เผยเหิงไม่เคยแสดงสีหน้าที่ดีให้ฉันเห็นเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลดตัวลงมา
ผ่านการทรมานในชาติก่อนมาแล้ว ในที่สุดฉันก็ยอมรับได้ว่าฉันไม่ใช่หญิงที่ชะตาฟ้ากำหนดให้เขา
แต่ฉีโยวหยางไม่เหมือนกัน เขาไม่ได้เกิดใหม่ จึงไม่เข้าใจและยอมรับไม่ได้เลยว่าเหตุใดเว่ยหลันถึงได้หุนหันพลันแล่นขอเลิกกับเขา
เขาดื่มเหล้าไม่หยุด หวังจะกรอกให้ตัวเองเมามาย
ฉันนั่งมองเขาอยู่ข้าง ๆ ด้วยความเวทนา อยากใช้มุมมองของคนที่รู้เรื่องราวล่วงหน้าเกลี้ยกล่อมให้เขายอมเลิกกันเสีย จะได้ไม่ต้องถูกเผยเหิงเล่นงานจนมีจุดจบที่น่าอนาถยิ่งกว่าเดิม แต่ฉันก็อดขุ่นเคืองไม่ได้ ทำไมเผยเหิงถึงทำลายความรักของพวกเขาได้เร็วขนาดนี้?
“พี่สวี่ ผมรักเธอจริง ๆ ผมรู้ว่าครอบครัวผมไม่ได้มีฐานะดี ไม่คู่ควรกับเธอ แต่ผมจะพยายาม...” ฉีโยวหยางเริ่มเมาแล้ว พูดจาเลื่อนลอย
ฉันพยักหน้า “อืม ฉันรู้”
“มีคนตั้งมากมายตามจีบเธอ แต่เธอกลับเลือกผม ผมดีใจแทบคลั่ง ผมสาบานว่าจะไม่ทำให้เธอเสียใจ แต่ทำไม... ทำไมสุดท้ายคนที่เปลี่ยนใจกลับเป็นเธอ? ผมควรทำยังไงดี เจ็บใจจนแทบทนไม่ไหวแล้ว...” ฉีโยวหยางพูดพลางตาแดงก่ำ
น่าสงสารจริง ๆ ฉันรีบกดมือที่กำลังรินเหล้าของฉีโยวหยางไว้ “อย่าเสียใจมากนักเลย เผื่อว่าเธอไม่ได้เปลี่ยนใจล่ะ? ลองคิดดูสิ ข้อความนั้นบอกได้แค่ว่ามีคนตามจีบเธอ แต่จีบไม่ติด ไม่อย่างนั้นเขาจะไปวิงวอนขอโอกาสจากเธอทำไม?”
ฉีโยวหยางส่ายหน้า ยิ้มขื่นอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้เธอก็เคยเจอเรื่องแบบนี้ แต่เธอจะบอกผมตรง ๆ ไม่ให้ผมคิดมาก”