ชิงอู๋ยืนอยู่บนรถม้า แส้ม้าพันรอบมือหนึ่งรอบ "พวกเจ้าปากก็บอกว่ามาจับโจร?"
"ข้าผู้นี้มิอยากให้ใครมาสาดโคลนใส่ตัว ฉวยโอกาสที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ให้ทุกท่านดูเสียหน่อย บนรถม้าข้ามีโจรซ่อนอยู่จริงหรือไม่!"
ม่านรถถูกเลิกขึ้น เผยให้เห็นคนในรถ
มู่หยิงถูกแต่งตัวใหม่อีกครั้ง แม้จะดูไม่อนาถเหมือนเดิมแล้ว แต่คนตาดีล้วนมองออกว่า นางสติฟั่นเฟือน
ยายเฒ่าผู้นั้นและพวกเห็นมู่หยิง ใจก็จมดิ่งลงอีกครา
ชิงอู๋หัวเราะเย็น "มิใช่จะมาจับโจรหรือ? เช่นนั้นเจ้าลองว่ามาดูสิ บนรถม้า ใครคือโจร?"
ยายเฒ่าสั่นสะท้านไปทั้งตัว แต่สถานการณ์ตอนนี้มิให้เวลานางไตร่ตรอง ได้แต่โทษว่าตนตาถั่ว มองไม่ออกว่าเป็นรถม้าจวนอ๋องอัญ
ในใจยิ่งเกลียดมู่หยิงเข้ากระดูก หญิงบ้าคนนี้ไปล่วงเกินจวนอ๋องอัญได้อย่างไร
ยายเฒ่าเมื่อครู่เอ่ยแล้วว่าเป็นการจับโจร มู่หยิงก็อยู่เบื้องหน้า หากนางเปลี่ยนปากก็เท่ากับตบหน้าตัวเอง ทำได้เพียงข่มใจกล่าว
"พระชายาโปรดอภัย เมื่อครู่เป็นบ่าวเฒ่าตาถั่วล่วงเกินท่าน"
"ท่านผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาคนชั้นต่ำเลย แต่หญิงบ้าบนรถม้านั้น เป็นโจรแน่แท้!"
"ขอพระชายาโปรดเมตตา อนุญาตให้พวกเราพาตัวยายโจรบ้านี่กลับไปเถิด นางมิเพียงลักของ เกิดบ้าคลั่งขึ้นมา ยังจะทำร้ายคนด้วย"
ชิงอู๋ฟังนางเรียกซ้ายว่าหญิงบ้า ขวาว่ายายโจร ในใจเดือดดาลหนัก
"บังอาจนัก!"
หญิงสาวตวาดกร้าว ดวงตาชิงอู๋ดั่งสายฟ้า "นางคือมู่หยิงบุตรีสกุลหมู่ ชัด ๆ ว่าเป็นนายหญิงของเจ้า อีทาษชาติชั่วนี้ ทำร้ายนายก็มิพอ ยังหลอกลวงปิดหูปิดตาผู้คน!"