แม้ต้องคมมีดสลักร่าง ทนทรมานจากไอเย็นหยินนับสิบปี เซียวเฉินเยี่ยนก็มิเคยส่งเสียงร้อง
ทว่าคราวนี้หาเหมือนไม่
นี่คือความเจ็บปวดที่บุรุษมิอาจทานทน
เม็ดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายทั่วหน้าผาก เซียวเฉินเยี่ยนถูกวิชาหัวเหล็กของชิงอู๋พลาดทำร้าย ปฏิกิริยาแรกคือโทสะ ทว่าขณะนั้นยังมีสติอยู่บ้าง
แต่ทนฟังวาจาปีศาจของนางมิไหว
ประหนึ่งน้ำมันร้อน ๆ สาดรดลงบนไฟโทสะในใจเซียวเฉินเยี่ยน ราวกับตั้งใจให้มิชนตายก็ให้โมโหตายไปเสีย!
“อวิ๋น...ชิง...อู้!”
ความเจ็บปวดราวเป็นตะคริวทำให้เซียวเฉินเยี่ยนเอ่ยวาจาลำบาก ทุกคำราวกับเค้นออกจากซอกฟัน “เจ้า...หุบ...ปาก!”
“ท่านอย่าปิดบังความเจ็บไข้เลยนะอู...”
ชิงอู๋เตือนด้วยความปรารถนาดี ก็ถูกบุรุษปิดปากเสียแล้ว
เซียวเฉินเยี่ยนตาแดงก่ำ สบเข้ากับดวงตาคู่โตที่ไร้เดียงสายิ่งนักและยังกะพริบปริบ ๆ ของนาง ประหนึ่งถูกใครสักคนทุบอกไปหลายหมัด