ทั้งคู่ตกใจรีบแยกจากกันทันที
หลินหวานหันไปมองเด็กน้อยข้างๆ "เสี่ยวหยวน? เป็นอะไรไป ยังไม่นอนอีกเหรอ?"
เป่ยหยวนกำนิ้วตัวเอง มีหมาตัวใหญ่เดินตามมาด้วย
"หนู... หนูอยากอยู่เป็นเพื่อนป้าหลินเฝ้ายาม"
เป่ยหลินจะพูดอะไรบางอย่างแต่ถูกหลินหวานดึงไว้ "คุณไปนอนก่อนเถอะ ไม่เป็นไร พรุ่งนี้คุณยังต้องขับรถอีก อย่าเหนื่อยเกินไป"
เป่ยหลินมองภรรยาแล้วพยักหน้า ขึ้นรถไป
เป่ยหยวนยิ้มซุกซนเดินเข้ามาพิงหลินหวาน หมาตัวใหญ่นอนหมอบอยู่บนก้อนหินข้างๆ เอาขาหน้าทั้งสองข้างมาซ้อนกัน
ทั้งคู่คุยกันเบาๆ พิงพาอาศัยกันในคืนอันตราย
อยู่ๆ เป่ยหยวนก็พูดเสียงเบา "หนูเรียกป้าว่าแม่ได้ไหม?"
สายตาเธอเลี่ยงไปมา กลัวหลินหวานจะปฏิเสธ รีบอธิบายต่อ "หนู... หนูไม่ได้จะมาแย่งแม่ของน้องสาวคนเล็ก หนูแค่อยากเรียกสักครั้ง..."
"หนูแค่อยากรู้ว่า เรียกแม่แล้วรู้สึกยังไง..."
หลินหวานรู้สึกเวทนา เป่ยหยวนกับเป่ยหยวนเป็นฝาแฝดกัน เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่าพ่อแม่แบบไหนกันที่กล้าทิ้งเด็กดีๆ แบบนี้
"ได้สิ"
เป่ยหยวนเรียกเสียงเบา "แม่..."
"อืม"
น้ำตาซึมออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเด็กน้อย เปียกชุ่ม "แม่"
"อืม"
เป่ยหยวนกอดเอวหลินหวานไว้ สะอื้นเบาๆ "ป้าหลิน ทำไมพวกเขาถึงไม่เอาเรากับเสี่ยวหยวนล่ะ ทุกคนบอกว่าฝาแฝดหายาก แต่ทำไมพวกเขาถึงยอมทิ้ง..."
"พี่อาอู่ขาพิการเลยโดนทิ้ง อาหวินตาบอดเลยโดนทิ้ง แต่เรากับเสี่ยวหยวนร่างกายแข็งแรงดี ทำไมพวกเขาถึงไม่เอาเรา?"