"ฉันไม่อยากตาย! ไม่อยากตาย..." ปากของนางขยับเปิดปิด พูดซ้ำคำว่าไม่อยากตายไม่หยุด สีหน้าเริ่มคลุ้มคลั่ง
มือเกาะราวบันไดแน่น ไม่กล้าก้าวขึ้นไป
หยางยงกำลังตึงเครียด ก็ได้ยินเสียงแหลมสูงดังมาจากทางนั้น มือที่ถือไม้กวาดตกใจจนสั่นเทิ้ม
"หุบปาก! ไม่งั้นพวกแกไปเองสิ!"
พวกเขาต่างเงียบกริบ ไม่กล้าพูดอะไรอีก
หยางยงวางไม้กวาดลงข้างตัว คลำกล่องบุหรี่ที่ใส่หินกรวดไว้ แล้วเดินเข้าไปจะยัดใส่ปากเด็กน้อย
เขาไม่อยากเดินไปถึงกลางทางแล้วโดนกัด
วันนี้เป่ยเหนียนเหนียนทั้งตกใจทั้งบาดเจ็บ แถมยังร้องไห้ไปพักใหญ่ ร่างกายแบกรับไม่ไหวแล้ว ตอนนี้กำลังไข้ขึ้นสูง จนคนเริ่มมึนงง
ตอนที่หยางยงจัดการกับนาง นางก็แค่ดิ้นไปมาเล็กน้อย พร้อมส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอ
หญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ มาตลอดอย่างเถียนหยวน จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาผลักหยางยงออกไป การกระทำที่ดูคลุ้มคลั่งของนางทำเอาคนรอบข้างตกใจกันหมด
หยางยงคิดว่านางกลายพันธุ์ไปแล้ว ตกใจจนคลานหนีไปหลายที พอเห็นว่านางไม่ได้พุ่งเข้ามาหา ก็รู้ว่าไม่เป็นไร
เขาลุกขึ้นยืน จ้องเถียนหยวนเขม็ง "แกทำอะไร!?"
เถียนหยวนก้มลงไปตรวจดูเป่ยเหนียนเหนียน เห็นแขนขาที่อ้วนกลมเหมือนข้อต่อบัวไม่มีรอยกัด มีแต่รอยขีดข่วนมากมายที่น่อง คงจะโดนหญ้าบาดตอนวิ่งหนีมา
"นางไม่ถูกกัด พวกคุณจะไล่นางออกไปไม่ได้ ที่นี่ยังเป็นบ้านของนาง ถ้าจะออกไปก็พวกคุณนั่นแหละที่ต้องออก"
หวังเหอฮวาไม่ยอม ในสถานการณ์แบบนี้ ใครจะกล้าออกไปข้างนอก คฤหาสน์เต็มไปด้วยเถาวัลย์ แค่สองวัน คฤหาสน์ที่เคยสวยงามเรียบร้อยก็กลายเป็นเหมือนป่าดงดึกดำบรรพ์
คนปกติใครๆ ก็รู้ว่านี่ไม่ปกติ แล้วยังมีพวกซอมบี้พวกนั้นอีก
"แกว่ามันไม่ถูกกัดก็ไม่ถูกกัดเหรอ!? แกไม่เห็นเหรอว่าหลังของมันเริ่มมีน้ำเหลืองไหลออกมาแล้ว!"
จางลี่สีหน้าหมองคล้ำ "บ้านของมันอยู่ที่ตึกใหญ่หลัก แต่มันวิ่งมาหาพวกเราเอง แกจะมาคุ้มกันเด็กเวรนี่อีก!"
หยางยงหัวเราะเย้ย "หา? ตอนนั้นหลินหวานรับแม่แกเข้าโรงพยาบาลของพวกมันรักษา ตอนนี้แกจะเอาชีวิตไปตอบแทนบุญคุณแล้วเหรอ?"
ป้าหลิวรู้สึกไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่ พูดขึ้นว่า "เถียนหยวน เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้นะ แกยังสาว..."
เถียนหยวนลูบหน้าผากเป่ยเหนียนเหนียน ไข้ขึ้นแล้ว นางไปหาเจอกล่องยา รื้อหาพลาสเตอร์ลดไข้ แล้วแปะลงบนหน้าผากเป่ยเหนียนเหนียนอย่างพิถีพิถัน
จางลี่เห็นท่าทางนาง ก็รู้ว่านางตั้งใจจะเก็บเด็กเวรนี่ไว้แน่แล้ว หันหลังเดินเข้าครัวหยิบมีดทำกับข้าวออกมา
"แกอยากตายก็ไปตายคนเดียว อย่าลากพวกเราไปด้วย! เดี๋ยวข้าเชือดมันเดี๋ยวนี้!" พูดจบก็ชูมีดจะฟาดลงบนตัวเป่ยเหนียนเหนียนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟา
เถียนหยวนเบิกตากว้าง มือรีบอุ้มเป่ยเหนียนเหนียนหลบออกมา "จางลี่! แกจะทำอะไร!? นี่มันฆ่าคนนะ!"
จางลี่ชูมีดจ่อทั้งคู่ "ข้าจะทำอะไรเหรอ? ข้าอยากมีชีวิต! ไหนแกกับเด็กเวรนั่นออกไปซะ หรือไม่ก็ให้ข้าเชือดมันเดี๋ยวนี้ให้จบ ๆ ไป!"
พูดจบก็ชูมีดพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
"ข้าบอกแล้วไงว่านางไม่ได้ติดเชื้อ! บาดแผลที่หลังนางถูกน้ำร้อนลวก!" ระหว่างที่เถียนหยวนขยับตัว ก็เผลอไปโดนตุ่มน้ำใหญ่ที่หลังเป่ยเหนียนเหนียนแตกอีก
เป่ยเหนียนเหนียนอ้าปากแห้งผากร้องไห้โฮสักสองสามครั้ง แล้วก็ครางเบา ๆ ดูแล้วเจ็บปวดสุด ๆ
เถียนหยวนได้ยินดังนั้น ก็ระวังตัวเลี่ยงไปโดนแผลของนาง ตบก้นนางเบา ๆ ปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน "คุณหนู อย่าร้องนะ เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว..."
คนที่ยืนล้อมดูอยู่สีหน้าเปลี่ยนไปหมด
หวังเหอฮวากรีดร้อง "มัน มันจะกลายพันธุ์แล้ว!! ข้าได้ยินเสียงที่มันร้องออกมา เหมือนพวกซอมบี้เปี๊ยบ!!"
ป้าหลิวยืนอยู่บนบันได แล้วก้าวขึ้นไปอีกหลายขั้น เพื่อให้แน่ใจว่าถ้าเป่ยเหนียนเหนียนกลายร่างเป็นซอมบี้ จะทำอะไรนางไม่ได้
หยางยงก็หันหลังกลับเข้าไปในครัว หยิบมีดทำกับข้าวออกมาอีกเล่ม แล้วพุ่งเข้ามาหาเถียนหยวน "เดี๋ยวข้าเชือดพวกแกเดี๋ยวนี้!" ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสติแตก
มีแค่จางลี่คนเดียว เถียนหยวนยังพอหลบได้ แต่ตอนนี้มีหยางยงมาอีกคน ถ้ายังอยู่ต่อ พวกนางตายแน่
นางเอ่ยปากอ่อนข้อ "ก็ได้ พวกคุณอย่าลงมือ ข้าออกไปเดี๋ยวนี้... ไปเดี๋ยวนี้"
พูดจบก็เดินไปทางประตูใหญ่ พร้อมกับระวังตัวสองคนนั้นตลอดเวลา
นางยื่นมือจะลากตู้ที่ดันประตูอยู่ออก แต่ติดที่นางยังอุ้มเด็กอยู่ในอ้อมแขน การเคลื่อนไหวติดขัด
แต่นางไม่กล้าวางเป่ยเหนียนเหนียนลงตามใจชอบ ใครจะรู้ว่าสองคนนั้นจะฆ่านางทิ้งในพริบตาหรือเปล่า
"เร็วเข้า!" จางลี่เร่ง
"ขะ ข้าอุ้มเด็กอยู่ ดันไม่ค่อยไหว พวกคุณช่วยดันให้หน่อยได้ไหม?" เถียนหยวนพูดอย่างระมัดระวัง
จางลี่หลบไปอีกทาง โบกมีดในมือ "ไปยืนอีกมุมหนึ่ง อย่าเข้ามาใกล้ข้า!"
เถียนหยวนลองเดินไปอีกทางหนึ่ง จางลี่เห็นว่านางยังเรียบร้อยดี ก็วางมีดลงไปดันตู้ แล้วรีบหยิบมีดกลับมาหลบไปอีกมุม
"รีบไปเดี๋ยวนี้!"
เถียนหยวนไม่กล้ารั้งรอ เปิดประตูออกไป เห็นความเขียวขจีเต็มตา หันหลังกลับไปจะหยิบไม้เบสบอลที่ยังไม่ได้เก็บ
หยางยงไม่อยากให้มีซอมบี้เพิ่มอีก เพราะงั้นพวกเขาทั้งหมดจะจบเห่ พอเห็นจังหวะเหมาะก็พุ่งเข้ามาจะฟันเป่ยเหนียนเหนียนในอ้อมแขนเถียนหยวน
โชคดีที่เถียนหยวนคว้าไม้เบสบอลได้ทัน ยกขึ้นมาขวางไว้ ไม่ให้ถูกเป่ยเหนียนเหนียน แต่แขนของนางเองกลับโดนมีดบาดเป็นแผล
แผลค่อนข้างลึก เลือดไหลออกมาทันที
เถียนหยวนเป็นคนที่เคยชินกับงานหนัก ออกกำลังกายเป็นประจำ อย่าดูว่านางเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่ก็มีแรงพอตัว
นางหมุนไม้เบสบอลในมือ แล้วฟาดไปที่หยางยงเต็ม ๆ หนึ่งที
แวบหนึ่งเห็นจางลี่ก็ชูมีดจะพุ่งเข้ามาอีก เถียนหยวนไม่กล้ารั้งรออีก อุ้มเป่ยเหนียนเหนียนวิ่งตรงไปทางตึกใหญ่หลัก ไม่สนใจต้นไม้ที่ขึ้นรกครึ้มพวกนั้นแล้ว
จางลี่กับหยางยงสองคนเห็นนางวิ่งมุดเข้าพวกต้นไม้ไป กำลังจะวิ่งตาม พวกต้นไม้กลับเหมือนมีจิตสำนึก พุ่งเข้าหาสองคนนั้น
ตกใจจนรีบปิดประตูแล้วล็อกให้แน่น ยังไม่วางใจ ยังผลักตู้เข้ามาอุดอีกที
ถึงได้ทรุดตัวนั่งกับพื้น เห็นได้ชัดว่าตกใจไม่น้อย
ในที่ที่เถียนหยวนไม่ทันสังเกต ต้นไม้ใต้เท้าของนางเหมือนมีจิตสำนึก หลีกทางให้ล่วงหน้า ปล่อยให้นางวิ่งตรงไปทางตึกใหญ่หลักได้อย่างราบรื่น
เลือดหยดลงบนพื้นจากบาดแผลที่แขนของนาง พอจากมาได้ไม่นาน พวกต้นไม้ก็เหมือนเจอของอร่อย แห่กันรากลงบนดินที่เลือดหยดใส่
หลังต้นไม้ใหญ่ที่เขียวชอุ่มต้นหนึ่ง สัตว์ร้ายสองตัวแอบซ่อนตัวอยู่ แอบมองเถียนหยวน พูดให้ถูกคือแอบมองเป่ยเหนียนเหนียนที่ถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขน
เสือโคร่งพอเห็นภาพนั้น คิดไม่ถึงก็จะพุ่งออกไป แต่ถูกเสือดำรั้งไว้ เสือโคร่งที่เมื่อกี้ยังสดใสร่าเริงอยู่ ตอนนี้กลับนอนลงกับพื้นอย่างจนใจ เหมือนหมดเรี่ยวแรง
ดวงตาเสือจ้องไปที่เสือดำตัวดีนั่นอย่างเคียดแค้น คำรามขู่กับมันเสียงต่ำ
'ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้! ข้าจะไปดูคุณหนูน้อย!'
พอได้ยินแบบนั้น เสือดำก็ไม่เกรงใจ ต่อยหัวมันไปสองหมัดไม่พอ ยังไม่หายโกรธ
'แกโง่หรือเปล่า! พวกมนุษย์กลัวพวกเรา! คุณหนูน้อยยังบาดเจ็บอยู่ แกจะดูแลนาง ทายานางได้เหรอ!'
'ไอ้มนุษย์นั่นดูเหมือนจะปกป้องคุณหนูน้อยอยู่ ถ้าแกไปทำให้นางตกใจหนีไป คุณหนูน้อยจะทำยังไง!'
คำรามเสร็จ เหมือนยังไม่หายแค้น ต่อยหัวมันไปอีกสองหมัด
ดวงตาของเสือโคร่งที่มีอักษรวังอยู่กลางหน้าผาก ถูกตาจนดูใสแจ๋วขึ้นมาเยอะ แถมยังครางอู้อี้ไปสองที
'แกพูดถูก ยังไงแกก็ฉลาดกว่า ข้าจะเชื่อฟังแกต่อไป!'