(เรื่อง «หลังผูกระบบผลาญเงิน ฉันก็กลายเป็นสาวสวยรวยระดับท็อป» ฉันลองอ่านคร่าว ๆ แล้ว นี่นายเรียกว่าเปิดเรื่องเหมือนกันตรงไหนวะ? นอกจากมหาวิทยาลัยนครปีศาจแล้ว ยังมีอะไรเหมือนกันอีก? อย่ามาพูดอะไรเรื่องแสดงความเห็นอย่างมีเหตุผลเลย ของที่นายอุตส่าห์เขียนอย่างยากลำบาก พอมีคนพูดว่า “ฉันว่าของนายคล้ายกับงานเขียนของคนนั้นคนนี้นะ” แล้วฉันควรตอบเขาว่า “ขอบคุณที่บอกนะ” งั้นเหรอ? ฉันยังคิดเลยว่าไอดีของนายก็คล้ายกับคนอื่น นายเป็น… เอ่อ อย่าคิดมากนะ ไม่ชอบก็อย่าด่ากันเลย ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน)
หมิงเม่ยรู้สึกได้อย่างเฉียบไวว่า ชายหนุ่มข้างกายเกร็งขึ้นมาทันที
ตอนนี้สูทราคาแพงของจ้าวเฉินยับเยินจนดูไม่ได้ เขาเปล่งเสียงอะไรไม่ออกนอกจากเสียงหอบหายใจ ทำได้เพียงแนบตัวกับผนัง มองหมิงเม่ยด้วยแววตาอ้อนวอน
หญิงสาวหน้าตาสะสวยยิ้มอย่างนึกสนุก ก่อนจะหันตัวไปปลดกลอนด้านในอย่างเชื่องช้าภายใต้สายตาหวาดกลัวของจ้าวเฉิน
หัวใจของจ้าวเฉินเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก ตอนนี้คนข้างนอกแค่เอื้อมมือมากดลูกบิดเบา ๆ ก็เปิดประตูเข้ามาได้แล้ว—และจะเห็นสภาพอันน่าอับอายของเขาในตอนนี้
แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงดังเพี๊ยะ หมิงเม่ยกลับล็อกกลอนด้านในอีกครั้ง
จ้าวเฉินถึงได้รู้สึกว่าหัวใจกลับมาเต้นเป็นปกติ
ร่างกายที่เกร็งอยู่ก็ผ่อนคลายลงทันที
ตอนนั้นเองเขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่กลัวมากจนลืมตาค้างมาตลอด หางตาจึงรู้สึกแสบเล็กน้อย
หญิงสาวที่เพิ่งแกล้งเขาสำเร็จดึงเขาขึ้นมา แล้วใช้แขนเรียวขาวโอบเอวเขา ลูบไล้จากช่วงเอวไปจนถึงบั้นท้ายที่ผายสวย ก่อนจะบีบเบา ๆ อย่างแกล้งกันอีกครั้ง