“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ~” เฉียวหยวนยิ้มตาหยี คางแนบกับไหล่ของเซียจวินเหิง เงยหน้ามองเขา
“หึ” เซียจวินเหิงหัวเราะเยาะ เลิกคิ้วหล่อ “เอ่ยปากเพียงเท่านี้หรือ?”
เฉียวหยวน: “ฮึ่ม!”
แล้วก็จับมือเขาวางบนท้องที่ใหญ่โตของตัวเอง
“ของขวัญชิ้นนี้ฝ่าบาทพอพระทัยหรือไม่เพคะ?”
ใบบนใบหน้าที่งดงามแฝงไว้ด้วยการยั่วยุ รอบด้านเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจเพราะได้รับความรัก
มองใบหน้าเล็กที่สดใสเปี่ยมเสน่ห์ตรงหน้า เขาหัวเราะก้องในลำคอ เสียงทุ้มต่ำ
“ข้าจะไม่พอพระทัยได้อย่างไร?” มือเผลอหยิกแก้มนุ่มๆ ของนาง
เฉียวหยวนย่นจมูกเรียวสวย คิดว่าเขายังพอรู้จักกาลเทศะ!
สีหน้าบนใบหน้าเปิดเผยจนหมด เซียจวินเหิงยิ้ม ยกคางเล็กๆ ของนางขึ้น แล้วประกบลงไป
อยากได้ผลประโยชน์ก็ต้องลงมือเอง! แลกเปลี่ยนลมหายใจระหว่างกัน
เหล่าข้ารับใช้รู้งานถอยออกไป องค์ชายกับนายหญิงกำลังแสดงความรัก ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะมองได้
จบจูบ เซียจวินเหิงปล่อยเฉียวหยวนที่แทบหายใจไม่ออก
หากทำต่อไป เกรงว่าทั้งสองคนคงจะพลั้งพลาด
ริมฝีปากของเฉียวหยวนบวมเล็กน้อย ใบหน้าแดงเรื้อ เต็มไปด้วยความเย้ายวนมองเขา
เซียจวินเหิงมองแล้ว ในหัวก็นึกถึงช่วงที่เฉียวหยวนเพิ่งเข้าวัง ทั้งคู่เคยอยู่ที่นี่……
ลูกกระเดือกขยับ ยื่นมือปิดตานาง คิดว่าหากมองต่อไปอีกคงทนไม่ไหว
เฮ้อ มองท้องของเฉียวหยวนด้วยความเสียดายเล็กน้อย
“เก่งแล้ว อดทนอีกหน่อย!”
ได้ ข้าอดทนได้ แต่ไม่รู้ว่าฝ่าบาทจะทนได้นานแค่ไหน
เฉียวหยวนก้มมองจุดนูนที่ถูกเสื้อคลุมของเซียจวินเหิงบังไว้
ตั้งแต่ตั้งครรภ์ เฉียวหยวนรู้สึกร้อนกายขึ้นมาบ้าง แม้จะรู้ว่าช่วงกลางของการตั้งครรภ์สามารถร่วมหลับนอนได้พอประมาณ แต่ก็กลัวว่าจะเกิดอะไรพลาดขึ้น