คิดว่าการหาวัสดุในยุคสิ้นโลกไม่ใช่เรื่องง่าย จึงส่ายหน้าปฏิเสธ
เป่ยเหนียนเหนียนไม่ยืนกราน กัดกินไปหนึ่งคำ ยังไม่ลืมกัดเนื้อชิ้นใหญ่ให้แพนด้าแดงข้างเท้าด้วย
เด็กน้อยลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง สายตาคู่โตจ้องมองขาของเขา
“ขาของนายหักเหรอ?”
“อืม”
“แล้วนายจะกลายเป็นคนขาพิการไหม?”
“อาจจะ”
เป่ยเหนียนเหนียนกลอกตาไปมา คิดอะไรแผลงๆ อยู่อีกแล้ว
ครั้งนี้ไป๋เฉินเอ่ยปากก่อน “หนูไม่อยากให้พี่ชายรู้เรื่องงูยักษ์ตัวนั้น? หนูโกหกเขา”
เป็นอย่างที่คิด ดวงตาของเด็กน้อยเบิกกว้างขึ้นอีก
“พี่ชายหนูบอกว่าหนูเก็บฉันได้ข้างทาง หนูไม่ได้พูดความจริง ทำไมล่ะ?”
เป่ยเหนียนเหนียนย่นจมูกเล็กๆ อย่างชัดเจนว่ากำลังลังเล
“ฉันจะไม่บอกพี่ชายหนู”
พอได้ยินคำพูดนี้ เป่ยเหนียนเหนียนถึงค่อยๆ พูดช้าๆ “พี่ห้าไม่ชอบมัน เซียวไช่ฮวาก็กลัวพี่ห้า ถ้าให้เขารู้ เขาต้องไม่ให้หนูเล่นกับเซียวไช่ฮวาแน่ๆ”
เล่น???
ไป๋เฉินรู้สึกแปลกใจ สัตว์ประหลาดขนาดตัวเท่านั้น เด็กคนนี้ไม่กลัวยังคิดจะเล่นอีก
หรือว่าเด็กคนนี้จะปลุกพลังควบคุมสัตว์ได้?
สายตาของเขามองข้ามเป่ยเหนียนเหนียนไปที่เสือดำที่อยู่ตรงประตู
“แต่พี่ห้าหนูยอมให้หนูเล่นกับเค้กนี่นา ทำไมล่ะ?”
“เพราะเค้กเป็นของพี่รองเลี้ยงไว้เอง ตอนแรกพ่อจะเอามันไปส่ง แต่ทีหลังเพราะหนูนี่แหละเลยให้มันอยู่ต่อ”
ไป๋เฉินเลิกคิ้ว แอบสอบถามข้อมูลเงียบๆ “หนูมีพี่ชายหลายคนเหรอ?”
เป่ยเหนียนเหนียนพยักหน้า “อื้ม! มีพี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่ห้า”