ภายในห้องพักผู้ป่วยเงียบไปสองวินาที
ยาย่าลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง สีหน้าเหม่อลอย
“...ติงเยี่ยนเขา มีวิธีจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่รู้เหมือนกัน”
มู่มู่มองเครื่องสื่อสารที่ดับมืดไปอยู่นาน
“นอกจากเชื่อใจเขาแล้ว พวกเราก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”
ยาย่าจ้องเธอ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย
“ว่าแต่เธอสองคนเป็นอะไรกันแน่? เพื่อน? แฟน?”
“ก็แค่เพื่อนกันธรรมดา”
“ฉันไม่เชื่อหรอก”
ยาย่าขยับตัวนั่งตรง
“เป็นเพื่อนกันแล้วทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ? โทรมาหาเธอทันที แถมยังพูดว่า ‘ยกให้ฉันจัดการ’” เธอลดเสียงลงแล้วเลียนแบบคำพูดนั้น
“เมื่อกี้ฉันเห็นเธอลนไปหมด กลัวติงเยี่ยนจะตำหนิเหรอ? เล่าให้ฟังหน่อยสิ ฉันอยากรู้เรื่องของเธอสองคนสุด ๆ”
มู่มู่เหลือบมองยาย่าที่อยากรู้อยากเห็น ก่อนจะถอนหายใจ
“จะมีเรื่องราวอะไรมากมายขนาดนั้นได้ยังไง”
“พวกเราเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยกัน แต่เดิมก็ไม่ได้สนิทอะไรกันเลย ตอนปีสอง งานกีฬาฤดูใบไม้ร่วง ฉันลงแข่งวิ่งผลัดแล้วสะดุดล้มหน้าคะมำตรงทางโค้ง คนที่พาฉันไปห้องพยาบาลก็คือเขาพอดี หลังจากนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก”
“ที่ทำให้พวกเราเริ่มติดต่อกันบ่อย ๆ จริง ๆ คือชายร่างอ้วน หลังเรียนจบ ชายร่างอ้วนทำงานบริษัทเดียวกับฉัน ส่วนติงเยี่ยนเป็นเพื่อนสนิทของเขา พวกเราเลยนัดกินข้าวกันเป็นครั้งคราว พอเวลาผ่านไปก็ค่อย ๆ กลายเป็นเพื่อนกัน”
“ก็แค่นั้นเอง”
ยาย่าอ้าปากค้าง
“แค่นี้เนี่ยนะ? ฉันนึกว่าจะมีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ สะเทือนฟ้าสะเทือนดินซะอีก”
“ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก” มู่มู่กลอกตา
“เขาไม่เคยจีบฉันเลย”
“โธ่เอ๊ย—”
ยาย่าขยับเข้ามาคล้องแขนมู่มู่แล้วเขย่าเบา ๆ