เห็นเด็กหน้านึ่งไปทันที ก็พูดขึ้น "ตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ ทั้งยุคซอมบี้ ทั้งแผ่นดินไหว ใครจะรู้ว่าของพวกนั้นสะอาดหรือเปล่า กินเข้าไปแล้วจะมีปัญหาหรือไม่"
"อ่อ..."
พวกเขานอนกลางแจ้งมาหลายวัน ไม่มีอาฟเตอร์ช็อกแล้ว วันนี้ก็เลยย้ายเข้ามาในบ้าน และจัดให้ผู้ชายคนนั้นนอนอยู่ชั้นหนึ่ง
ถ้าเกิดแผ่นดินไหวจริง ๆ จะได้หนีทัน
เพิ่งจะพยุงคนเข้าไป ก็ออกมาอุ้มเป่ยเหนียนเหนียนที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสนาม
เป่ยเหนียนเหนียนกะพริบตากลมโตใสซื่อมองเขา "พี่ห้าที่รักของหนู จะทำอะไรกับน้องสาวสุดน่ารักของพี่ล่ะ?"
เป่ยฉางเฟิงยิ้มเย็นชาที่มุมปาก "เด็กไม่เชื่อฟังต้องโดนตี"
เป่ยเหนียนเหนียนดิ้นยิ่งกว่าเดิม
เป่ยฉางเฟิงวางเธอลงบนโซฟา "นั่งเฉย ๆ นะ แขนถูกแดดเผาแล้วยังจะวิ่งไปไหนอีก!"
เขาไปเอาน้ำเย็นมาล้าง แต่อุณหภูมิน้ำสูงไปหน่อย เลยเติมน้ำแข็งลงไปเล็กน้อยให้เย็นลง แล้วใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำประคบแขนให้เธอ
ความรู้สึกร้อนแสบที่แขนหายไป เป่ยเหนียนเหนียนตบผ้าขนหนูเปียกบนแขน "ไม่ร้อนแล้ว รู้สึกสบายมาก~"
เป่ยฉางเฟิงเริ่มพูดประชดอีก "โอ้โห รู้จักร้อนด้วยเหรอ? ฉันนึกว่าเธอเป็นเหล็กกล้าไม่สนใจหนังบาง ๆ นี้เสียอีก!"
เป่ยเหนียนเหนียนทำหน้ายิ้มประจบ "พี่คะ หนูรู้แล้วว่าผิด ไม่ควรปิดบังพวกพี่แล้วออกไปเล่นคนเดียว"
เธอใช้หน้าน้อยอ้วน ๆ ถูกับใบหน้าหล่อเหลาของเป่ยฉางเฟิง แล้วยังจุ๊บแก้มเขาอีกฟอดใหญ่