ติงเยี่ยนเพิ่งกลับมาถึงแท่นลอยฟ้า ก็ขยับไหล่คลายเมื่อย ก่อนยกข้อมือเรียกหน้าต่างลงสู่โลก แล้วเลือกลงสู่โลกแบบสุ่ม
ปลายนิ้วเพิ่งเลื่อนไปค้างเหนือปุ่มยืนยัน นาฬิกาข้อมือก็สั่นระรัว
รูปโปรไฟล์เพื่อนกระพริบไม่หยุด พอเลื่อนดูรายชื่อการสื่อสารลงไปสี่หน้าจอ ก็เจอแต่ข้อความจากเจ้าหมูอ้วน
“พี่เยี่ยน! ฮือ ๆ!”
“ขาดทุนยับ! รอบนี้ขาดทุนยับเยิน!”
“พิกัดชุดใหม่ที่ทางการเพิ่งปล่อยมา พวกเราเลือกหุบเขาแห่งหนึ่ง ดูในแผนที่ก็ราบเรียบดี ใครจะรู้ว่าเป็นรังงู!”
“ลงไปไม่ถึง 10 นาที งูก็โผล่มาล้อมจากทุกทิศทาง! ทั้งในพงหญ้า บนต้นไม้ ตามซอกหิน แม่งมีแต่งูทั้งนั้น!”
“ตัวใหญ่เท่าถังน้ำ ตัวเล็กก็ยังใหญ่เท่าแขน! โดนกัดทีเดียว ชาครึ่งตัวจนขยับไม่ได้!”
“พอรวมทีมแล้วก็ถอนตัวไม่ได้ เข้าใจไหม? อยากหนีก็หนีไม่พ้น ได้แต่สู้สุดกำลัง!”
“เข้าไป 10 คน รอดออกมาแค่ 3 คน”
“ผมตายแล้วพี่เยี่ยน! ผมตายแล้ว!”
“ปืนลูกซองก็หาย ชุดรบก็หาย ค่าสถานะยังลดไป 0.2 อีก!”
ติงเยี่ยนขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ได้แต่เอ่ยปลอบว่า
“แค่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว”
“อุปกรณ์ค่อยสะสมใหม่ ค่าสถานะค่อยฝึกเอา”
“ฮือ ๆ พี่เยี่ยนนี่แหละจริงใจกับผมที่สุด”
“ตอนนี้สามคนนั่นมองผมเหมือนมองตัวซวยเลย...”
ติงเยี่ยนจ้องหน้าจอ ความคิดแล่นวนไปมาอยู่หลายรอบ
เดิมทีเขาก็กำลังจะลงไปในหมอกอยู่แล้ว แต่คำพูดของเจ้าหมูอ้วนกลับทำให้เขาสนใจขึ้นมา
ในนั้นมีคนตายไป 7 คน อุปกรณ์ของพวกเขายังนอนอยู่ก้นหุบเขา ปืนลูกซองของเจ้าหมูอ้วนก็อยู่ที่นั่นด้วย
ถ้าได้ลอกแบบงูยักษ์ทั้งรังมาเป็นความสามารถอีกอย่างก็คงดี
ลองไปดูสักหน่อยดีไหม?
“ส่งพิกัดมา”
“???”
“พี่เยี่ยนจะทำอะไร?!”
“อย่าคิดสั้นเด็ดขาดนะ! ที่นั่นทำคนตายไปตั้ง 10 คน!”
“แค่ไปดู ยังไม่แน่ว่าจะเข้าไป”
“...เอาเถอะ ใครจะไปเชื่อกัน”
“ได้ ๆ ส่งให้แล้ว”
“ลงไปแล้วอย่ายืนนิ่งเด็ดขาด พวกเราพลาดตรงรวมตัวกันช้า!”