ทั้งสี่คนเดินเลาะเชิงเขาด้านนอก แหวกดงเฟิร์นสูงถึงเอว แล้วเรียงแถวค่อย ๆ มุ่งหน้าไป
เสียงปืนจากระยะไกลดังไม่ขาดสาย ลอยอู้อี้ข้ามผืนป่ากว้างมา กลับยิ่งขับให้บริเวณเชิงเขาเงียบสงัดเป็นพิเศษ
เดินไปได้พักหนึ่ง ข้ามจันทร์ก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน
“ดีเลย วิชาเอกของฉันคือพฤกษศาสตร์ บางทีอาจเจอสมุนไพรหายากในเขานี้ก็ได้ ถ้าเจอขึ้นมาละก็รวยเละเลย”
“พฤกษศาสตร์เหรอ?” เจ้าหมูอ้วนตาเป็นประกายทันที
“ใช่สิ ล่าสัตว์ป่าทั่วทั้งเขาไม่สู้หาสมุนไพรหรอก มีค่ากว่าเยอะ สมุนไพรในตลาดแลกเปลี่ยนต้นละเป็นพันแต้มแลกเปลี่ยน แพงเว่อร์!”
พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาก็คร่ำครวญขึ้นมา
“ตอนนั้นทำไมฉันถึงหัวร้อนเลือกเรียนวิศวกรรมศาสตร์กันนะ ตอนนี้กลายเป็นวิชาไม่มีประโยชน์อะไรเลย! เกมบ้า ๆ นี่ยังต้องเก็บสกรูเอาเองด้วยซ้ำ!”
เรือเดียวดายที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มขื่น
“ส่วนสายแม่เหล็กไฟฟ้าที่ฉันเรียนมา ในเกมนี้ก็ยังไม่มีประโยชน์อะไรเลย ใช้ไม่ได้สักนิด”
“อย่างน้อยนายก็ยังซ่อมวงจรได้นี่” เจ้าหมูอ้วนโบกมือ
“ของฉันนี่ไม่มีประโยชน์จริง ๆ สักนิด”
คุยกันถึงตรงนี้ เจ้าหมูอ้วนก็หันไปมองติงเยี่ยนกะทันหัน
“พี่เยี่ยน ฉันจำได้ว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัย พี่เอกประวัติศาสตร์ใช่ไหม?”
“อืม” ติงเยี่ยนแหวกใบเฟิร์นที่ยื่นขวางทางออก
“ตอนนั้นสนใจประวัติศาสตร์มาก แล้วก็ลงวิชาแพทย์แผนจีนกับวัฒนธรรมดั้งเดิมเป็นวิชาโทด้วย”
“ว้าว” ข้ามจันทร์อุทานอย่างประหลาดใจ
“ไม่คิดเลยว่าจะเจอคนเรียนเรื่องหายากพวกนี้ที่นี่ เดี๋ยวนี้คนที่เลือกเรียนสาขาพวกนี้ นับนิ้วมือข้างเดียวยังพอเลยมั้ง?”
เธอรีบขยับเข้าไปใกล้ แล้วถามอย่างสงสัย “เรียนเรื่องพวกนั้นยากไหม?”
ติงเยี่ยนยักไหล่
“ก็พอไหว วัฒนธรรมดั้งเดิมอาศัยความเข้าใจเป็นหลัก ส่วนแพทย์แผนจีนเน้นการฝึกปฏิบัติสูง สำหรับประวัติศาสตร์...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มออกมา
“พวกนายก็รู้ ก่อนหน้านี้เหตุจลาจลจากเอไอเผาข้อมูลไปกว่าครึ่งศตวรรษ ที่เหลืออยู่ก็กระจัดกระจาย ใช้อ้างอิงอะไรไม่ได้มาก”
ข้ามจันทร์ทำหน้าเสียดาย เม้มปากแล้วด่าออกมาคำหนึ่ง
“พวกกบฏน่ารังเกียจ!”
ทั้งสี่คนคุยเล่นกันไปตลอดทาง ฝีเท้าก็ไม่ได้ช้าลงนัก พอเดินอ้อมกองหินระเกะระกะ ทิวเขาเบื้องหน้าก็สูงชันขึ้นอย่างฉับพลัน
ในจังหวะนั้นเอง ข้ามจันทร์หยุดเดินกะทันหัน
“พวกนายดูนั่น!”
เธอยกมือชี้ไปยังหน้าผาเบื้องหน้า
หน้าผาสูงชันเกือบตั้งฉาก ชั้นหินซ้อนกันเป็นแนวไล่ขึ้นไป ด้านบนราวสิบเมตรมีต้นไม้เล็ก ๆ ลำต้นคดงอขึ้นอยู่ในซอกหิน เรือนยอดไม่ใหญ่นัก แต่มีผลลูกหนึ่งห้อยอยู่ท่ามกลางกิ่งใบ แดงสดจนส่องประกาย มองเห็นได้จากระยะไกล
“ใช่เป้าหมายภารกิจหรือเปล่า?” เสียงข้ามจันทร์สูงขึ้นด้วยความตื่นเต้น
เจ้าหมูอ้วนส่ายหน้า
“ถ้าเป็นเป้าหมายภารกิจ ที่นี่คงถูกพวกฮุยหวงล้อมไว้ตั้งนานแล้ว พวกเราจะมายืนดูอยู่ข้างล่างได้ยังไง”
“แต่ต้นไม้ขึ้นในซอกผาแบบนี้แล้วยังดูสดชื่นขนาดนี้ ของดีแน่ ๆ”
เห็นของดีอยู่ตรงหน้าแล้ว แต่ปัญหาก็อยู่ตรงหน้าเช่นกัน
หน้าผาโล่งเตียน สูงเกือบสิบเมตร แค่แหงนหน้ามองคอก็แทบเคล็ด ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครคิดออกว่าจะทำอย่างไร
เจ้าหมูอ้วนเก็บก้อนหินขึ้นมาสองก้อน ลองขว้างขึ้นไป แต่ยังไม่โดนแม้แต่ขอบซอกหิน
ข้ามจันทร์สะกิดแขนเรือเดียวดายที่ยืนข้าง ๆ แล้วผงกคางขึ้นไปทางหน้าผา
เรือเดียวดายเข้าใจทันที จึงก้าวออกมา
“ฉันขอลองดู พรสวรรค์ของฉันคือ【ความคล่องแคล่ว】น่าจะปีนได้”
“โอ้?” เจ้าหมูอ้วนกระตือรือร้นขึ้นมา
“ลองดู ถ้ามีมูลค่า เราแบ่งกันเจ็ดต่อสาม พวกนายเจ็ด พวกเราสาม”
เรือเดียวดายพยักหน้า ถอดเป้บนตัวออกทันที แล้วส่งให้ข้ามจันทร์พร้อมกับปืนเล็กยาว
เขาหมุนข้อมือวอร์มเครื่อง ก่อนวิ่งเข้าใส่หน้าผาสองก้าว แล้วถีบเท้ากับผนังหิน ร่างทั้งร่างทะยานขึ้นจากพื้น
ปลายนิ้วจิกลงในซอกหิน ปลายเท้าแตะสันหินที่นูนออกมาเพื่อส่งแรง แล้วดีดตัวขึ้นไปอีกครั้ง เพียงไม่กี่จังหวะ ร่างก็ขึ้นไปสูงสามสี่เมตรแล้ว เขาแนบตัวไปกับหน้าผา เคลื่อนขึ้นลงรวดเร็วราวกับเงาที่พุ่งวูบขึ้นไป
“ไอ้หนุ่มนี่เก่งจริง” เจ้าหมูอ้วนแหงนมองจนตาค้าง
“ซ่อนฝีมือไว้ลึกเชียวนะ ทำไมไม่โชว์ตั้งแต่แรก?”
ระยะทางสิบเมตร ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที
เรือเดียวดายปีนขึ้นไปบนซอกหิน ใช้มือข้างหนึ่งจับกิ่งไม้ทรงตัวให้มั่น อีกมือประคองผลสีแดงแล้วค่อย ๆ บิดเด็ดลงมาอย่างระมัดระวัง
ทันทีที่ผลไม้มาอยู่ในมือ เขาก็ก้มมองแผงสถานะ สีหน้าพลันยินดีขึ้น
แต่เขาไม่ทันสังเกตว่าเหนือศีรษะขึ้นไป ในช่องว่างของหมู่เมฆ มีเงาดำสายหนึ่งจับจ้องเขาอยู่แล้ว
ขณะที่เขาเก็บผลไม้เรียบร้อยและเตรียมปีนกลับลงไปตามทางเดิม เสียงร้องแหลมคมก็ดังก้องจากฟากฟ้า ฉีกความเงียบสงัดบริเวณเชิงเขาออกเป็นเสี่ยง
ติงเยี่ยนเป็นคนแรกที่ตอบสนอง
เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลัน เห็นเงาดำหุบปีก พุ่งดิ่งเข้าใส่เรือเดียวดายบนหน้าผา เร็วจนแทบมองไม่เห็นรูปร่าง
“เรือเดียวดาย!!”
เสียงตะโกนยังไม่ทันขาดคำ ปากกระบอกปืนก็ยกขึ้นแล้ว
ความทรงจำของกล้ามเนื้อจาก【เชี่ยวชาญอาวุธปืน】ทำให้ปืนเล็งจับเงาดำนั้นได้อย่างมั่นคง ติงเยี่ยนลั่นไกติดกันหลายนัด กระสุนไล่ตามมันไปทีละนัด
ยิงโดนแล้ว
ขนปีกแตกกระจายเป็นกลุ่ม ๆ แต่สัตว์ปีกยักษ์ตัวนี้หนังหนาเนื้อทน ความเร็วสูงเกินไปจริง ๆ กระสุนกระแทกใส่ยังหยุดแรงพุ่งของมันไม่ได้แม้แต่น้อย
ชั่วพริบตาเดียว มันก็พุ่งไปถึงตรงหน้าเรือเดียวดาย
เรือเดียวดายไม่มีแม้แต่โอกาสตอบสนอง ในชั่วขณะที่กรงเล็บยักษ์กางออก เขารวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี โยนผลไม้ในมือไปทางทั้งสามคนด้านล่าง
“รับไว้ให้ดี!”
คำพูดเพิ่งสิ้นสุด กรงเล็บยักษ์ก็หุบเข้าหากันทันที ปีกคู่ใหญ่กระพืออย่างแรง พายุที่กวาดขึ้นมาพัดใบเฟิร์นใต้หน้าผาล้มระเนระนาด
เมื่อทุกคนเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง เงาดำนั้นก็พาเรือเดียวดายหายลับเข้าไปในหมอกบาง ๆ บริเวณไหล่เขาแล้ว
“แม่งเอ๊ย!” เจ้าหมูอ้วนตะโกนด่าเสียงดัง ปืนยังชูเล็งขึ้นฟ้า มือสั่นระริก
ข้ามจันทร์ยืนนิ่งอยู่กับที่ กอดเป้และปืนเล็กยาวของเรือเดียวดายไว้ ดวงตาแดงก่ำ
ผลไม้ยังหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ
ติงเยี่ยนรีบพุ่งเข้าไปอย่างลนลาน ปืนสะบัดไปอยู่ด้านหลัง เขายื่นมือทั้งสองข้างไปรับผลสีแดงไว้กลางฝ่ามือได้อย่างมั่นคง
หัวใจยังเต้นรัวไม่หยุด เขาก้มมองแผงสถานะที่ปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือ
【ผลแก่นผาแดง】
คุณภาพ: หายาก
สรรพคุณ: ผลล้ำค่าที่เติบโตโดยดูดซับแก่นผา เมื่อรับประทานจะเพิ่มร่างกาย 0.1 หน่วย ทั้งยังหล่อเลี้ยงพลังลมปราณและเลือด เร่งการฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ
ติงเยี่ยนถือผลไม้ไว้ในมือ เงียบไปสองวินาที ก่อนยื่นให้ทั้งสองคนดู
“อย่าเสียใจเลย รอบนี้เราได้กำไรก้อนโตแล้ว”
“ผลลูกเดียวมีค่ามากกว่าทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเรารวมกันเสียอีก”
ข้ามจันทร์ขอบตาแดงก่ำขยับเข้ามา เจ้าหมูอ้วนก็ยื่นหน้าเข้ามาดูด้วย
คำว่า【หายาก】เข้าตาทั้งคู่ สีหน้าเศร้าโศกของพวกเขาก็จางลงทันที
ข้ามจันทร์จ้องแผงสถานะแล้วพึมพำว่า “สมุนไพรหายาก นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเลย”
เจ้าหมูอ้วนลูบหน้า กลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดออกมาไว้
เสียงปืนจากที่ไกล ๆ ยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆ ถี่กระชั้นกว่าเดิมเป็นระลอก
ติงเยี่ยนเงยหน้าขึ้น มองไปยังทิศทางที่สัตว์ปีกยักษ์หายลับไป
เหนือไหล่เขาขึ้นไปมีแต่หมอกเมฆลอยคลอ มองอะไรไม่เห็นเลย