งานใหม่ให้ความรู้สึกแปลกใหม่มาก โดยเฉพาะการได้เผชิญหน้ากับเผยเหิงตลอดทั้งวัน ฉันสงสัยเหลือเกินว่าเขาคิดอะไรอยู่ ถึงได้จัดตำแหน่งนี้ให้ฉัน
จนกระทั่งแม่สามีส่งข้อความมาถามว่า “จืออี้ เผยเหิงจัดงานให้ลูกเรียบร้อยหรือยัง ตำแหน่งอะไร ได้เจอเขาทุกวันไหม”
เห็นคำถามสามข้อเรียงกันแบบนี้ ฉันก็รู้สาเหตุทันที คงเป็นพ่อแม่สามีที่กดดันเขาแน่ ๆ
ฉันก็ว่าแล้วว่าเผยเหิงจะหาเรื่องใส่ตัวเองทำไม!
ฉันตอบไปว่า “ค่ะแม่ ตอนนี้หนูเป็นเลขานุการส่วนตัวของเผยเหิง อยู่ที่สำนักงานประธานบริษัทค่ะ”
แม่สามีส่งสติกเกอร์ชูนิ้วโป้งกลับมา
พอถึงเวลาเลิกงาน ฉันเก็บข้าวของแล้วเปิดดูเบอร์ของเว่ยหลัน บอกให้เธอส่งที่อยู่มา ฉันไปหาได้แล้ว
เผยเหิงยังไม่มีทีท่าว่าจะเลิกงาน “ผมต้องทำงานล่วงเวลา คุณกลับไปก่อนเถอะ”
“ค่ะ” ฉันรีบเผ่นทันที อย่าเรียกฉันให้อยู่ทำงานล่วงเวลาล่ะ!
เว่ยหลันตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว นัดฉันที่ร้านกาแฟ “ร้านพบพาน”
ฉันขับรถตรงไปที่นั่น ไม่นานก็ถึงจุดหมาย คิดไม่ถึงว่าเว่ยหลันจะมาถึงก่อนและรออยู่แล้ว เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีขาว ข้างในเป็นเสื้อสายเดี่ยวถักไหมพรมสีน้ำตาลกาแฟ เผยลำคอเรียวขาวและกระดูกไหปลาร้า ผมดำขลับนุ่มสลวยทิ้งตัวลงบนบ่า ดูบริสุทธิ์น่ารัก
เธอเท้าคาง ใบหน้าอิ่มเอิบไปด้วยคอลลาเจน ดวงตากลมรีสีดำสนิทกำลังมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกสูงจรดพื้น ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
สวยจริง ๆ! ฉันอดชื่นชมจากใจไม่ได้ ยิ่งเวลาผ่านไป ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอเหมาะกับเผยเหิงไม่น้อย อย่างน้อยหน้าตาก็โดดเด่น