หลังจากเสี่ยวเค่อสร้างชื่อจากฝีมือการขัดถูตัวครั้งนั้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาก็ยิ่งทำยิ่งคล่อง เรียนรู้ไปพร้อมกับการทำงาน ฝีมือพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด คนที่มาหาเขาให้ขัดถูตัวมีไม่ขาดสาย ถึงขั้นต้องเข้าแถวรอ
ลูกค้าประจำของเหลาหยางแทบไม่ได้รับผลกระทบเท่าไร แต่ศิษย์พี่สองคนของเสี่ยวเค่อกลับได้รับผลกระทบมาก เพราะคนที่มาขัดถูตัวเป็นประจำก็มีอยู่ไม่กี่คน พอคนไปหาเสี่ยวเค่อมากขึ้น คนที่ไปหาศิษย์พี่ทั้งสองให้ขัดถูตัวก็ย่อมน้อยลงตามไปด้วย
คนเราล้วนมีความอิจฉา ไม่มีใครอยากเห็นคนรอบตัวมีชีวิตดีกว่าตัวเอง ศิษย์พี่สองคนของเสี่ยวเค่อก็เช่นกัน ยิ่งเห็นเสี่ยวเค่อก็ยิ่งโมโห
ให้ตายสิ ทำงานกันดี ๆ อยู่แล้วแท้ ๆ ดันมีไอ้เตี้ยคนหนึ่งโผล่มา แย่งลูกค้าของพวกเขาไปหมด เจอแบบนี้ใครจะไม่โมโหกันล่ะ
เพราะมีอาจารย์อย่างเหลาหยางกับเจ้าของร้านอยู่ด้วย ศิษย์พี่ของเสี่ยวเค่อจึงเล่นงานเขาต่อหน้าไม่ได้ ทั้งสองเลยแอบวางแผนกันว่าจะหาทางจัดการเสี่ยวเค่อสักหน่อย
ศิษย์พี่สองคนของเสี่ยวเค่อกำลังคิดหาทางกันอยู่พอดี โอกาสก็มาถึง วันนี้เป็นวันจ่ายเงินเดือน พวกเสี่ยวเค่อได้รับค่าแรงตามจำนวนงาน ส่วนทิปเจ้าของร้านไม่ยุ่ง ยิ่งขัดถูตัวได้มากก็ยิ่งได้เงินมาก ขัดถูได้น้อยก็ได้เงินน้อยตามไป
ศิษย์พี่ทั้งสองของเสี่ยวเค่อคำนวณดูแล้วก็พบว่า เดือนนี้เสี่ยวเค่อได้เงินมากกว่าพวกเขาสองคนรวมกันเสียอีก แทบจะได้เงินพอ ๆ กับอาจารย์ของเขาอย่างเหลาหยางแล้ว แบบนี้ใครจะทำใจให้สมดุลได้ล่ะ
เสี่ยวเค่อเองก็รู้จักวางตัว คืนวันจ่ายเงินเดือนเขาไปซื้อบุหรี่มาสี่คอตตอน สองคอตตอนเอาไปให้อาจารย์ ส่วนอีกสองคอตตอนก็แบ่งให้ศิษย์พี่ทั้งสองคน
หลังจากให้บุหรี่แล้ว เสี่ยวเค่อก็บอกเหลาหยางว่า “อาจารย์ครับ พรุ่งนี้ผมขอลาครึ่งวันนะครับ จะไปเยี่ยมลุงกับป้า พอดีได้เงินเดือนแล้ว เลยจะซื้อของไปฝากพวกเขาหน่อย”
“อ้อ ไปเถอะ ไปเถอะ นาน ๆ ทีจะเห็นแกมีน้ำใจแบบนี้” เหลาหยางพูด
“งานนี้ลุงเป็นคนแนะนำให้ผมมาทำ ผมจะลืมบุญคุณได้ยังไงล่ะครับ” เสี่ยวเค่อพูด
“ดี แกนี่อนาคตไกลแน่ ไปเถอะ” เหลาหยางพูดพลางทอดถอนใจ
พอได้ยินว่าเสี่ยวเค่อจะออกไปข้างนอก ศิษย์พี่ทั้งสองที่ถือบุหรี่อยู่ก็สบตากัน แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย ในใจคิดว่า ให้ตายสิ ในที่สุดก็หาโอกาสจัดการแกได้แล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น เสี่ยวเค่อตื่นแต่เช้า เอากางเกงในสีขาวหกตัวที่ใส่ทำงานไปซักจนสะอาดเอี่ยม แล้วตากไว้ตรงหัวเตียง จัดการธุระเสร็จก็ออกไป
เสี่ยวเค่อออกไปซื้อบุหรี่สองคอตตอนกับเข็มขัดหนึ่งเส้นให้ลุง ซื้อกระโปรงลายดอกไม้ให้ป้าหนึ่งตัว แล้วก็ซื้อแจ็กเก็ตหนังให้ลูกพี่ลูกน้องหนึ่งตัว วุ่นอยู่ตลอดทั้งเช้า ก่อนจะถือของขวัญเหล่านั้นไปบ้านลุง
ตอนเสี่ยวเค่อไปถึง ลุงของเขายังคาบบุหรี่เล่นไพ่นกกระจอกอยู่ พอเห็นเสี่ยวเค่อถือของมาพะรุงพะรังก็รีบเรียกลูกชาย “ต้าจื้อ ต้าจื้อ น้องชายลูกมาแล้ว ออกไปรับหน่อย!”
หวังจื้อเดินออกมาจากในบ้านแล้วรับของจากมือเสี่ยวเค่อ “เสี่ยวเค่อ เข้าไปนั่งในห้องก่อนนะ ฉันเล่นรอบนี้จบแล้วเดี๋ยวตามเข้าไป” ลุงของเสี่ยวเค่อพูด
วันนั้นบังเอิญป้าของเสี่ยวเค่ออยู่บ้านพอดี เสี่ยวเค่อเดินเข้าไปในบ้านแล้วทักว่า “ป้าครับ อยู่บ้านด้วยเหรอครับ”
ป้าของเสี่ยวเค่อเห็นเขาถือของขวัญมาเยอะแยะก็ชะงักไป ก่อนจะพูดว่า “อ้าว เสี่ยวเค่อมาแล้วเหรอ มา ๆ นั่งก่อน”
ตอนนั้นเองลุงของเสี่ยวเค่อก็เดินเข้ามาในบ้าน เสี่ยวเค่อจึงทยอยมอบของขวัญให้ทุกคน ครอบครัวลุงพากันดีใจใหญ่ โดยเฉพาะป้า ดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ ถือกระโปรงลายดอกไม้ไปยืนลองทาบหน้ากระจกอยู่พักใหญ่
“ดูเสี่ยวเค่อสิ ใส่ใจคนอื่นจริง ๆ พ่อลูกคู่นี้ไม่เคยซื้อเสื้อผ้าให้ฉันเลยสักครั้ง ตัวนี้ยังเป็นแบบที่ฮิตที่สุดของปีนี้ด้วยนะ ขอบใจนะ เสี่ยวเค่อ” ป้าของเสี่ยวเค่อพูดด้วยรอยยิ้มกว้างจนแทบถึงใบหู
“ป้าชอบก็ดีแล้วครับ” เสี่ยวเค่อพูดยิ้ม ๆ
“เสี่ยวเค่อ คราวหน้ามาบ้านลุงไม่ต้องซื้อของมาอีกนะ กว่าจะหาเงินได้แต่ละบาทไม่ง่ายเลย” ลุงของเสี่ยวเค่อพูดพลางลองคาดเข็มขัดเส้นใหม่
“ลุงครับ ผมเพิ่งได้เงินเดือนมา ก็ต้องเอามาตอบแทนลุงกับป้าสักหน่อยสิครับ ถ้าไม่มีลุง ผมจะไปหางานที่ไหนได้ ซื้อของมาให้แค่นี้จะเป็นอะไรไปครับ” คำพูดของเสี่ยวเค่อฟังแล้วช่างเข้าหูคนเหลือเกิน
“เอาละ งั้นฉันไปซื้อกับข้าวก่อนนะ เสี่ยวเค่อ กินมื้อเที่ยงที่บ้านนี่แหละ เดี๋ยวฉันทำของอร่อยให้กิน” ป้าของเสี่ยวเค่อเก็บกระโปรง ก่อนจะเดินบิดสะโพกออกไปซื้อกับข้าว
ตอนเที่ยง ป้าของเสี่ยวเค่อทำอาหารอร่อยเต็มโต๊ะไว้ต้อนรับเขา ระหว่างกินข้าวหอมกรุ่น เสี่ยวเค่อก็คิดในใจว่า เงินนี่มันของดีจริง ๆ ถึงเงินเดือนทั้งเดือนของเขาจะเหลือไม่ถึงเศษสตางค์ เพราะเอาไปซื้อของให้คนอื่นหมด แต่ทำให้ทุกคนมีความสุขได้แบบนี้ก็คุ้มแล้ว หาเงินมาแล้วไม่ใช้ จะเก็บไว้ทำไมล่ะ
ขณะที่เสี่ยวเค่อกำลังกินข้าวอยู่บ้านลุง ศิษย์พี่ทั้งสองของเขาก็นั่งอยู่ในหอพัก คิดกันว่าจะหาทางเล่นงานเขาอย่างไร ตอนเที่ยงเหลาหยางไปทำงานแล้ว ส่วนศิษย์พี่ทั้งสองของเสี่ยวเค่อก็ไม่มีงานอะไรทำ จะเข้าไปทำงานช้าหน่อยก็แล้วกัน
สองคนนั้นสูบบุหรี่ที่เสี่ยวเค่อซื้อให้พลางนั่งคุยกันบนเตียง คนหนึ่งพูดว่า “ให้ตายสิ เดือนนี้ฉันได้เงินมาไม่เท่าไรเลย ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้เตี้ยนั่นแท้ ๆ”
“ฉันก็ได้น้อยเหมือนกัน ไอ้หมอนี่ พวกเราทำงานกันดี ๆ อยู่แล้ว มันดันเข้ามาแทรก แถมยังใส่กางเกงในสีขาวทุกวัน เห็นแล้วขัดหูขัดตาชะมัด” อีกคนพูดพลางพ่นควันบุหรี่ออกมา
“ให้ตายเถอะ มันยังรักความสะอาดอีกนะ ดูสิ ซักไว้ตั้งหลายตัว ห้อยอยู่ตรงนั้นอย่างกับธงขาวงานศพ พวกเราไปฉี่ใส่มันกันดีกว่า” ศิษย์พี่คนหนึ่งของเสี่ยวเค่อลุกขึ้นยืน
“ฉี่ใส่มันเลย จะได้เลิกทำท่าอวดดีสักที” อีกคนก็โยนก้นบุหรี่ทิ้งแล้วลุกขึ้นตาม
ทั้งสองคนดึงกางเกงในสีขาวสะอาดเอี่ยมทั้งหกตัวที่เสี่ยวเค่อซักไว้ลงมา โยนใส่กะละมังล้างหน้าของเขา แล้วก็เริ่มฉี่ใส่
ทั้งคู่กำลังเดือดดาล ฉี่ที่ออกมาจึงเหลืองเข้มเสียยิ่งกว่าอะไร ทำเอากางเกงในของเสี่ยวเค่อเหลืองเหมือนกระดาษเป้า จากนั้นทั้งสองก็เอากางเกงในไปแขวนไว้ตรงหัวเตียงเหมือนเดิม แล้วเดินไปทำงานอย่างพึงพอใจ
บางครั้งจิตใจคนเราก็ชั่วร้ายจริง ๆ เสี่ยวเค่อหาเงินด้วยฝีมือตัวเอง แถมยังซื้อบุหรี่ให้พวกเขาสูบอีก แต่สองคนนั้นกลับไม่คิดหาทางพัฒนาตัวเอง เอาแต่คิดจะเล่นงานเสี่ยวเค่อ ช่างยากจะหยั่งถึงใจคนจริง ๆ
เสี่ยวเค่ออยู่บ้านลุงตลอดช่วงบ่าย พอตกเย็นก็กลับมา ที่โรงอาบน้ำมีคนเยอะในตอนกลางคืน เขายังต้องหาเงิน แม้เดือนแรกจะหาเงินได้ไม่น้อย แต่ซื้อบุหรี่ให้อาจารย์กับซื้อของขวัญให้บ้านลุงไปแล้ว ก็ไม่เหลือสักแดงเดียว เขายังคิดจะส่งเงินกลับบ้านด้วย คงต้องรอหาเงินให้ได้อีกครั้งเดือนหน้า
เสี่ยวเค่อกลับถึงหอพัก ถอดเสื้อผ้าแล้วเตรียมเปลี่ยนชุดไปทำงาน แต่พอแตะกางเกงในสีขาวก็รู้สึกว่าทำไมมันเปียกขนาดนี้ แปลกสิ ซักตั้งแต่เช้า ป่านนี้น่าจะแห้งแล้วไม่ใช่เหรอ
เสี่ยวเค่อหยิบตัวหนึ่งขึ้นมาดม “เชี่ยเอ๊ย บ้าเอ๊ย กลิ่นเหม็นฉุนแบบนี้ มีคนฉี่ใส่นี่หว่า!”
เสี่ยวเค่อปากางเกงในลงพื้นดังปั้ก โกรธจนผมแทบตั้งชัน ต้องเป็นฝีมือศิษย์พี่สองคนนั่นแน่ สองคนนั้นวัน ๆ เอาแต่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้คิดดีอะไร
แม่งเอ๊ย เสือไม่ขย้ำ อย่าคิดว่าเป็นแมวป่วยสิ คอยดูว่าฉันจะจัดการพวกแกสองคนยังไง เสี่ยวเค่อข่มความโกรธไว้ แล้วสวมกางเกงในสีแดงตัวสุดท้ายออกไปทำงาน
จากนี้เสี่ยวเค่อจะเอาคืนศิษย์พี่ทั้งสองอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป