามหญิงชราเดินออกมาจากห้องด้านใน หลังของนางค่อมลงกว่าครั้งก่อนเมื่อเดือนที่แล้วอยู่เล็กน้อย
“อืม”
มีเพียงคำเดียว
จากนั้นนางก็รับห่อผ้าผืนนั้นมา เปิดดูแวบหนึ่ง แล้วปิดลงอีกครั้ง
“ทางนั้นปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวกระมัง?”
“ดีกับข้ามาก อาหารการกินและเครื่องนุ่งห่มไม่ขาดแคลน”
“ทุบตีเจ้าหรือไม่?”
“ไม่ขอรับ คุณชายตระกูลเซวียเป็นคนมีคุณธรรม”
“ทำงานเหนื่อยหรือไม่?”
“ไม่เหนื่อยขอรับ แค่ช่วยคุณชายจัดหนังสือกับฝนหมึก”
หญิงชราพยักหน้า เก็บห่อผ้าไว้ในอกเสื้อ
นางไม่ได้เอ่ยคำทำนองว่า ‘ฉือเกอร์มีความสามารถ’ และไม่ได้ถามว่าได้เงินมาจากไหน
เพียงยามหันหลังเดินเข้าครัว แผ่นหลังนั้นก็ไหววูบไปคราหนึ่ง
“ยืนเหม่อทำอะไร ไปนวดแป้งเสีย”
นางตะโกนเรียกหวังซื่อกับหลี่ซื่อ
“มีแป้งขาวแล้ว วันนี้นึ่งหมั่นโถว เอาเนื้อนั่นไปตุ๋นด้วย”
หลี่ซื่อตอบรับจากในห้อง ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมา
“เจ้าค่ะ ท่านแม่วางใจได้”
เมื่อเดินผ่านกู้ฉือ นางก็ตบไหล่เขาเบา ๆ
“ฉือเกอร์ ลุงใหญ่ของเจ้าอยู่ห้องปีกตะวันออก พ่อเจ้าก็อยู่ด้วย”
กู้ฉือหิ้วห่อขนมพุทรากวนกับขนมดอกกุ้ยฮวา เดินไปถึงหน้าห้องปีกตะวันออก
ประตูเปิดอยู่
กู้ป๋อหลี่กับกู้จ้งอี้นั่งอยู่ริมหน้าต่าง คนละม้านั่ง
ในมือกู้ป๋อหลี่ประคองคัมภีร์ต้าเสวียเก่าเล่มนั้น ส่วนเบื้องหน้ากู้จ้งอี้มีตำราอธิบายบทเรียนที่ไม่รู้ยืมมาจากที่ใดกางอยู่