หมิงเม่ยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนพูดอย่างเสียดายว่า “น่าเสียดาย ฝีมือดีมาก ลวดลายแกะสลักลื่นไหลสวยงาม แต่หยกเนื้อไม่ค่อยดี”
หวงเสวี่ยหยิบปิ่นหยกสีม่วงขึ้นมาอันหนึ่ง “ชิ้นนี้ใช้ได้นะ น่าจะเป็นเศษหยกสีม่วงชนิดปิงจ่ง แกะสลักออกมาสวยด้วย หมิงเม่ย เอาไหม?”
หมิงเม่ยยื่นมือไปรับมา ความสวยงามของมันโดดเด่นจริง ๆ เธอจึงพยักหน้าแล้วหันไปมองเจ้าของร้าน
เจ้าของร้านเป็นชายหนุ่ม
อายุราว 20 ปี ใบหน้ายังดูอ่อนเยาว์ กำลังก้มหน้าใช้ปากกาแกะลวดลายบนหยกอีกชิ้นหนึ่ง
“เถ้าแก่ อันนี้ขายเท่าไหร่?” หมิงเม่ยถาม
ชายหนุ่มได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้หมิงเม่ยพลางพูดว่า “คนสวย อันที่ถืออยู่ราคา 4,000 ครับ”
หมิงเม่ยคำนวณคร่าว ๆ แล้ว เห็นว่าราคาไม่แพงนัก จึงตอบว่า “เอาค่ะ ช่วยใส่กล่องให้ด้วยนะ”
แววตาตื่นตะลึงของหมิงเม่ยวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มคนนี้หน้าตาดีไม่แพ้จ้าวเฉินเลย!
จ้าวเฉินเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีที่สุดเท่าที่หมิงเม่ยเคยเจอตั้งแต่มาถึงโลกนี้ วันนั้นเธอเลยเป็นฝ่ายรุกจีบเขาจนสำเร็จ
สองวันนี้เธอก็ทักทายเขาอยู่บ่อย ๆ ส่วนใหญ่ก็แค่สวัสดีตอนเช้าหรือราตรีสวัสดิ์
ชายหนุ่มตรงหน้าดูเป็นผู้ใหญ่น้อยกว่าจ้าวเฉินอยู่บ้าง แต่หน้าตาก็โดดเด่นไม่เบา!
ชายหนุ่มได้ยินเสียงหมิงเม่ยแล้วก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม “ได้เลยครับ คนสวย!” เขารับปิ่นหยกจากมือเธอ เปิดกล่องสีดำที่อยู่ข้าง ๆ หยิบกล่องทรงแบนยาวออกมาใบหนึ่ง แล้วจัดการห่อให้หมิงเม่ย
หมิงเม่ยเก็บปิ่นใส่ถุง จากนั้นก็ช่วยหวงเสวี่ยเลือกปิ่นหยกอีกอัน ก่อนเตรียมตัวกลับ