"ถวายบังคมฝ่าบาท หมื่นปี ๆ ๆ องค์ไทเฮา องค์ฮองเฮา หมื่นปี ๆ ๆ!"
เซียจวินเหิงพยุงพระมารดานั่งลงที่อาสน์ซ้ายบน ก่อนจะโบกพระหัตถ์ "ไม่ต้องคำนับ" จากนั้นจึงประทับบนบัลลังก์มังกร ส่วนฮองเฮาประทับลงทางด้านขวา
เซียจวินเหิงตรัสด้วยพระสุรเสียงกังวาน "เทศกาลไหว้พระจันทร์ อันแสงจันทร์สว่างไสว ทั่วหล้าสงบสุข... ขอให้สรวงสวรรค์คุ้มครอง ลมฟ้าอากาศดี พืชพันธุ์ธัญญาหารอุดมสมบูรณ์ ราษฎรพ้นจากความหนาวเหน็บและความหิวโหย ขอให้บ้านเมืองสงบสุขไร้ศึกสงคราม อาวุธยุทธภัณฑ์สงบนิ่ง แผ่นดินทั้งสี่ทะเลร่วมสุขแห่งความสงบ ขอให้ประชาชนทั้งปวงได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ปลอดภัยและเป็นสุข ตลอดกาลนานเช่นวันนี้"
"เปิดงานเลี้ยง!"
เฉียวหยวนฟังคำอวยพรชุดนี้แล้วรู้สึกหวาดหวั่น พระเจ้าแผ่นดินยังต้องพูดคำมงคลมากมายขนาดนี้อีกหรือ ช่างทำให้คนขี้อายประหม่าจริง ๆ
ไทเฮาที่อยู่ด้านข้างตรัสออกมาสองสามประโยคเช่นกัน ทุกครั้งที่ได้เห็นองค์ไทเฮา เฉียวหยวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งที่พระองค์ทรงดูแลพระพักตร์ได้ดีเพียงนี้
หากไม่ใช่เพราะพระเกศาเริ่มมีสีขาวเป็นหย่อม ๆ ใครเล่าจะมองออกว่านางงามผู้ทรงสง่างามซึ่งอยู่ตรงหน้านี้มีพระชนมายุใกล้หกสิบปีแล้ว
เมื่อเอ่ยถึงไทเฮาจียง ไม่มีสตรีนางใดไม่อิจฉา พระชายาเอกของพระเจ้าแผ่นดินองค์ก่อน พระสนมที่ทรงรักที่สุดในชีวิต
พระสวามีซึ่งเติบโตมาด้วยกัน แม้เป็นฮ่องเต้แต่ก็ไม่รับอนุญาตให้มีอนุภริยาคนอื่นแม้จะมีเสียงทักท้วงมากมาย ทรงทะนุถนอมพระชายา เรียกได้ว่าเป็นต้นแบบของคุณธรรมชาย