เจียงเชิงฮึดสู้เต็มที่ เข้าป่าลึกติดต่อกันสามวัน ตากเห็ดได้เต็มตะกร้าหวายใบใหญ่ถึงสามใบ ใช้เวลาสองวันก็ขายหมดเกลี้ยง
รวมกับค่าคัดลอกหนังสือของสวยโม่แล้ว ทั้งหมดได้เงินแปดสิบเหรียญทองแดง
บวกกับเงินที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ ก็มีครบหนึ่งร้อยเหรียญแล้วยังเหลืออีกนิดหน่อย
เจียงเชิงน้ำตาคลอเบ้า เธอใช้ชีวิตด้วยการหลอกลวงสารพัดมาถึงเจ็ดปี ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะหาเงินได้มากมายขนาดนี้
แม้เงินส่วนหนึ่งจะเป็นผลงานของพี่ชายทั้งสาม แต่เจียงเชิงก็หลงตัวเองคิดว่าการตัดสินใจของเธอต่างหากที่สำคัญที่สุด
“ต่อไปพวกพี่ก็ตามฉันมาเลย” เธอตบอกอวดอ้าง “ฉันจะพาพวกพี่กินเนื้อ แล้วก็พาพวกพี่ไปเป็นเจ้าสำเร็จรายใหญ่”
ในชีวิตเจ็ดปีอันแสนสั้นของเจียงเชิงน้อย คนที่ร่ำรวยที่สุดที่เธอเคยพบก็คือเจ้าสำเร็จรายนิวแห่งฝั่งตะวันออกของเมือง เธอจึงตั้งปณิธานว่าจะเป็นเจ้าสำเร็จรายไปพร้อมกับพี่ชายทั้งหลาย
กินเนื้อหมูทุกวัน เนื้อหมูรสเค็ม ๆ!
แม้แต่ตอนพรวนดินก็ต้องใช้จอบทองคำ!
สวยโม่อดยิ้มไม่ได้ ลูบหัวเล็ก ๆ ของเธอ “ได้ ต่อไปเธอก็คือเจ้าสำเร็จรายเจียง”
เขาชี้ไปที่ฟางเฮิง “เจ้าสำเร็จรายฟาง”
แล้วก็ชี้ไปที่เจิ้งยูเชียน “เจ้าสำเร็จรายเจิ้ง”
“กินข้าวหรือยัง เจ้าสำเร็จรายสวย” เจียงเชิงทักทายเลียนแบบชาวบ้าน
เจิ้งยูเชียนหัวเราะชอบใจจนส่งเสียงเหมือนหมูร้อง แม้แต่ฟางเฮิงที่ไม่ชอบล้อเล่นที่สุดก็ยังยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
บรรยากาศครื้นเครงดำเนินไปจนถึงกลางคืน ตอนเข้านอน เจียงเชิงก็ยังมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า