บทที่ 20 เจ้านหยานหรานฝันพยากรณ์ได้ นางเห็นล่วงหน้าถึงวันสิ้นโลกและรู้ว่าหลิวจงหมิงคือพระเอกอย่างนั้นหรือ?
หลิวจงกวง อูเอ้อฮวา และคนอื่น ๆ ในตระกูลหลิวซึ่งอยู่ในห้องขังข้าง ๆ ต่างก็มองเจ้านหยานหรานด้วยสายตาเย็นชา
คนตระกูลหลิวไม่คิดจะทนฟังเจ้านหยานหรานร้องทุกข์แม้แต่น้อย ทุกคนต่างพากันซ้ำเติมนางตามจางซื่อ
อูเอ้อฮวายกมือปิดแก้มที่บวมช้ำจากการถูกตบ แล้วเริ่มพูดเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงเสียดสี
“นั่นสิ! ชื่อเสียงของเจ้านหยานหรานป่นปี้ไปหมดแล้ว ยังจะวางท่าอะไรอีก?”
“ร่างกายก็ถูกคนเห็นจนหมดแล้ว เป็นของเหลือที่ไม่มีใครเอา!”
“แต่งให้หลิวจงหมิงไปเสีย แล้วเอาเงินของเจ้ามาซื้อเสบียงให้ตระกูลหลิว แบบนี้ถึงจะเรียกว่าตอบแทนบุญคุณของพวกเรา!”
หลิวจงหมิงนอนคว่ำอยู่บนพื้น แม้ในใจจะยังชอบรูปร่างของเจ้านหยานหราน แต่ก็เห็นด้วยกับสิ่งที่จางซื่อพูด
ตอนนี้หลิวจงหมิงคิดแต่จะหาทางเอาเงินของเจ้านหยานหรานมาให้ได้ ถึงกับไม่ยอมพูดปกป้องนางสักคำ
เจ้านหยานหรานได้ฟังถ้อยคำหยาบคายเหล่านั้นก็โกรธจนตัวสั่น พอภาพตรงหน้าดับวูบ นางก็แทบจะหมดสติไป!
ในใจนางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง สาปแช่งบรรพบุรุษทั้งสิบแปดชั่วโคตรของตระกูลหลิวจนไม่เหลือชิ้นดี
แน่นอนว่าเจ้านหยานหรานเต็มใจแต่งให้หลิวจงหมิง!
แต่สิ่งที่นางต้องการคือเกี้ยวแปดคนหาม และพิธีแต่งงานอย่างถูกต้องสมเกียรติ!
ฐานะของนางจะต่ำต้อยไม่ได้เด็ดขาด ต้องได้เป็นภรรยาเอกอย่างสง่าผ่าเผย!
เหตุผลที่เจ้านหยานหรานยืนกรานจะแต่งกับหลิวจงหมิง บัณฑิตยากจนที่มีชาติกำเนิดเป็นชาวนา ก็เพราะนางเก็บงำความลับใหญ่หลวงเรื่องหนึ่งไว้ในใจ