“อาวุธกับเครื่องป้องกัน!”
“อย่างแรก อาวุธหลักสำหรับต่อสู้ระยะประชิด ตีขึ้นด้วยมือแบบโบราณทั้งชิ้น นั่นคือดาบใบกว้างด้ามยาวหนึ่งจั้ง!”
“ระยะหนึ่งจั้งพอดีจะช่วยให้หลบการข่วนและกัดของซอมบี้ได้ แรงฟันมากพอจะตัดคอซอมบี้ขาดในดาบเดียว แถมยังใช้ฟันต้นไม้ล้มที่ขวางทางได้ด้วย”
“อย่างที่สอง มีดสั้นอาบพิษแบบโบราณ เอาไว้ป้องกันตัวและสู้ประชิด”
“อย่างที่สาม โล่กลมทำจากไม้เนื้อแข็งหนาพิเศษ หุ้มหนังสัตว์ เราทำกันเอง!”
“ถ้าเจอลูกเห็บตกใส่หัว หินถล่มจากดินโคลน หรือฝูงซอมบี้พุ่งเข้ามา โล่นี่ช่วยชีวิตพวกเราได้!”
“อย่างที่สี่ อาวุธไร้เสียงสำหรับโจมตีระยะไกล หน้าไม้ยิงซ้ำทำจากไม้เนื้อแข็งทั้งชิ้น กับหนังสติ๊กไม้แรงสูง”
เถียนชิวสุ่ยจับจ้องเปลวไฟตะเกียงที่ไหววูบ ราวกับมองเห็นคลื่นซอมบี้ไร้ที่สิ้นสุดจากชาติก่อน
“ท่านพ่อ เวลารับมือซอมบี้ ห้ามทำเสียงดังเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเรียกพวกสัตว์ประหลาดนับพันนับหมื่นมา”
“เพราะฉะนั้นเราไม่ใช้ปืน ใช้หน้าไม้ไร้เสียงก็พอ! เอาน้ำพิษจากสมุนไพรทาที่หัวลูกศร แค่ยิงจากระยะสิบก้าวก็ทะลุกะโหลกซอมบี้ได้โดยไม่มีเสียงแม้แต่น้อย!”
“สุดท้ายคือชุดป้องกัน แขนกับขาใช้ผ้าป่านเนื้อหยาบหลายชั้นเย็บติดกันแน่นหนา แล้วเสริมแผ่นป้องกันอกด้วยหนังสัตว์”
“ขอแค่ปกป้องจุดสำคัญไว้ได้ กรงเล็บซอมบี้ก็ข่วนเนื้อเราไม่ทะลุ!”
เถียนชิวสุ่ยอธิบายสิ่งของทั้งหมดกับประโยชน์ของมันอย่างละเอียดจนครบในคราวเดียว
ภายในกระท่อมดินที่ทรุดโทรมเงียบสงัดราวกับไร้ชีวิต มีเพียงเสียงถ่านในเตาอั้งโล่ที่ปะทุขึ้นเป็นครั้งคราว
เถียนเหล่าฮั่นกับเถียนแม่ฟังจนเหงื่อเย็นผุดเต็มศีรษะ เสื้อด้านหลังชุ่มโชกไปหมด
แม้พวกเขาไม่เคยเห็นซอมบี้มาก่อน แต่เมื่อได้ฟังแผนการที่รัดกุมไร้ช่องโหว่และเปี่ยมกลิ่นอายสังหารของลูกสาว ความอึดอัดจากหายนะที่กำลังใกล้เข้ามาก็บีบรัดลำคอของทั้งคู่แน่น