ค่ำวันนั้น กระต่ายตัวนั้นถูกอาสะใภ้รองเฉินซิ่วเฟินนำไปตุ๋น บอกว่าจะบำรุงร่างกายให้เฉินซูเยี่ยนที่ "ทุ่มเทอ่านตำรา"
พอถึงยามอาหารค่ำ มันฝรั่งตุ๋นเนื้อกระต่ายหม้อใหญ่ถูกยกขึ้นโต๊ะ ไอร้อนกรุ่น กลิ่นหอมเนื้อคละเคล้ากลิ่นซีอิ๊วดึงดูดจมูกคน
หม้อเพิ่งวางลง ตะเกียบของยายเฉินก็พุ่งตรงไปยังเนื้อน่องกระต่ายชิ้นอวบอย่างว่องไว
หวังจินจูตาว่องมือไว แทบจะลงมือพร้อมกัน ตะเกียบนางมั่นคง แม่นยำ และดุดัน จีบคีบเนื้อติดกระดูกชิ้นโต ๆ ส่วนดี ๆ หลายชิ้นติดต่อกัน ใส่ลงในชามของเฉินเทียนฟางก่อน แล้วรีบร้อนคีบใส่ชามของพ่อผัวเฉินฉือ แม่ผัวเฉินอวี้เซียง รวมถึงเสี่ยวเทียนรุ่นและเสี่ยวเทียนเวยที่จ้องมองเนื้อตาละห้อยคนละชิ้นใหญ่
ท่วงท่าลื่นไหลดังหมู่เมฆลอยลำและสายน้ำหลั่งริน ทำเสร็จในพริบตา เมื่อทุกคนได้สติ เนื้อดี ๆ ในหม้อก็หายไปเกือบครึ่ง
ตะเกียบของยายเฉินค้างแข็งกลางอากาศ นัยน์ตาเบิกกว้าง ต่อจากนั้นก็ "ผั้วะ!" ตบโต๊ะ หนึ่งที พลางด่า: "ไอ้แม่มารงานบ้านจะเอาชีวิต! กบฏแล้ว! เนื้อนี้แกมีสิทธิ์แบ่งหรือ? ไอ้คนไร้ระเบียบ ดูข้าจะไม่ฉีกปากแกให้หวาน!"
พูดจบนางก็ลุกขึ้นเงื้อฝ่ามือจะฟาดลงบนใบหน้าหวังจินจูเสียด้วยซ้ำ