ยามราตรีมืดมิด อวี่ฉือหลิง มนุษย์งานหนัก กำลังเร่งปั่นเอกสารวางแผนเกมฉบับที่ 10086
“เสี่ยวอวี่ ฉันว่าเวอร์ชันแรกก็ไม่เลวนะ เอาอย่างนี้แล้วกัน เธอจัดระเบียบเวอร์ชันแรกใหม่แล้วส่งมาให้ฉัน เธอจะได้เลิกงานเร็วขึ้นด้วย”
ข้อความเสียงที่ผู้อำนวยการแสร้งทำเป็นห่วงใยเด้งขึ้นมา แว่วเสียงแก้วเหล้ากระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งปะปนกับเสียงหัวเราะแบบผู้ดีเก่าที่ขาดไม่ได้ในงานเลี้ยงของคนรวย
ชีวิตนี่ช่างพลิกผันจริง ๆ โดนตบทีเดียว ได้เงินคืนสามเท่า
อวี่ฉือหลิงยกมือถูหน้า แสงเรืองรองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องใบหน้าซีดเซียวของเขา
เขาหยิบกาแฟที่วางอยู่ข้างมือมาผสมกับเรดบูลแล้วกรอกเข้าปากอึกใหญ่
ตอบกลับไปว่า “ครับ”
อวี่ฉือหลิงจำใจเริ่มค้นหาเอกสารวางแผนฉบับแรก และในตอนนั้นเอง ระบบก็ปรากฏตัวลงมาจากฟ้า
ก้อนแสงขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเพียงเล็กน้อยตกลงบนฝาแก้วกาแฟของเขาตรง ๆ แสงสีรุ้งหลากสีสันสว่างจ้าจนเกือบทำให้ดวงตาของอวี่ฉือหลิงที่ไม่ใช่ตาไทเทเนียมต้องบอดไป
【ผู้ปฏิบัติภารกิจ ยินดีด้วย คุณได้รับเลือกแล้ว!】
ดอกไม้ไฟเสมือนจริงระเบิดขึ้นตรงหน้า 【ภารกิจของคุณคือเข้าสู่การ์ตูนฉบับรีบูต “กุยฉา·II” รับบทเป็นตัวตนปลอม และช่วยตัวเอกที่ต้องตายอย่างอนาถ】
“กุยฉา” เป็นการ์ตูนโชเน็นเลือดร้อนที่โด่งดังเป็นพลุแตกเมื่อสี่ปีก่อน แม้แต่อวี่ฉือหลิง มนุษย์งานระดับท็อปที่ไม่สนใจเรื่องรอบตัว ก็ยังเคยได้ยินชื่อเรื่องนี้
การ์ตูนเรื่องนี้เล่าถึงโลกยุคปัจจุบันที่สิ่งลี้ลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุและเข่นฆ่ามนุษย์อย่างบ้าคลั่ง มนุษย์บางส่วนวิวัฒนาการจนมีพลังวิเศษ กลายเป็นผู้มีพลังวิเศษและต่อสู้กับสิ่งลี้ลับ ส่วนตัวเอกทั้งสามก็บังเอิญเป็นผู้มีพลังวิเศษ พวกเขาทยอยเข้าร่วมฐานผู้มีพลังวิเศษด้วยเหตุผลต่างกัน ก่อนจะเติบโตขึ้นเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทาน และตัดสินใจร่วมมือกันกอบกู้โลก
ในฐานะการ์ตูนโชเน็นเลือดร้อนแนวปราบมอนสเตอร์แล้วเลเวลอัป ตอนจบก็ควรจะเป็นแบบนั้น ทว่าคนเขียนกลับไม่ใช่คน หลังจากทีมตัวเอกทุ่มสุดกำลังสังหารสิ่งลี้ลับระดับ 3S ได้สำเร็จ เขาก็ส่งพวกเขาไปยังสุดขอบโลก
สิ่งที่รอทีมตัวเอกอยู่ ณ สุดขอบโลก มีเพียงเพลาล้อที่ผลิตสิ่งลี้ลับออกมาอย่างไม่รู้จบ กับสิ่งลี้ลับระดับสูงที่กองพะเนินเป็นภูเขา ทีมตัวเอกที่เพิ่งผ่านการต่อสู้อันดุเดือดย่อมไม่ใช่คู่มือของสิ่งลี้ลับเหล่านั้น ไม่นานก็ถูกพวกมันกัดกินจนไม่เหลือซาก
การ์ตูนจบลงดื้อ ๆ เพียงเท่านี้
ตอนนั้นตอนจบแบบนี้ก่อให้เกิดข้อถกเถียงอย่างหนัก อวี่ฉือหลิงเคยมีโอกาสเห็นเหตุการณ์ที่เหล่านักอ่านออกมารุมประณาม และจนถึงทุกวันนี้ก็ยังจำได้อย่างแม่นยำ
คนเขียนบอกว่าจะมีภาคสอง แต่เหล่านักอ่านรอมาสี่ปีก็ยังไม่เห็นวี่แวว กลับกลายเป็นอวี่ฉือหลิงที่ได้รู้ข่าวก่อนใคร แถมยังต้องลงแสดงด้วยตัวเองอีกต่างหาก
ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าก้อนแสงที่โผล่มาจากอากาศจะเป็นของจริง อวี่ฉือหลิงคิดเพียงว่าตัวเองอดนอนจนเห็นภาพหลอน
เขาล้วงโทรศัพท์ออกมาด้วยสีหน้าเป็นปกติ แล้วเปิดโต้วโต้ว
〖อาการหูแว่วเห็นภาพหลอนเป็นโรคอะไร?〗
〖ผมจะอธิบายให้สั้นที่สุด ตรงที่สุด และไม่อ้อมค้อมที่สุด อาการหูแว่วเห็นภาพหลอนเป็นอาการทางจิตเวช……〗
ที่แท้ก็เป็นโรคจิตนี่เอง
อวี่ฉือหลิงยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองป่วยเป็นโรคจิตอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง และเริ่มหาทางแก้ไขอย่างกระตือรือร้น
เขาค้นหาโรงพยาบาลจิตเวชใกล้ ๆ ได้อย่างรวดเร็ว นิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มจองคิวพบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ
ระบบที่อยู่ข้าง ๆ พูดจ้อไม่หยุด โดยไม่รู้เลยว่าผู้ปฏิบัติภารกิจของมันกำลังคิดหาวิธีกำจัดมันอยู่
【ค่าตอบแทนตัวเอกหนึ่งคนหนึ่งล้าน นอกเหนือจากเงินเดือนที่จำเป็น บริษัทของเรายึดหลักมนุษยธรรม ระหว่างปฏิบัติงานจะรับประกันความปลอดภัยในชีวิตและสุขภาพจิตของผู้ปฏิบัติภารกิจ หากภารกิจล้มเหลว ระบบจะคุ้มกันผู้ปฏิบัติภารกิจกลับสู่โลกเดิม พร้อมลบความทรงจำที่เกี่ยวข้อง เงินมัดจำที่จ่ายไปแล้วจะไม่คืน】
สิ้นเสียง โทรศัพท์ของอวี่ฉือหลิงก็สั่นขึ้นมาพอดี พร้อมกับข้อความเร่งงานจากหัวหน้า มีการแจ้งเตือนเงินห้าแสนหยวนเข้าบัญชีจากจือฝูเป่าด้วย
ชั่วขณะนั้น เรื่องป่วยหรือไม่ป่วยไม่สำคัญอีกต่อไป
อวี่ฉือหลิงเงยหน้าขึ้น แววตาสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ตกลง!”
“แต่คุณต้องรับปากเงื่อนไขข้อหนึ่งกับผม” เขาพลิกท่าทีทันที “ผมต้องการเส้นทางชะตากรรมของตัวละครทุกคนในมังงะต้นฉบับ ขอแบบละเอียดถึงขั้นวันนี้จามไปกี่ครั้ง กินข้าวไปกี่คำ”
ระบบครุ่นคิดเล็กน้อย 【ได้ แต่ฉันขอเตือนคุณไว้ก่อนว่าเส้นชะตาของตัวละครในมังงะอยู่ในระดับกฎสูงสุด การเปลี่ยนแปลงนั้นยากมาก ต่อให้ฉันช่วย โอกาสเปลี่ยนได้ก็ยังไม่ถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์】
“เข้าใจแล้ว ถ้ามันง่ายขนาดนั้น คุณก็คงไม่มาหาผมหรอก”
อวี่ฉือหลิงดันเก้าอี้ออก เทกาแฟที่เหลือผสมเรดบูลลงในกระถางต้นไม้เรียกทรัพย์ของผู้จัดการ จากนั้นก็ปัดมืออย่างองอาจ
“ไปกันเถอะ รีบพาผมไปดูเงินล้านของผมได้แล้ว”
【ผู้ปฏิบัติภารกิจโปรดเตรียมตัว กำลังจะทำการเดินทางข้ามโลก 3 2……】
*
สามเดือนต่อมา เขตปลอดภัยซินไห่
อาคารแบบโบราณที่สร้างด้วยอิฐแดงและกระเบื้องสีเขียวตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ท่ามกลางชื่อร้านยอดนิยมสไตล์ย้อนยุค ร้านชื่อ “Ghost” กลับดูแปลกแยกไม่เข้าพวก
ภายในร้านแกะสลักไม้ แสงอาทิตย์ส่องผ่านกระจกใสหน้าร้านและหักเหเป็นปื้นสีรุ้งหลากหลาย
อวี่ฉือหลิงนั่งอยู่ด้านในเคาน์เตอร์ มือหนึ่งถือหุ่นไม้ มีดแกะสลักวาดเส้นโครงใบหน้าของมัน ผมหยิก ดวงตารูปเมล็ดซิ่ง ดูราวกับตุ๊กตาฝรั่งไม่มีผิด
ระหว่างแกะสลัก ลูกตาไม้ในเบ้าของหุ่นขยับเบนไปหนึ่งนิ้วอย่างไม่มีใครสังเกตเห็น มันยื่นมือแข็งทื่อมากุมปลายนิ้วของอวี่ฉือหลิง เสียงไม้เสียดสีกันดังคลอไปกับเสียงเด็กน้อยไร้เดียงสา
“แดดดี้”
“อยู่นิ่ง ๆ หน่อย” อวี่ฉือหลิงยังคงทำงานต่อ คมมีดแหลมคมค่อย ๆ เลาะไปรอบตัวหุ่น กำจัดเสี้ยนไม้ตามขอบออกอย่างระมัดระวัง
ทันทีที่แก่นอัญมณีขนาดเท่าเล็บมือถูกใส่เข้าไปในหัวใจ ดวงตาของหุ่นก็มีเยื่อสีน้ำเงินเคลือบขึ้นมา มันกวาดตามองรอบตัวอย่างงุนงงและอยากรู้อยากเห็น ราวกับทารกแรกเกิด
ศีรษะของมันหมุนหนึ่งรอบ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มตรงหน้า
ผมดำยาวประบ่าของอวี่ฉือหลิงถูกรวบไว้อย่างหลวม ๆ ด้านหลัง ต่างหูไพลินที่หูขวาสะท้อนแสงสีเงินระยิบระยับ ดวงตาสีเดียวกันงดงามยิ่งกว่าอัญมณี ราวกับท้องฟ้าสีครามที่สะท้อนอยู่บนยอดเขาหิมะ
หุ่นไม้จ้องมองผู้สร้างของมันอย่างหลงใหล อัญมณีในอกสั่นไหว ส่งเสียงตุบ ๆ คล้ายเสียงหัวใจมนุษย์
“ตึกตัก——ตึกตัก——”
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังของระบบก็แทรกเข้ามา ทำลายภาพอันกลมกลืนตรงหน้า
【แจ้งเตือน แจ้งเตือน ตัวเอกมังงะหายตัวไป! ขงซีเล่อ ตัวเอกมังงะหายตัวไป!】
ก้อนแสงทรงกลมกระโดดขึ้นมาบนโต๊ะ เดินวนไปมาอย่างร้อนรน 【ตามเนื้อเรื่องเดิม ขงซีเล่อเป็นตัวเอกมังงะคนแรกที่ปรากฏตัว ตอนนี้ทุกอย่างพังหมดแล้ว!】
【ตัวเอกหายไป ฟ้าดินคงไม่ยกโทษให้ฉันแน่!】
เสียงระบบที่กำลังสติแตกดังขึ้นข้างหูอวี่ฉือหลิง เขาก้มลงวางหุ่นไม้ “ไปเล่นเถอะ”
หุ่นไม้โซเซเข้ามากอดน่องของอวี่ฉือหลิง เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่กินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของใบหน้าจ้องเขาเขม็ง เผยความพิกลเหนือมนุษย์ออกมาหลายส่วน
อวี่ฉือหลิงไม่ทันสังเกต เขาใช้ปลายนิ้วกรีดเป็นแผลอย่างใจเย็น เลือดหยดหนึ่งผุดขึ้นมา ก่อนที่เขาจะป้ายมันลงบนดวงตาของหุ่นไม้
เลือดซึมหายไป เยื่อสีน้ำเงินในดวงตาของหุ่นไม้ก็หายไปด้วย มีเพียงไฝแดงเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงสันจมูก
มันเอียงศีรษะ ความฝืดฝนจากข้อต่อไม้เสียดสีกันพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ไปเล่นเถอะ เชินจั่ว”
หุ่นไม้ได้รับชื่อ ร่างของมันก็ยืดสูงขึ้นหลายเท่าในชั่วพริบตา มองจากด้านหลังอย่างเดียวคงนึกว่าเป็นนักเรียนจากบ้านไหนสักแห่ง
อวี่ฉือหลิงผลักเชินจั่วเบา ๆ อีกฝ่ายเบะปาก ค่อย ๆ เดินห่างออกไป พลางหันกลับมามองทุกสามก้าว
ตรงอกของมัน เส้นใยที่มองไม่เห็นเส้นหนึ่งพันอยู่รอบโคนนิ้วก้อยของอวี่ฉือหลิง และทอดยาวไปจนถึงหัวมุมตรอก
【หุ่นเชิดเชินจั่ว กำลังใช้งาน】
อวี่ฉือหลิงถอนสายตากลับมา หยิบไม้ท่อนหนึ่งมาเหลาแต่งตามใจ แล้วพูดต่อจากหัวข้อเมื่อครู่ของระบบ
“จุดจบของขงซีเล่อในมังงะต้นฉบับคือการตกเข้าไปในรอยแยกของกาลเวลา จนทุกคนลืมเขาไป การย้อนเวลาก็เปลี่ยนสถานการณ์ของเขาไม่ได้”
【แล้วจะทำยังไงดี?】
ระบบเหมือนจะเห็นภาพจุดจบอันน่าอนาถของตัวเองที่ถูกเจตจำนงแห่งโลกซ้อมจนเละ แล้วโยนลงถังรีไซเคิลไปแล้ว ก้อนแสงทั้งก้อนจึงหม่นลง
“เขาไม่ตายหรอก” อวี่ฉือหลิงค่อย ๆ เหลาไม้ “คุณไม่ได้บอกเหรอว่าเส้นชะตาของตัวเอกถูกกำหนดไว้แล้ว เพราะงั้นก่อนที่จุดจบที่แท้จริงจะมาถึง พวกเขาจะตายไม่ได้”
พอได้ยินว่าเป็นเช่นนั้น ระบบก็โล่งใจทันที ทว่ามันเหลือบมองเวลานับถอยหลังของมังงะบนหน้าจอ หายใจยังไม่ทันทั่วท้องก็กลับกลั้นหายใจอีกครั้ง
【ผู้ปฏิบัติภารกิจ เหลืออีกเพียง 3 ชั่วโมง 18 นาทีก่อนที่เยว่หมิ่นจะตื่นพลังวิเศษ จากการคำนวณข้อมูลของระบบ นี่คือช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับการปรากฏตัว คุณแน่ใจหรือว่าจะยังไม่ออกไป?】
เยว่หมิ่นเป็นหนึ่งในทีมตัวเอก และยังเป็นกำลังรบหลักของการ์ตูนเรื่อง “กุยฉา” ด้วย
ตามเส้นชะตาของตัวละครที่ระบบมอบให้ เขาจะอาศัยประสบการณ์ครั้งนี้ปลุกพลังวิเศษสายควบคุมได้สำเร็จ และสามารถควบคุมหรือหลอมโลหะชนิดใดก็ได้
“แน่นอนว่าต้องไป” อวี่ฉือหลิงปัดเศษไม้ที่ติดแขนเสื้อออก “เข้าสู่ระบบ เทวทูตผุพัง—มีฟาส”
เทวทูตผู้เลอโฉมที่มีผมสีทองและดวงตาสีทองปรากฏขึ้นกลางอากาศ ปีกขนาดมหึมาทั้งสองข้างของมีฟาสห้อยอยู่ด้านหลัง ผมสีทองนุ่มสลวยปรกลงมา เมื่อมองอวี่ฉือหลิง แววตาก็เต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง เงยหน้ามองอวี่ฉือหลิงอย่างศรัทธา “หัวหน้า”
【ตัวตนปลอม: มีเฟยซือ นั่วเคอ เพศ: ชาย ประเภท: สิ่งลี้ลับระดับดับเบิลเอส ทักษะ: 〖บทเพลงศักดิ์สิทธิ์เยียวยา〗 (รักษาอาการบาดเจ็บได้ทุกชนิด) หมายเหตุ: ผู้ศรัทธาที่ได้สดับบทเพลงศักดิ์สิทธิ์เอ๋ย ขอให้เทพเจ้าประทานพรให้เจ้าไร้โรคภัยและปราศจากเคราะห์กรรม!】
“เฮ้อ”
อวี่ฉือหลิงวางมีดแกะสลักลง แล้วเอนตัวพิงเก้าอี้เอน
แก่นแท้ของตัวตนปลอมคือการแบ่งแยกแล้วประกอบจิตวิญญาณของอวี่ฉือหลิงขึ้นใหม่ เวลานี้โลกของเขาถูกแบ่งออกเป็นสามส่วน ในสายตาของเขามีฟาสอยู่ตรงหน้า ส่วนในสายตาของมีฟาสก็มีเขา
ทั้งคู่ต่างก็เป็นตัวเขาเอง ความรู้สึกนี้ช่างน่าอัศจรรย์อยู่ไม่น้อย
เขายื่นไพลินเม็ดหนึ่งให้มีฟาส “เขตปลอดภัยที่สองของซินไห่ ไปเถอะ”
อัญมณีใสแวววาว ตรงกลางสลักรูปดวงอาทิตย์สีทอง เส้นขีดแนวนอนแปดเส้นที่แทนแสงแดดดูราวกับหนวดแปดเส้น บิดดิ้นอย่างทรมาน แต่กลับถูกขังตรึงไว้อย่างแน่นหนาภายในอัญมณี
มีฟาสแนบมันไว้กับหน้าผาก “【ผีเงา】จะภักดีต่อท่านตลอดไป”