หมิงเม่ยเดินเข้าไปในคฤหาสน์พลางประเมินคนตรงหน้า
ชายตรงหน้าอายุราว 35 ปี เป็นลุงหล่อคนหนึ่ง รูปร่างหน้าตาดูเป็นผู้ใหญ่และภูมิฐาน เสียงก็เป็นแบบที่หมิงเม่ยชอบ
ไม่ต้องพูดถึงว่าทำได้สารพัดอย่าง แถมยังเย็บเสื้อผ้าเป็นด้วย
ใช่แล้ว หนังสือแนะนำ【พ่อบ้านสารพัดประโยชน์】บอกว่าพ่อบ้านทำได้สารพัดอย่าง แถมยังเย็บเสื้อผ้าเป็นด้วย
ยัง—เย็บ—เสื้อ—ผ้า—เป็น—ด้วย
ใครเห็นก็ใจสั่น (ขีดฆ่า)
“คุณหนูเหนื่อยแย่เลยนะครับ” พ่อบ้านยิ้มพลางรับกระเป๋าจากมือหมิงเม่ย “ผมเตรียมน้ำไว้ในห้องอาบน้ำให้แล้ว คุณหนูจะแช่น้ำเมื่อไหร่ก็ได้ครับ เสื้อคลุมอาบน้ำผมจัดไว้ในตู้ข้างห้องอาบน้ำแล้ว เชฟทำขนมหวานไว้ให้ด้วย ถ้าต้องการอะไรก็เรียกผมได้ตลอดนะครับ”
หมิงเม่ยพยักหน้า ก่อนหันไปขึ้นชั้นบนเพื่อแช่น้ำ
ทางด้านหวังจื่อชงกลับถึงบ้าน
ทันทีที่เข้าประตูมา แม่บ้านที่ดูแลเขามาตั้งแต่เด็กก็รีบส่งสายตาให้เป็นพัลวัน
หวังจื่อชงรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ เขารู้ว่าพ่อกลับมาแล้ว
“สีหน้าคุณท่านไม่ค่อยดี” แม่บ้านขยับปากบอกหวังจื่อชง
“แม่กลับมาหรือยัง?” หวังจื่อชงขยับปากถาม
แม่บ้านพยักหน้ารัว ๆ
หวังจื่อชงถึงได้ถอนหายใจโล่งอก เขาจัดของที่ประมูลได้วันนี้ให้เรียบร้อย แล้วค่อย ๆ ย่องไปที่ห้องนอนของแม่
พอเปิดประตู หวังจื่อชงก็โผล่หน้าเข้ามา “แม่”
คุณนายหวังกลอกตา “ว่ามาสิ ไปทำอะไรให้พ่อแกโกรธอีกล่ะ?”
หวังจื่อชงยังคงโผล่หน้าอยู่ตรงประตู “เอ่อ ไม่ได้ทำอะไรนี่”
คุณนายหวังกลอกตาอีกครั้ง “ถ้าไม่ได้ทำอะไร แล้วทำไมวันนี้พ่อแกถึงทำตัวแปลก ๆ ล่ะ?”