หลินหวานลุกขึ้นเทบะหมี่แห้งทั้งหมดลงหม้อ พลางใช้ตะเกียบคนไปด้วย
ไม่นานก็สุก ผู้ใหญ่ถือตะเกียบชักเส้นบะหมี่ขึ้นมา คล่องแคล่วจนน่าแปลกที่ซ่อนผักกาดขาวสดกรอบไว้ก้นชาม
นี่เป็นข้อมูลที่หลินหวานได้มาจากการติดต่อเป่ยฉางเจ๋อเมื่อก่อน ถ้าอยากกินผักปลอดภัยก็ต้องหาที่ที่มีพืชกลายพันธุ์
ยิ่งพืชกลายพันธุ์ในที่นั้นอุดมสมบูรณ์เท่าไร ก็ยิ่งทำให้ดินโดยรอบบริสุทธิ์เท่านั้น
ภายใต้การช่วยเหลือของผู้มีพลังธาตุไม้ ก็สามารถปลูกผักปลอดภัยได้
กลางคืน หลินหวานเอนกายซบอกสามี ลูบจี้หยกทรงใบไม้ที่ห้อยคอ "ที่รัก เธอว่าเธอทำไมชอบมองจี้หยกที่คอฉันจัง?"
เธอถอดจี้หยกออกมาสังเกตอย่างละเอียด "ก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ"
จี้หยกวงนี้เนื้อหยกดีพอใช้ แต่ก็ไม่แพงเท่าไร ถ้าพวกเขาอยากได้ ตอนนี้ร้านขายเครื่องประดับตามถนนก็หยิบได้ตามใจ
เป่ยหลินมองจี้หยกนั้น "ดูจริงๆ ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลก"
"แต่ฉันนึกออกเรื่องหนึ่ง"
"เรื่องอะไร?"
"ก็ตอนที่เราจะออกจากเขตเมืองครั้งที่แล้ว เจอพวกเขาแบบบังเอิญ ฉันดูออก พวกเขาไม่ใช่เจอเราโดยบังเอิญ แต่ตั้งใจรอเราอยู่"
"ก่อนหน้านี้เราก็เจอคนอื่นมาไม่น้อย ทุกคนต่างระวังตัว แต่พวกหลัวอี้ กลับต้อนรับเราเกินเหตุ"
หลินหวานขมวดคิ้ว พลิกดูจี้หยกในมือ 'ซี้ด!' "เป็นอะไรไป?" เป่ยหลินผุดลุกขึ้นมองคนในอ้อมกอด