กู้ฉือนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ
ความทรงจำจากชาติก่อนยามกล่อมหลานสาวให้นอนผุดขึ้นมา เรื่องเล่าคุ้นหูเหล่านั้นพลันผ่านเข้ามาในห้วงความคิดทีละเรื่อง
โลกใบนี้ไม่มีวรรณกรรมเอกทั้งสี่
ไม่มีอู๋เฉิงเอิน ไม่มีเรื่องพระถังซัมจั๋งเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎก
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น
“ยามฟ้าดินเพิ่งก่อกำเนิด ทุกสิ่งในโลกยังว่างเปล่า มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อว่าฮวากั่วซาน บนภูเขามีศิลาประหลาดก้อนหนึ่ง ดูดซับแก่นแท้แห่งฟ้าดิน ตะวันและจันทรา...”
กู้เนี่ยนตั้งใจฟัง หูผึ่งขึ้นมา
“วันหนึ่ง ศิลาประหลาดก้อนนั้นก็แตกออก”
“แตกออกหรือ?”
“อืม มีลิงตัวหนึ่งกระโดดออกมาจากข้างใน”
ดวงตาของกู้เนี่ยนเบิกกว้างเป็นประกาย
“ในก้อนหินมีลิงกระโดดออกมาได้ด้วยหรือ?!”
“ลิงตัวนี้เกิดมาก็ไม่เหมือนลิงตัวอื่น ไม่กลัวลม ไม่กลัวฝน ไม่กลัวสิ่งใดทั้งสิ้น บนฮวากั่วซานมีลิงหลายร้อยตัว ต่างยอมรับมันเป็นราชา”
“มันชื่ออะไรหรือ?”
“มันตั้งสมญาให้ตนเองว่าเหม่ยโหวหวัง ราชาวานรผู้สง่างาม”
“เหม่ยโหวหวัง!”
กู้เนี่ยนตบมืออยู่ในอ้อมแขนของเขา
“ชื่อองอาจยิ่งนัก!”
“เหม่ยโหวหวังเห็นว่าฮวากั่วซานเล็กเกินไป จึงกล่าวว่า ของดีทั่วหล้า ข้าจะไปดูให้หมด จากนั้นมันก็ข้ามขุนเขาและมหาสมุทร ไปพบเทพเซียนเฒ่าผู้หนึ่ง เรียนวิชาแปลงกายเจ็ดสิบสองรูปแบบและเมฆตีลังกา”
“วิชาแปลงกายเจ็ดสิบสองรูปแบบคืออะไร?”
“คือสามารถแปลงเป็นสิ่งใดก็ได้ จะเป็นเสือ เป็นเหยี่ยว เป็นสนหนึ่งต้น หรือเป็นก้อนหิน อยากแปลงเป็นอะไรก็แปลงได้”
กู้เนี่ยนสูดลมหายใจเฮือก