เมื่อคำว่า «ระดับเจียว» หลุดจากปาก เสียงสูดหายใจเฮือกก็ดังขึ้นระงมทั้งสองฝั่งของโต๊ะยาว
หมาป่า พยัคฆ์ อสรพิษ เจียว
ทางเขตกลาง คนที่กล้าประกาศว่าตัวเองอยู่ระดับพยัคฆ์ นับนิ้วมือข้างเดียวก็พอ ส่วนระดับอสรพิษนั้นเป็นไพ่ตายที่แต่ละตระกูลเก็บไว้ก้นหีบแล้ว
ระดับเจียว
แถมยังเป็นคนเดียวอีก
«คนเดียวอยู่ระดับเจียว? นั่นมันหมายความว่ายังไง...»
«รับมือทั้งหน่วยที่กำลังพลครบโดยไม่ถอยได้ นั่นคือระดับอสรพิษ ส่วนระดับเจียวขึ้นไป คนคนเดียวก็เท่ากับกองทัพหนึ่งกอง»
เสียงกระซิบถกเถียงดังอื้ออึงไปทั่วห้อง ทั้งหมดกดเสียงไว้ต่ำ
มือของฉินเหยาที่ถือถ้วยชาหยุดค้างกลางอากาศ
ขอบถ้วยบังใบหน้าไว้ จึงมองสีหน้าไม่ชัด
«แล้วเขตใต้ล่ะ?» มีคนถามต่อ
«เขตใต้...»
จังหวะการพูดของผู้นำช้าลง
«คนแรกที่บุกฝ่าซากโบราณสถานออกไปได้ มาจากเขตใต้»
«พวกเขาทุ่มทรัพยากรทั้งหมดให้กับสิ่งหนึ่ง»
«เทพผู้พิทักษ์»
«วัวตัวหนึ่ง»
«วัวตัวนั้นถูกอัดทรัพยากรจนขึ้นไปถึง...ระดับมังกร»
«แล้วก็กวาดล้างซากโบราณสถานได้ในคราวเดียว»
ภายในห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มตก
ระดับมังกร
ตามสถิติของทางการเขตกลาง ยังไม่มีใครเจอแม้แต่ร่องรอยของมอนสเตอร์ระดับมังกรด้วยซ้ำ
แต่เขตใต้กลับอัดทรัพยากรใส่วัวตัวหนึ่ง จนสร้างระดับมังกรขึ้นมาได้จริง ๆ
ลูกกระเดือกของใครบางคนขยับขึ้นลง
ในที่สุดประธานกลุ่มรุ่งโรจน์ก็เงยหน้าขึ้น
«ทำไมทางการถึงรีบร้อนขนาดนั้น?»
เขาถามช้า ๆ
«การย้ายถิ่นครั้งใหญ่ จะย้ายไปที่ไหน?»