จระเข้โคลนแบกติงเยี่ยนเดินเอื่อย ๆ ไปข้างหน้า
ยิ่งลึกเข้าไป แสงจากฟ้าก็ยิ่งมืดลง
กำแพงหมอกสีเทาขาวเคลื่อนเข้าบีบจากทุกทิศ ไอพิษคลุ้งวนอยู่ตามผิวโคลน สูดเข้าไปในปอดแล้วความอึดอัดในอกก็หนักขึ้นอีกชั้น แม้แต่ข้อนิ้วก็เริ่มชา
ติงเยี่ยนหยิบผ้าพันแผลจากชุดปฐมพยาบาล จุ่มลงในแอ่งน้ำนิ่งจนชุ่มแล้วพันปิดจมูกกับปาก เหลือไว้เพียงดวงตาคู่หนึ่ง
มันกรองพิษได้ไม่มากนัก แต่อย่างน้อยก็ช่วยกันกลิ่นคาวขมได้บ้าง
เขาขีดเส้นตายให้ตัวเองในใจ สำรวจต่ออีกช่วงหนึ่ง หากแน่นหน้าอกจนทนไม่ไหวก็ถอนตัว ต่อให้สถานที่แห่งนี้อุดมสมบูรณ์เพียงใด ชีวิตก็มีค่ากว่า
เดินทางไปอีกกว่าหนึ่งลี้ พาหนะก็ชะลอฝีเท้าลงกะทันหัน
บนพื้นโคลนเบื้องหน้า มีต้นไม้แห้งตายล้มระเนระนาดเป็นผืนใหญ่
ต้นไม้ตายหลายสิบต้นล้มเอียงไปทางเดียวกัน รอยหักอยู่สูงในระดับแทบเป็นแนวเดียวกัน ราวกับถูกบางสิ่งไถครูดผ่านอย่างแรง
ติงเยี่ยนให้จระเข้โคลนหยุดตรงขอบแนวไม้ล้ม จากนั้นก็ก้มหมอบลงมองไปข้างหน้า
เลยแนวไม้ล้มไป พื้นที่ชุ่มโคลนยุบตัวลงเป็นร่องลึกขนาดมหึมา
กะด้วยสายตาแล้วร่องกว้างเกินสี่เมตร ทอดยาวไปตามแนวกำแพงหมอกจนสุดสายตา ก้นร่องเป็นโคลนนิ่มลึกจนมองไม่เห็นพื้น ขอบร่องทั้งสองข้างถูกบดจนเรียบมันวาว ราวกับทางลาดที่ทาน้ำมันไว้
นี่คือเส้นทาง
ราวกับมีสัตว์ยักษ์บางชนิดบดขยี้มันขึ้นมาวันแล้ววันเล่า
ติงเยี่ยนหมอบอยู่บนกระดอง เกล็ดขนบนแผ่นหลังลุกชันขึ้นทีละเส้น
ความเงียบงันของหนองบึงทั้งผืน นกน้ำบินอ้อม แมลงต่างเงียบเสียง คำตอบอยู่บนเส้นทางนี้เอง
มีสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวบางชนิดออกลาดตระเวนตามเส้นทางประจำเป็นระยะ
ติงเยี่ยนข่มความอยากรู้อยากเห็นในใจ แล้วให้จระเข้โคลนขยับเลียบขอบร่องไปด้านข้าง ตั้งใจจะหลบเส้นทางสายนี้
ขยับออกไปหลายสิบเมตร สายตาของเขาก็พลันหยุดนิ่งอยู่ที่อีกฝั่งของเส้นทาง
ในม่านหมอก มีส่วนโค้งสีขาวซีดตั้งตระหง่านอยู่หลายชิ้น
ชิ้นหนึ่งชิดกับอีกชิ้นหนึ่ง โผล่ขึ้นจากโคลนแล้วจมหายกลับลงไป แม้อยู่ห่างหลายร้อยก้าวก็ยังดูออกว่านั่นคือกระดูก
ซี่โครงขนาดมหึมา
ติงเยี่ยนจ้องมองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนยกแขนขึ้น