เถียนชิวสุ่ยลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินไปยังกองเสบียงที่สูงราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ
เมื่อมองดูธัญพืช ผัก เนื้อสด และของแห้งเหล่านั้น
แม้ในใจจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก
แต่ความวิตกกังวลจากวันสิ้นโลกที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกก็ยังคอยก่อกวนอยู่ไม่หาย
เถียนชิวสุ่ยคำนวณเวลาในใจเงียบ ๆ
นับจากวันที่วันสิ้นโลกปะทุขึ้นในชาติก่อน น่าจะยังเหลือเวลาอีกสิบวันเต็ม
สิบวันนี้จะปล่อยให้เสียไปกับการนอนเปล่า ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!
“อาหารหลักกับเนื้อผักมีพอกินไปได้หลายปีแล้ว”
“แต่ของใช้จุกจิกในชีวิตประจำวันยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่ซื้อไม่ครบ”
เถียนชิวสุ่ยลูบคาง พลางจดรายการใหม่ในใจ
“ต้องซื้อเสื้อผ้า! ต้องไปร้านตัดเสื้อ กวาดซื้อสักหลายร้อยชุด...ควรซื้อเสื้อผ้าสำหรับพวกเราไปตลอดชีวิต รวมถึงเสื้อผ้าของเด็ก ๆ ตั้งแต่อายุ 1 ขวบจนถึง 18 ขวบด้วย”
“แล้วก็ผงขัดฟัน!”
“ถ้าฟันผุขึ้นมาในวันสิ้นโลก ชีวิตอาจถึงขั้นตกอยู่ในอันตรายได้ ต้องไปหาซื้อผงขัดฟันเกลือเขียวชั้นดีมาสักหลายร้อยกล่อง”
“จริงสิ ยังมีของที่เอาไว้ฆ่าเวลาอีก”
“ถ้าต้องอุดอู้อยู่ในพื้นที่นี้ไปหลายปี พ่อแม่ต้องเบื่อจนป่วยแน่”
“ต้องไปหาหนังงิ้ว นิยาย แล้วก็ไพ่ใบไม้กับไพ่มาเตียวที่กำลังนิยมที่สุดในยุคนี้!”
“ให้พ่อแม่ได้เล่นไพ่ ฟังงิ้ว ใช้ชีวิตอย่างสบายใจในวันสิ้นโลก”
ยิ่งเถียนชิวสุ่ยคิด ก็ยิ่งรู้สึกว่ายังมีเรื่องให้ทำอีกมากมาย
เธอยกมือแตะกระเป๋าด้านในที่แนบชิดลำตัว
ข้างในยังตุงไปด้วยตั๋วเงินหลายปึก
ก่อนหน้านี้ เถียนเหล่าฮั่นกับเถียนแม่กว้านซื้อผักและเมล็ดพันธุ์กันยกใหญ่ แถมเถียนชิวสุ่ยเองก็ซื้ออาวุธ เนื้อสัตว์ และอาหารทะเลอีกไม่น้อย