หลังตื่นนอนในวันรุ่งขึ้น หมิงเม่ยก็รู้ข่าวหนึ่งจากอินเทอร์เน็ต—
【ช็อก! สุนัขจรจัดริมถนนคลุ้มคลั่ง ไล่กัดคนไม่เลือกหน้า...】
ในเวลาเดียวกัน ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมา 【ติ๊งต่อง~ ระบบแจ้งเตือน สุนัขป่าที่ติดเชื้อไวรัสพิษสุนัขบ้าซึ่งโฮสต์แลกมา ทำภารกิจที่โฮสต์มอบหมายเสร็จสิ้นแล้ว เป้าหมายติดเชื้อไวรัสพิษสุนัขบ้าแล้ว ขณะนี้สุนัขป่าที่ติดเชื้อไวรัสพิษสุนัขบ้าถูกบอดี้การ์ดของเป้าหมายตีตาย ระบบจึงเก็บคืนโดยอัตโนมัติ และคืนคะแนนให้โฮสต์ 200 คะแนน】
หมิงเม่ยพอใจมาก
อย่ามาหาว่าเธอใจร้ายอะไรเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะหมาป่าขาวอันอัน วันนั้นเธอคงไม่เสียโฉมก็อาจถึงตาย
คนแซ่ไป๋ตั้งใจเอาชีวิตเธอ ถ้าหมิงเม่ยไม่มีระบบโกงชะตา ปลายทางของเธอก็คงไม่ต่างจากคนแซ่ไป๋ในตอนนี้
จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นกะทันหัน
หมิงเม่ยเหลือบมอง เห็นว่าเป็นสายจากหวงเสวี่ย
“มีอะไรเหรอ ยัยหวง?”
หมิงเม่ยกดรับสาย
“โห หมิงเม่ย! ดูข่าววันนี้หรือยัง? ฉันตั้งใจให้คนดันขึ้นเทรนด์เลยนะ ฮ่า ๆ ๆ!”
หวงเสวี่ยหัวเราะลั่นอย่างออกท่าทางอยู่ปลายสาย
หมิงเม่ยแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจแล้วถามว่า “ข่าวอะไรเหรอ? ฉันเพิ่งตื่น ยังไม่ได้ดูเลย”
หวงเสวี่ยหัวเราะเสียงดัง “จะข่าวอะไรได้อีกล่ะ? คนแซ่ไป๋โดนหมากัดไง ไม่รู้หมาจรจัดมาจากไหน จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ากัดคนแซ่ไป๋จนเลือดท่วมตัว ได้ยินว่าเนื้อหลุดไปชิ้นหนึ่งด้วย ดุสุด ๆ ฮึ สมควรแล้ว ใครใช้ให้คนแซ่ไป๋นั่นวางแผนเล่นงานเธอล่ะ? ยังคิดจะรังแกคนที่อ่อนแอกว่าอีก คราวนี้เป็นไงล่ะ สมควรแล้ว!”