กู้เนี่ยนกับซ่งหว่านอิ๋งร้องออกมาพร้อมกันแทบจะในทันที
“พระผู้แสวงหาพระไตรปิฎกผู้สง่างาม กลับถูกแปลงเป็นเสือขาวที่หมอบอยู่ในกรงเหล็ก”
กู้ฉือเล่าอย่างเนิบช้า
“ไม่มีใครจำเขาได้ ขุนนางทั้งราชสำนักต่างคิดว่าเดิมทีเขาเป็นปีศาจเสือขาว”
เซวียหมิงหยางตบโต๊ะหินดังฉาด
“น่าเวทนาเกินไปแล้ว! รู้อย่างนี้ไม่น่าขับไล่วานรไปเลย!”
ซ่งหว่านอิ๋งร้อนใจตามไปด้วย
“แล้วจูกังเจี่ยเล่า? เขาไม่ช่วยอาจารย์หรือ?”
“จูกังเจี่ยสู้ไม่ไหว” กู้ฉือแบมือ “ตัวเขาเองยังเกือบถูกจับไปด้วย”
“สู้ไม่ไหวก็ไม่คิดหาทางหรือ!”
“คิดแล้ว”
น้ำเสียงของกู้ฉือเจือแววขบขันอยู่เล็กน้อย
“คิดไปคิดมา จูกังเจี่ยก็เหลือเพียงทางเดียว—ไปฮวากั่วซาน เชิญวานรกลับมา”
กู้เนี่ยนกุมมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน
“วานรจะยอมกลับมาหรือ? ไม่ใช่ว่าโกรธจนจากไปหรอกหรือ?”
“เพราะฉะนั้นจูกังเจี่ยจึงใช้กลอุบายหนึ่ง”
“กลอุบายอะไร?”
“ยั่วให้โกรธ”
กู้ฉือเปลี่ยนท่านั่ง แล้วเลียนน้ำเสียงของจูกังเจี่ย
“มันวิ่งไปฮวากั่วซาน พอพบวานรก็ร้องไห้ บอกว่าศิษย์พี่แย่แล้ว อาจารย์ถูกปีศาจจับไป”
“ปีศาจตนนั้นยังเที่ยวพูดกับผู้คนว่า ซุนต้าซ่างเซิ่งของเจ้าเป็นเพียงปี้หม่าเวินไร้ฝีมือ ที่อาจารย์ขับไล่เจ้าไปก็เพราะเจ้าสู้มันไม่ได้”
เซวียหมิงหยางหลุดหัวเราะพรืด
“เจ้าหมูนี่ฉลาดไม่น้อยเลย”
“พอวานรได้ฟังก็เดือดดาล”
น้ำเสียงของกู้ฉือพลันเปลี่ยนไป
“มันพูดเพียงสามคำ”
“สามคำไหน?” กู้เนี่ยนเร่งถาม