หลิวจงหมิงเข้าใจความหมายในทันที แล้วก็ร้องโอดครวญเสียงดังตามไปด้วย
“ใช่แล้ว! ข้าก็นอนหลับสนิทอยู่ในห้องของตัวเอง จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นหอม แล้วหมดสติไปเลย!”
“นอกจากเถียนชิวสุ่ย หญิงอาฆาตที่ถูกหย่าขาดจนต้องกลับบ้านเดิม ใครจะตั้งใจทำเรื่องชั่วช้าแบบนี้ได้อีก?!”
“ต้องเป็นเถียนชิวสุ่ยแน่! นางคลอดลูกชายไม่ได้ ถูกไล่กลับบ้านเดิม เลยอิจฉาที่หยานหรานเป็นที่รักของทุกคน ถึงได้ไปหาชายชู้ข้างนอกมาล้างแค้นพวกเรา!”
เดิมทีชาวบ้านก็ไม่เคยพบเห็นโลกกว้างนัก พอถูกจ้าวหยานหรานหลอกด้วยการแสดงอันยอดเยี่ยม ทิศทางของกระแสก็เปลี่ยนไปในพริบตา
“ซี้ด… ฟังจ้าวหยานหรานพูดแล้ว เป็นฝีมือเถียนชิวสุ่ยจริง ๆ ก็ได้หรือ?”
“ผู้หญิงถ้าร้ายขึ้นมา เรื่องไร้ยางอายแค่ไหนก็ทำได้ทั้งนั้น!”
“เมื่อวานตอนเถียนชิวสุ่ยจากไป แววตาดุร้ายราวกับหมาป่าแม่ลูกอ่อน แถมยังเอากรรไกรมาจ่อของลับหลิวจงหมิง ไม่แน่ว่าอาจแค้นฝังใจจริง ๆ ก็ได้!”
“ได้ยินว่าหมู่บ้านบ้านเดิมของเถียนชิวสุ่ยมีพวกอันธพาลเกเรอยู่หลายคน วัน ๆ เอาแต่ลอยชาย ไม่ทำงานทำการ เป็นไปได้ไหมว่าเถียนชิวสุ่ยจ้างพวกนั้นมาลงมือ?”
“ไม่อยากเชื่อเลย! ปกติเถียนชิวสุ่ยดูซื่อ ๆ แท้ ๆ กลับทำเรื่องต่ำช้าอย่างสมคบกับชายชู้ ทำลายชื่อเสียงผู้หญิงได้!”
“ถึงตระกูลหลิวจะทำให้นางขุ่นเคืองไปบ้าง เถียนชิวสุ่ยก็ไม่ควรถอดเสื้อผ้าหญิงสาวบริสุทธิ์แล้วโยนทิ้งไว้กลางถนน วิธีการนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว!”
ชั่วขณะนั้น ภาพลักษณ์ของเถียนชิวสุ่ยในสายตาทุกคนตกต่ำลงทันที
แต่เดิมชาวบ้านยังสงสารเถียนชิวสุ่ยที่คลอดลูกสาวเจ็ดคนแล้วถูกไล่ออกจากบ้าน ทว่าตอนนี้กลับคิดว่านางเป็นหญิงร้ายกาจจิตใจอำมหิต
ยามนี้เถ้าแก่หลิวก็ตั้งสติได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
แม้ในใจเถ้าแก่หลิวจะยังอดสงสัยไม่ได้ รู้สึกว่าเรื่องนี้ประหลาดเกินไป และไม่เหมือนสิ่งที่คนแก่ คนอ่อนแอ คนพิการในตระกูลเถียนจะทำได้