เมื่อเป่ยเหนียนเหนียนมาถึงตึกเล็ก ประตูตึกเปิดกว้าง มีเสียงคำรามของซอมบี้และเสียงต่อสู้ดังออกมาเป็นระยะ
นางยื่นคอเข้าไปแอบดูด้านในอย่างลับๆ เถาวัลย์ที่ติดตามนางมาก็เลียนแบบท่าทางของนาง แอบดูเข้าไปด้วย
ซอมบี้ที่ได้กลิ่นคาวเลือดวิ่งคำรามเข้ามาหานางอีกครั้ง แต่ทั้งหมดถูกเถาวัลย์สกัดไว้แล้วเหวี่ยงกระเด็นออกไป
ขอแค่มีมันอยู่! ไม่มีใครทำร้ายปลาเล็กตัวนี้ได้!!!
แม้มันจะถูกผลกระทบจากยุคสิ้นโลกจนควบคุมสัญชาตญาณทางชีวภาพไม่ได้ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเป่ยเหนียนเหนียน ในความสับสนวุ่นวายของมัน มันรู้สึกว่าต้องไม่ปล่อยให้ปลาเล็กตัวนี้ได้รับอันตราย
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากได้สัมผัสกับนางมากขึ้น จิตสำนึกของมันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เมื่อจัดการได้เรียบร้อยพอสมควร เป่ยเหนียนเหนียนจึงเดินเข้าไป "ลุงหลิว! ป้าหลิว!"
จางลี่ คนขับรถที่กำลังหาอะไรกินในครัวได้ยินเสียง ก็เปิดครัวออกเป็นช่องเล็กๆ มองดู เป็นเด็กคนนั้น
เขามองไปรอบๆ อีกครั้ง เหล่าซอมบี้ไม่รู้ไปไหนหมดแล้ว เขาคิดไม่ถึงแม้แต่น้อยจึงเปิดประตูออก
"คุณหนู! ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมมาคนเดียวล่ะ?"
เป่ยเหนียนเหนียนมองไปทางต้นเสียง เป็นลุงจาง คนขับรถที่รับส่งพี่ห้าเป็นประจำ
นางสูดจมูกแล้วถาม "ลุงหลิวกับป้าหลิวอยู่ไหน?"
จางลี่จ้องไปที่ใบหน้านุ่มๆ ขาวๆ ของนาง "ไม่เห็น..." อาจจะกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว
เพราะชั้นล่างดูเงียบผิดปกติและได้ยินเสียงคนพูด คนสี่คนจึงทยอยลงมาจากชั้นบน ในจำนวนนั้นรวมถึงป้าหลิว พี่เลี้ยงที่ดูแลเป่ยเหนียนเหนียนเป็นประจำ
เมื่อเห็นเป่ยเหนียนเหนียน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ "โอ้ย คุณหนู ท่านมาที่นี่ได้ยังไง พวกกินคนพวกนั้นไปไหนกัน?"
เป่ยเหนียนเหนียนไม่ได้ตอบอะไร แค่ร้องไห้สะอึกสะอื้นถือยาขี้ผึ้งเดินเข้าไป "ป้าหลิว เหนียนเหนียนเจ็บหลัง"
ป้าหลิวรีบอุ้มเด็กขึ้นมาดู ตายแล้ว! ด้านหลังมีตุ่มน้ำขึ้นเป็นแผ่น เสื้อผ้าด้านหลังก็ไหม้เป็นรอย
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!"
นางรีบรับยาขี้ผึ้งมาทาที่หลังให้อย่างระมัดระวัง กลัวจะทำเป่ยเหนียนเหนียนเจ็บ ทาไปก็เป่าไป
เป่ยเหนียนเหนียนไม่พูดอะไร ร้องไห้จนเหนื่อยก็ซบหน้าอกนางหลับไป
สาวใช้คนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลมองเด็กในอ้อมกอดป้าหลิวด้วยสายตาอาฆาต "ยุคสิ้นโลกแล้วยังจะมาเสแสร้งอะไรกัน ตัวเองยังเอาชีวิตรอดไม่รอด!"
ป้าหลิวมองนางแวบหนึ่ง แล้วก็โบกพัดต่อไป "นี่คือลูกของคุณนาย ฉันได้รับเงินเดือนจากเขา ฉันก็ต้องดูแลลูกเขาให้ดี"
"อีกอย่าง พ่อแม่พี่น้องของเด็กคนนี้ ใครบ้างที่ไม่เก่ง ถ้ากลับมาแล้วเห็นเด็กหายไป ไม่แน่อาจ..."
ป้าหลิวไม่ได้พูดต่อ ตามความรักที่เด็กคนนี้ได้รับในตระกูลเป่ย ถ้ารู้ว่าเด็กที่ดีๆ ถูกพวกเขาทำให้เกิดปัญหา ก็คงต้องฉีกพวกเขาเป็นชิ้นๆ แน่
เป่ยเหนียนเหนียนก็เป็นเด็กที่นางเลี้ยงมาด้วยมือของตัวเองตั้งแต่ยังพูดไม่ได้ ร้องได้แต่อืออา จนตอนนี้พูดได้ยิ้มได้
พวกเขาทำงานในตระกูลเป่ยมาครึ่งชีวิต ตระกูลเป่ยก็ไม่เคยรังแกพวกเขา นางก็มองเป่ยเหนียนเหนียนเป็นเหมือนหลานสาวแท้ๆ ของตัวเองมานานแล้ว
อีกอย่าง เสบียงที่นี่ก็อุดมสมบูรณ์มากด้วย
สาวใช้วัยรุ่นอีกคนที่อยู่ไม่ไกลรีบวิ่งไปปิดประตูใหญ่ ล็อก แล้วผลักตู้ข้างๆ มาขวางไว้
สาวใช้นางนั้นส่งเสียงเยาะเย้ยถากถาง เห็นได้ชัดว่าไม่ชอบท่าทีของนาง
นางเพิ่งมาทำงานที่ตระกูลเป่ยได้ครึ่งปี ย่อมไม่ยอมรับพ่อบ้าน ส่วนป้าหลิวก็เป็นภรรยาของพ่อบ้าน ปกติแล้วรับหน้าที่ดูแลคุณหนูของตระกูล เป็นที่โปรดปรานที่สุดต่อหน้านายยิ่งใหญ่ เงินเดือนก็สูงกว่าพวกเขามาก
หวังเหอฮวาอยากหาเงินมากขึ้นเพื่อเก็บเป็นสินสอดให้ลูกชายได้แต่งงาน จึงอยากไปดูแลเป่ยเหนียนเหนียน แต่ถูกแม่ของเป่ยปฏิเสธอย่างสุภาพ
ถึงจะไม่พอใจอยู่ในใจ แต่สวัสดิการของตระกูลเป่ยดี เงินเดือนสูง นางไม่อยากลาออก ถือเงินเดือนนี้กลับบ้านไปนางก็ได้หน้ามีตา
ใครโง่ถึงจะลาออก
ไม่มีใครพูดอะไร หวังเหอฮวาทนไม่ไหวพูดก่อน "แล้วตอนนี้จะทำยังไง? พวกมันกลายเป็นสัตว์ประหลาดกินคนไปแล้ว กินแม้แต่เนื้อคน จะทำให้คนตายด้วยความกลัว!"
นางตื่นขึ้นมาจะหาอะไรกิน พอเปิดประตูออกไป สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็พุ่งเข้ามาหานาง อยากจะฉีกเนื้อบนตัวนางออกไปให้ได้
ยังดีที่นางตอบสนองเร็วพอ ถึงไม่ถูกกัด
นึกถึงสัตว์ประหลาดกินคนพวกนั้น นางก็มองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง "พวกกินคนพวกนั้นไปไหนกัน? ทำไมหายไปหมดเลย? ไปกันแล้วหรือยัง?!"
ชายที่ก้มหน้ามองโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลาพูดขึ้นมาทันที "เจ้าพวกนั้นเรียกว่าซอมบี้ กินคนเป็นอาหาร ถ้าถูกกัดหรือโดนเลือดเนื้อของพวกมัน ก็จะกลายเป็นซอมบี้ด้วย"
หยางยงพูดจบ ก็ค่อยๆ ก้าวขึ้นบันไดไป
ทุกคนมองเด็กในอ้อมกอดป้าหลิวด้วยความตกใจ ด้านหลังนางแดงเป็นแผ่น มีตุ่มน้ำแตกบ้างแล้วเลอะติดอยู่ที่หลัง
"นี่ๆๆ!! เด็กคนนี้คงไม่ใช่ถูกซอมบี้กัดจนเป็นแบบนี้ใช่ไหม?!!!" จางลี่วิ่งไปที่หน้าประตูครัวแทบจะทันที ถ้าเป่ยเหนียนเหนียนมีอาการผิดปกติอะไร เขาจะปิดประตูทันที
"เร็วเข้า! เร็วเข้า! จับนางโยนออกไป! เด็กคนนี้ต้องถูกกัดแน่ๆ! พวกคุณดูแผลที่หลังนางสิ ทั้งมีน้ำเหลืองไหล ทั้งแดงจนน่ากลัว จะทำให้คนตายด้วยความกลัว!"
หวังเหอฮวาก็วิ่งไปที่บันได ถ้าเป่ยเหนียนเหนียนมีอาการผิดปกติอะไร นางจะวิ่งหนีทันที
แม้แต่ป้าหลิวที่อุ้มเป่ยเหนียนเหนียนอยู่ก็ตัวแข็งทื่อ ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย หน้านี่ซีดเผือด
"เป็นไปได้ยังไง แผลที่หลังนางเป็นแผลไฟไหม้ จะไปถูกกัดได้ยังไง?"
หวังเหอฮวาแม้ปกติจะไม่ชอบป้าหลิว แต่เรื่องชีวิตคนมันใหญ่ นางอุ้มเด็กแบบนั้น นางมองแล้วก็กลัว
"ไม่ได้ยินที่หยางยงพูดหรือไง! ไม่แน่อาจจะไปโดนเลือดเข้าก็ได้ ดูสิ ดูสิ แผลที่หลังนางมีน้ำเหลืองไหลออกมาแล้ว!"
"นางอยู่ตึกใหญ่หลัก ซึ่งไกลจากที่นี่มาก นางมาที่นี่ได้ยังไง? อย่าลืมว่ายังมีพวกซอมบี้อีก!"
ป้าหลิวมองหน้าเด็กแดงๆ หลังก็มีน้ำเหลืองไหลออกมา นางยิ่งรู้สึกว่าเป่ยเหนียนเหนียนถูกกัดแน่ๆ
ตอนที่สามีถูกกัด ตอนแรกแผลก็มีน้ำเหลืองไหลออกมาเหมือนกัน ต่อมาดำคล้ำและเน่าเปื่อย ภายในไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็กลายเป็นซอมบี้โดยสมบูรณ์
มือที่อุ้มเด็กของนางคลายออกเล็กน้อย ค่อยๆ ลุกขึ้นวางเด็กลงบนโซฟา เห็นว่านางไม่ตื่น ก็รีบวิ่งไปที่บันไดด้วย
ส่วนสาวใช้วัยรุ่นคนนั้นยืนมองอยู่ไม่ไกลตลอดเวลา ไม่เข้าไปใกล้ เห็นท่าทีของทุกคนที่หลบเลี่ยงเด็กเหมือนหลบภัย
เป่ยเหนียนเหนียนนอนอยู่อย่างเดียวดายบนโซฟา หมดสติ ดูน่าสงสาร
หยางยงมองเด็กบนโซฟาที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็หยิบกล่องบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า ข้างในเหลือบุหรี่มวนเดียว หยิบออกมาคาบไว้ที่หู
แล้วหยิบหินกรวดเล็กๆ ในกระถางต้นไม้ข้างๆ ใส่ลงในกล่องบุหรี่ ค่อยๆ เข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง
หยิบไม้กวาดมาเขี่ยเป่ยเหนียนเหนียน เผลอไปโดนแผลที่หลังนาง ตุ่มน้ำแตกเพิ่มอีกแผ่นหนึ่ง แม้นางจะสลบไสล แต่ก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด
จางลี่ทนไม่ไหวพูดก่อน "เร็วเข้า! เร็วเข้า! จับนางโยนออกไป! นางกำลังจะกลายพันธุ์แล้ว! น้ำเหลืองที่หลังนางมากขึ้นเรื่อยๆ!"
ป้าหลิวสีหน้าก็เผยความหวาดกลัว หากเด็กคนนี้ยังดีๆ อยู่ นางจะดูแลอย่างดีแน่นอน แต่ตอนนี้...
นางไม่กล้ามอง เบือนหน้าหนีด้วยความไม่เต็มใจ
หวังเหอฮวาก็พูดเสริม "ใช่ๆๆ! รีบจับนางโยนออกไปเร็ว! ฉันยังไม่อยากตาย! ฉันยังต้องไปหาลูกชาย! ลูกชายฉันยังไม่ได้แต่งงาน! ฉันยังไม่ได้อุ้มหลาน..."