ก้นหลุมเงียบสงัด
รอยแยกบนท้องฟ้ายังคงอ้าอยู่ ดวงอาทิตย์ลอยอยู่กลางรอยแยก แสงสาดลงมาจากเบื้องบน ส่องร่างมหึมาที่คุกเข่าทรุดอยู่กลางหลุมจนสว่างชัด
ดวงตะวันใหญ่ด้านหลังติงเยี่ยนหายไปแล้ว
ส่วนดวงตะวันบนฟ้ายังคงส่องแสงต่อไป
เปลวไฟตามรอยต่อเกราะของวัวพ่นฟ้าดับลงทีละชั้น
เหลือเพียงเสาอากาศบนหัว ปลายเสามีลูกแก้วกลมใสราวกับกระจก แสงริบหรี่ภายในลูกแก้วยังคงสว่างอยู่
แสงนั้นกะพริบเป็นจังหวะ ราวกับกำลังหอบหายใจ
วัวพ่นฟ้าเงยหน้ามองติงเยี่ยน
“มนุษย์”
“ลูกแก้วนี้ไม่ได้มีแค่เพลิงสวรรค์วิญญาณ”
“มันยังเป็นรากฐานอารยธรรมด้วย”
“มอบให้มนุษย์อย่างเจ้า ข้าถึงจะวางใจ”
มันยกมือขึ้นข้างหนึ่ง
ข้อนิ้วดังกรอบแกรบทีละข้อ ทรายยังคงร่วงลอดซอกนิ้ว มือข้างนั้นค่อย ๆ ยื่นไปเหนือหัว แล้วประคองลูกแก้วที่ปลายเสาอากาศลงมา
ยื่นมาไว้ตรงหน้าติงเยี่ยน
ติงเยี่ยนยื่นมือไปรับ
แต่ในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะแตะผิวลูกแก้ว—
ฉัวะ!
เงาร่างหนึ่งพุ่งลงมาตามผนังหลุม รวดเร็วจนเหลือเพียงภาพติดตา ตรงเข้าคว้าลูกแก้ว!
เทียนอู!
ร่างยาวกว่าสิบเมตรบิดขดเข้าหากัน หนวดเหล็กชี้ชันขึ้นทุกเส้น แสงแดงคล้ำตามรอยแยกของปล้องเกราะสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน
แต่ในวินาทีต่อมา มือใหญ่ข้างหนึ่งก็ขวางอยู่กลางทาง
เพี๊ยะ
เสียงดังไม่หนักไม่เบา มือของวัวพ่นฟ้าคว้าร่างครึ่งท่อนหน้าของเทียนอูไว้เต็มกำมือ
“ผีสวรรค์!!”
เสียงคำรามก้องระเบิดออกมาจากร่างที่คุกเข่าทรุด สะเทือนจนทรายบนผนังหลุมร่วงกราว
“เจ้าคือคนที่ทำให้เผ่าจักรกลของเราถูกล้างเผ่าพันธุ์!”
“มาถึงตอนนี้แล้วยังคิดจะเอารากฐานอารยธรรมไปอีกหรือ!”