เป่ยฉางเฟิงกับเถียนหยวนสองคนแบกเป่ยเหนียนเหนียนลงเขามา สถานการณ์ก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขาตระหนักดีว่า หากไม่รีบเพิ่มความแข็งแกร่ง พวกเขาก็คงต้องกลายเป็นอาหารของซอมบี้และพืชกลายพันธุ์กับสัตว์กลายพันธุ์
แต่ข้างนอกมันอันตรายเกินไป เสี่ยวลิ่วนิสัยก็ขี้กลัวอีก เรื่องเมื่อคราวก่อนได้สอนบทเรียนให้เขาแล้ว
เขาไม่กล้าพาเธอลงเขา กลัวว่าภาพนั้นจะทำให้เธอตกใจ กลางคืนอาจจะผวาจนเป็นไข้ ตอนนี้ก็ไม่มีหมอ
ต่อให้มีหมอ ก็ไม่มียาให้พอใช้
ช่วงนี้สัตว์กลายพันธุ์บนเขากระจัดกระจายไปเยอะ พวกเขาใช้เวลานี้เก็บข้าวของเครื่องใช้ และฆ่าซอมบี้เอาคริสตัลพลัง
พอตะวันใกล้จะตกดินก็รีบกลับบ้านอย่างเร่งรีบ
ในบ้านเงียบสงัด เป่ยฉางเฟิงที่กลัวว่าน้องสาวจะเป็นอะไรไปรีบหาไปทั่ว สุดท้ายก็ไปพบเป่ยเหนียนเหนียนที่สนามหลังบ้าน
เธอกำลังกอดแพนด้าแดงที่เริ่มมีสีสันขึ้นมา
เป่ยฉางเฟิงเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมา หอมแก้มกลม ๆ ของเธอฟอดหนึ่ง "มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง พี่เรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่ได้ยิน"
เป่ยเหนียนเหนียนลูบหูแพนด้าแดง แกล้งทำเป็นว่าพี่ห้าของเธอฟังภาษาสัตว์ไม่รู้เรื่อง "หนูมาหาฟักทอง มันวิ่งมาหลงเล่นแถวนี้"
ฟักทองส่งเสียงอี๊ง ๆ ประท้วง แต่เป่ยฉางเฟิงฟังไม่รู้เรื่อง มันเลยถูกเป่ยเหนียนเหนียนปราบเรียบ
"อย่างนั้นเหรอ งั้นเราไปกันเถอะ พี่จะเก็บลูกท้อใหญ่ ๆ มาให้ ตอนเย็นทำท้อเยลลี่ให้กิน"
"จริงเหรอ! พี่ดีที่สุดเลย!!"