แต่ว่า!
รอยยิ้มยินดีบนใบหน้าของเถียนชิวสุ่ยอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งวินาที ก็แข็งค้างไปเสียแล้ว
ข้อเสียของความหนาวสุดขั้วนั้นร้ายแรงถึงชีวิตจริง ๆ!
“เรื่องเนื้อไม่ต้องกลัวว่าจะเสียแล้ว”
“แต่คนล่ะ?”
เถียนชิวสุ่ยมองพ่อแม่กับลูกสาวทั้งเจ็ดคนที่กำลังหลับสนิท
“ครอบครัวเราสิบคนอยู่ในพื้นที่รถม้าที่โล่งกว้างขนาดนี้”
“ข้างนอกรถม้าอุณหภูมิติดลบ 100 องศา!”
“ถึงรถม้าจะกันความหนาวได้ส่วนหนึ่ง แต่อุณหภูมิในรถก็ยังลดลงไปถึงติดลบหลายสิบองศา!”
“คนเป็น ๆ ทนไม่ไหวแน่!”
“นั่นหมายความว่ารถม้าที่เราอาศัยอยู่ต้องก่อไฟให้ความอบอุ่นตลอดทั้งปี ไม่มีหยุดทั้งกลางวันกลางคืน!”
“ไฟในเตาเหล็กจะดับแม้แต่ชั่วขณะก็ไม่ได้!”
เถียนชิวสุ่ยวิ่งไปยังกองฟืน
ฟืนไม้เนื้อแข็งที่เก็บมาจากสกุลจ้าวกองสูงราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ
แต่หากต้องใช้ให้ไฟลุกต่อเนื่องตลอดทั้งปี ฟืนแค่นี้อย่างมากก็อยู่ได้เพียงสามเดือน!
ก่อนหน้านี้เถียนชิวสุ่ยไม่เคยกังวลเรื่องเชื้อเพลิงเลย
เพราะเธอคิดว่าถ้าฟืนหมด อย่างมากก็ขับรถม้าล่องหนออกไปยังป่านอกเมือง
ตัดต้นไม้สักสองสามต้น หรือเก็บกิ่งไม้แห้งใบไม้ร่วงกลับมาเผาก็ได้แล้ว
แต่ตอนนี้!
ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว!
“อุณหภูมิติดลบ 100 องศา!”
“ทุกอย่างถูกแช่แข็งจนแข็งเหมือนเหล็กดิบ!”
“ข้างในต้นไม้ด้านนอกเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง พอขวานฟันลงไปก็มีแต่คมขวานบิ่นหัก ฟันไม่ขาดหรอก!”
“แม้แต่กิ่งไม้แห้งที่เก็บกลับมา ก็แข็งจนเย็นทะลุถึงข้างใน จุดไฟไม่ติดเลย!”