เป่ยเหนียนชิงเหมือนจะรู้ว่าเธอจะพูดอะไร "ไว้ค่อยหาที่ใหม่ เอาตัวรอดไว้ก่อน!"
หวังหยางบนใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจมองทุกอย่างตรงหน้า เนินเขาเตี้ย ๆ ฝั่งตรงข้ามจมลงกลายเป็นพื้นราบเรียบไปแล้ว และยังมีแนวโน้มจะทรุดลงอีก
"เร็ว! ปีนขึ้นเขาไป!"
ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลาคิดว่าทำแบบนี้ถูกหรือผิด แค่ทำตามคำสั่งของหวังหยางปีนขึ้นไป
แต่ความเร็วในการปีนของพวกเขาเทียบไม่ได้กับความเร็วที่พื้นทรุดลง เห็นอยู่ว่าจะมาถึงจุดนี้แล้ว เป่ยเหนียนชิงมองไปไกล ๆ ตั้งสติ
เหมือนค้นพบอะไรบางอย่างจึงตะโกน "หาโอกาสกระโดดลงไปที่ก้นหุบเขา! พยายามเข้าใกล้ใจกลางหุบเขาให้มากที่สุด!"
หวังหยางลังเลอยู่เล็กน้อย แต่อีกสองคนทำตามคำพูดของเป่ยเหนียนชิงหาโอกาสแล้ว
ฉีปินเคยเป็นคนใช้แรงมาก่อน ตลอดทางที่ฟังคำแนะนำของเป่ยเหนียนชิง ชีวิตนี้ก็รอดมาได้
พอเป่ยเหนียนชิงพูดจบ เขายิ่งไม่คิดอะไร รีบกระโดดลงไปทันที ผิดก็แค่จังหวะที่กระโดดไม่ค่อยดี
โชคก็ไม่ดีเท่าไหร่ ตอนลงพื้นเท้าลื่นไปหน่อย หน้าผากกระแทกเข้ากับหินที่มีตะไคร่ขึ้นเต็มอย่างแรง
เป่ยเหนียนชิงเห็นระยะห่างพอดีแล้ว ก็กระโดดตามลงไป หวังเสวี่ยลี่ช้าไปก้าวหนึ่ง แต่ตอนที่พื้นทรุดก็คว้าเถาวัลย์ที่แข็งแรงเส้นหนึ่งไว้ได้
เธอใช้เถาวัลย์นั้นปีนขึ้นไปอย่างปลอดภัย
พอหวังหยางจะกระโดด ตำแหน่งของเขาห่างจากหุบเขานั้นประมาณช่วงแขน เขากระโดดขึ้นไปคว้าก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งไว้ได้