“พวกคุณคุยกันต่อเถอะ ฉันกลับก่อน” เผยเหิงข่มกลั้นความโกรธ พูดกับอวี๋อี้ฟานเพียงประโยคเดียว ก่อนจะลากฉันเดินออกไปทันที
อวี๋อี้ฟานมองฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับจะมองเป้าหมายของฉันออกแล้ว
ฉันถูกเผยเหิงลากไปจนแทบก้าวตามเขาไม่ทัน เกือบสะดุดล้มอยู่หลายครั้ง
“เผยเหิง คุณเป็นบ้าอะไรหรือเปล่า? ให้ฉันไปเปลี่ยนกระโปรงในห้องน้ำก่อนแล้วค่อยว่ากันไม่ได้หรือไง?” ฉันด่าเขาด้วยความโมโห
ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้ว่าทำไมฉันถึงให้อวี๋อี้ฟานช่วยไปซื้อผ้าอนามัยมาให้ เขาหน้าบึ้งตึง พลางพาฉันไปยังห้องน้ำ “เข้าไปเปลี่ยน เร็วเข้า!”
ฉันบิดข้อมือไปมา ต้องยอมรับเลยว่าเขาหยาบกระด้างจริง ๆ บีบจนแทบจะช้ำอยู่แล้ว
เว่ยหลันอ้วนกว่าฉันไม่กี่กิโลเอง เธอทนความหยาบกระด้างของเขาไหวหรือเปล่านะ?
ฉันอดจินตนาการถึงภาพเผยเหิงกับเว่ยหลันอยู่บนเตียงไม่ได้ ช่วงแรกเผยเหิงคงบังคับขืนใจเธอ แต่ต่อมาเว่ยหลันก็ค่อย ๆ ตกหลุมรักเขา เรื่องบนเตียงของทั้งคู่คงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ แน่
บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้ว ทำไมถึงคิดภาพวาบหวิวแบบนั้นขึ้นมาได้ ฉันรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า สลัดภาพวาบหวามในหัวทิ้ง แล้วเดินออกจากห้องน้ำ
เผยเหิงเหลือบมองฉัน “กลับกันเถอะ”
ดูเหมือนความโกรธของเขาจะลดลงไปมากแล้ว
ฉันส่งข้อความลงกลุ่มเพื่อนซี้ จากนั้นก็เดินตามเผยเหิงกลับบ้าน อยากรู้ว่าเดี๋ยวเขาจะพูดอะไรกับฉันอีก
ไม่คิดเลยว่าตลอดทางเขาจะไม่พูดสักคำ ราวกับรูปปั้นที่ขับรถเป็น
พอกลับถึงบ้าน เผยเหิงก็เดินเข้าห้องหนังสือไปคนเดียว ส่วนฉันไปอาบน้ำ เตรียมตัวพักผ่อน