เสียงพูดจบลง
บนทางขึ้นเขาเงียบกริบ
นิ้วมือของมู่มู่ที่วางอยู่ในข้อพับแขนของติงเยี่ยนค่อย ๆ กำแน่นขึ้น
เธอมองนักบวชเฒ่าแวบหนึ่ง ก่อนหันไปมองติงเยี่ยน เม้มปากแน่นโดยไม่พูดอะไร
อีกด้านหนึ่ง ฝีเท้าของนักพรตคูหรงชะงักไปครึ่งจังหวะ
นี่เป็นครั้งแรกที่ชายผู้เดินออกมาจากซากอารามกระดูกขาวหันมองนักบวชเฒ่าอย่างลึกล้ำ
เปลี่ยนกระดูกผลัดเอ็น ฟื้นคืนดังเดิม
ราคาที่ต้องจ่ายเพื่อแลกกับแปดคำนี้ ผู้เฒ่าทั้งสองที่มีชีวิตอยู่มานานนับล้านปีย่อมประเมินได้ชัดเจน
หัวใจของติงเยี่ยนเองก็เหมือนถูกแปดคำนี้ทุบเข้าอย่างแรง
เขาก้มตาลง มองมือที่กำแน่นอยู่ในข้อพับแขน
พูดตามตรง เขาหวั่นไหวแล้ว
แต่บัวสองดอกนี้ “ปรากฏขึ้น” ได้อย่างไร?
มันคือทางเลือกเลื่อนขั้นในหน้าต่างสถานะของเขา พรสวรรค์ติดตัวเป็นผู้เปิดเผยพวกมันออกมาทีละนิด
พรสวรรค์ติดตัวคือไพ่ตายที่สำคัญที่สุดของเขา ตั้งแต่ต้นจนจบ
เขากล้าเปิดไลฟ์ กล้าแสดงหน้าต่างสถานะ แต่สิ่งนี้เป็นอย่างเดียวที่แตะต้องไม่ได้
ตอนที่ยังไม่แข็งแกร่งพอ เปิดไพ่ตายให้คนอื่นเห็น นั่นไม่เรียกว่าซื่อตรง แต่เรียกว่ายื่นมีดให้เขา
ยิ่งไปกว่านั้น สองคนที่อยู่ตรงหน้าแต่ละคนล้วนหยั่งความลึกไม่ถึง
คนสามคนบนทางขึ้นเขาต่างจับจ้องติงเยี่ยนทั้งหกตา
แม้แต่หมิงฉือก็ยังกอดลูกประคำไม้ เงยหน้ามองเขา
ติงเยี่ยนเงียบไปสิบกว่าลมหายใจ
คราวนี้เขาไม่ได้ส่ายหน้า
“ขอเวลาผมหน่อย”
นักบวชเฒ่ามองเขา