ติงเยี่ยนสะบัดมือสั่งซื้อในตลาดซื้อขายทันที 10 ก้อน แต้ม 10,000 แต้มถูกหักไป เขาไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
หินไขกระดูกเรืองแสง 10 ก้อนวางเรียงอยู่บนเสาหิน ผีเสื้อโผเข้าไปหา ก้อนแรก ก้อนที่สอง ก้อนที่สาม
เมื่อแสงสีฟ้าของก้อนที่สามจางลงไปครึ่งหนึ่ง มันก็หยุดกิน ปลายปีกถอนออกจากหิน แล้วหมอบอยู่ข้างหินที่เหลือ ปีกค่อย ๆ ขยับเปิดปิดอย่างเชื่องช้า
ความรู้สึกอิ่มจนแน่นเอ่อขึ้นมาอย่างกลมป้อม แม้แต่เปลวไฟก็ขี้เกียจจนไม่อยากขยับ
อิ่มแล้ว
ติงเยี่ยนเหลือบดูหน้าต่างสถานะอีกครั้ง
ค่าสภาพร่างกายยังคงเดิม ไม่ขยับแม้แต่น้อย อยู่ที่ 0.4
เขาถามด้วยความคิดอีกครั้งว่าทำไมถึงไม่เพิ่มแล้ว
ภาพที่ส่งกลับมาคราวนี้คือการย่อย
กินเข้าไปได้ก็ต้องค่อย ๆ ย่อยให้หมด เมื่อย่อยแล้วถึงจะกลายเป็นของมัน
ติงเยี่ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บหินที่เหลืออีก 7 ก้อนเข้าคลัง ผีเสื้อก็กระพือปีกบินกลับมาเกาะไหล่เขา
มื้อละ 3 ก้อน ใช้ 3,000 แต้ม เพิ่มขึ้นมากน้อยแค่ไหนขึ้นอยู่กับการย่อย ค่อย ๆ สะสมไปเรื่อย ๆ
แพงก็จริง แต่สิ่งที่ได้มาก็คือสัตว์เลี้ยงที่แข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เขาปิดหน้าต่างลง แล้วเห็นข้อความบรรทัดเล็กอีกบรรทัดสว่างอยู่เงียบ ๆ ตรงมุมสายตา
【ตำรับยาร้อยหญ้าที่สืบทอดมา·ฉบับไม่สมบูรณ์: กำลังเลื่อนขั้น เป้าหมาย【คัมภีร์โอสถร้อยหญ้า】 เหลือเวลา 09:47:13】
เหลืออีกเก้าชั่วโมงกว่า
ติงเยี่ยนยืดเส้นยืดสาย ก่อนประคองผีเสื้อบนไหล่ให้เข้าที่
คืนนี้ คัมภีร์โอสถจะเสร็จสมบูรณ์
เมื่อถอดหมวกออก ไฟเพดานในห้องนอนก็สว่างจ้าจนแสบตา นาฬิกาบนผนังบอกเวลาสองทุ่มครึ่ง แสงจากเสาไฟลอดเข้ามาผ่านช่องผ้าม่านเป็นเส้นบาง ๆ
ติงเยี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้พักหนึ่ง รอให้อาการคล้ายไร้น้ำหนักในหัวจางหายไปจนหมด จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งอาหารเย็น
ยี่สิบนาทีเศษต่อมา หุ่นยนต์ส่งของเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง
เมื่อซดน้ำซุปร้อน ๆ ลงท้อง เขาก็เอนตัวลงบนเตียงแล้วเปิดเว็บบอร์ด