เซียวเฉินเยี่ยนช่างเหลือจะโกรธแค้นในวาจาไร้สำรวมของชิงอู๋
โทสะปั่นป่วนอยู่ในอก ใต้ฝ่ามือคือผิวเนียนละมุนของสตรี ลมหายใจร้อนรินกระทบลงกลางอุ้งมือเขา
ไอร้อนนั้นประหนึ่งตัวนางใต้ฝ่ามือ รุกล้ำเข้ามาอย่างไร้เหตุผลและเอาแต่ใจ
ความอบอุ่นไหลซ่านไปตามสายเลือดทั่วร่างเขา ไอเย็นหยินที่แทรกซึมทั่วกายถูกความอุ่นนั้นขับไล่ เรือนกายพลันเกิดความปรารถนาที่ควบคุมไม่ได้ ปะทุขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
แววตาเซียวเฉินเยี่ยนล้ำลึกยิ่ง เก็บกดอารมณ์ไว้ เพิ่งจะชักมือกลับ ก็ถูกนางฉุดรั้งแน่นดึงลงไปหา ทว่าไม่ยอมปล่อย กลับกำไว้แน่น
"ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ข้าเป็นห่วงท่าน เกี่ยวพันศักดิ์ศรีบุรุษ หรือไม่ก็ให้ซือถูจิ้งมาดูบาดแผลให้ท่านเถิด?"
เส้นเลือดบนหน้าผากเซียวเฉินเยี่ยนปูดขึ้น กลับจับมือของนางบีบไว้ พลันสูดลมหายใจลึก ภายใต้สายตาพิศวงของชิงอู๋ เขาพูดอย่างช้าๆ หนักแน่นทีละคำ: "ไม่ ต้อง"
ชิงอู๋คลางแคลงใจ กวาดตามองต่ำ
ยังไม่ทันที่นางจะถามว่า "แน่ใจหรือ?" กลิ่นอายสังหารก็พวยพุ่งเข้าใส่ นางจึงพยักหน้าทันที: "ก็จริง บาดแผลแค่นี้เล็กน้อย หาควรเอ่ยถึง"
ไม่ทันเห็นเลือดด้วยซ้ำ ยังไม่ลึกเท่าบาดแผลมีดที่บั้นเอวของเขา
นางประเมินเขาต่ำไป
เซียวเฉินเยี่ยน: "..."
เขาปวดศีรษะราวกับจะระเบิด หลับตาหันหลังให้ "เจ้าตามหาข้ามีธุระอะไร?"
"มายืมคนของท่าน" ชิงอู๋ไม่พูดพล่าม "ข้าไม่เชื่อในความสามารถของผู้ว่าการจิงจ้าว หวังอวี้หลางสถานการณ์ไม่สู้ดี"
"ถ้าช้า คนก็ช่วยกลับมาไม่ได้แล้ว"
เซียวเฉินเยี่ยนหันกลับมา จ้องมองนางอย่างลึกล้ำ: "เรื่องของฮูหยินหมู่ เจ้าช่างใส่ใจนัก"
ชิงอู๋รู้ว่าเขาระแวง แววตาใสกระจ่าง ไม่วกวน ถามตรงๆ: "เช่นนั้นท่านช่วยหรือไม่?"