แม้แต่ข้อความบนหน้าจอก็เงียบหายไปหลายวินาที
"？？？"
“เมื่อกี้นั่น... กระบี่เล่มเดียวหรือ?”
“พื้นที่ด้านหน้าสามเมตรพังยับไปหมด...”
“ที่รายงานภายนอกบอกว่าระดับพยัคฆ์ นี่เรียกระดับพยัคฆ์อย่างนั้นเหรอ??”
“ตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ สมคำร่ำลือจริง ๆ”
หวังเหมิ่งพุ่งเข้าไป ภาพจากกล้องส่ายไปมาตลอดทาง
“หัวหน้าทีม! หัวหน้าทีม คุณ...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
ท่ามกลางกลุ่มควัน เจี้ยนซินใช้กระบี่ค้ำยันตัวเอง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ทีละก้าว ทีละก้าว เขาก้าวพ้นกองอิฐแตก หยุดยืนให้มั่น ก่อนยกมือปัดฝุ่นบนใบหน้า
สายตาของเขากวาดมองทุกคน เลื่อนไปยังกล้อง แล้วเลยไปถึงผู้ชมนับแสนหลังกล้อง
“ฟังให้ดี”
“ในตัวเงาดำพวกนี้ซ่อนวิชาพิเศษเอาไว้”
“ฆ่าพวกมันแล้วก็จะได้รับมา”
“แถมยังปลดล็อกช่องอาชีพได้ด้วย”
คำสุดท้ายเพิ่งสิ้นเสียง ข้อความบนหน้าจอก็ระเบิดเป็นชุด
“ช่องอาชีพ?? ช่องอาชีพอะไร!”
“พิกัด! รีบส่งพิกัดมา!”
“กิลด์เสินเจี้ยนอยู่ที่ไหน? ขอพิกัดด้วยเงินก้อนโต!”
“ฆ่าเงาดำหนึ่งตัวได้วิชาหนึ่งวิชา? มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ??”
“กิลด์เสินเจี้ยนยังรับคนไหม ผมฝึกยุทธ์เป็น ใช้กระบี่ได้ รอคำตอบอยู่!”
หวังเหมิ่งถูกข้อความเร่งจนต้องหันไปมองหัวหน้าทีมอยู่ตลอด
เจี้ยนซินส่ายหน้า
“ไม่ต้องคิดเรื่องพิกัดเลย”
“ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ ก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าพิกัดอีกแล้ว”
“ไม่เชื่อก็ลองดูเองสิ หวังเหมิ่ง”
หวังเหมิ่งชะงักไป ยกข้อมือขึ้น
รายการฟังก์ชันบนนาฬิกาข้อมือเลื่อนลงมาทีละบรรทัด พอถึงหัวข้อพิกัด มือของเขาก็หยุดนิ่ง
ว่างเปล่า
ตัวเลขที่บันทึกไว้หายเกลี้ยง ไม่เหลือสักช่อง
ในหัวข้อนั้นเหลือเพียงข้อความเล็ก ๆ อยู่บรรทัดเดียว
จุดเข้าเกม
“มะ... ไม่มีแล้วเหรอ?” เสียงของหวังเหมิ่งเปลี่ยนไป
“หัวหน้าทีม ช่องพิกัดว่างเปล่าแล้ว เหลือแค่จุดเข้าเกม!”
ห้องถ่ายทอดสดระเบิดขึ้นทันที
“หมายความว่าไง? พิกัดหายไปแล้วเหรอ?”
“มิน่าล่ะ มิน่าทุกกิลด์ถึงแย่งกันต่อเรือเปิดเส้นทาง!”