คุยกับสวีเฉิงหมินสักพัก ฉันก็รับงานบางส่วนจากเทาเย่ จริง ๆ แล้วงานไม่ได้มาก แถมยังช่วยเพิ่มประสบการณ์ให้ฉันได้ด้วย
แต่ฉันกำลังตั้งท้อง ไม่กล้าหักโหมเกินไป จึงไม่ได้รับงานมาทั้งหมด
พอภาระงานเพิ่มขึ้น ฉันก็ยุ่งขึ้นตามไปด้วย เผลอแวบเดียวเวลาก็ผ่านไปสองวัน เติ้งอี้หยางบอกฉันว่าเขาหาที่พักแห่งใหม่ได้แล้ว
“ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมจ่ายค่าเช่าแล้วอยู่ที่นี่ต่อก็ได้นะ คุณกำลังท้อง อยู่คนเดียวคงไม่ค่อยดี ไม่มีใครคอยดูแล” ก่อนจากไป เติ้งอี้หยางพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“พี่อี้หยางวางใจเถอะ ฉันไม่เป็นไร อีกอย่าง ที่พักใหม่ที่พี่หาได้ก็อยู่แถวนี้ไม่ใช่เหรอ ถ้ามีเรื่องอะไรฉันจะหน้าด้านไปขอความช่วยเหลือจากพี่เอง” ที่จริงฉันซาบซึ้งใจมาก ขณะเดียวกันก็หวังว่าเติ้งอี้หยางจะเลิกคิดกับฉันแบบนั้นเสียที ฉันท้องแล้ว เขาคงไม่อยากรับบทพ่อของลูกคนอื่นหรอก
เติ้งอี้หยางถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้ฝืนใจฉัน เขาหิ้วสัมภาระไม่กี่ชิ้นแล้วจากไป
ต้องยอมรับว่าพอมีคนอยู่ด้วยอีกคน บ้านก็ครึกครื้นขึ้นมาก มีชีวิตชีวาขึ้น พอเติ้งอี้หยางจากไป ฉันต้องเผชิญกับห้องที่ว่างเปล่าลงกะทันหันเพียงลำพัง จึงรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง
ไม่ใช่ว่าฉันอาลัยอาวรณ์เขาขนาดนั้นหรอก แต่เป็นเพราะฮอร์โมนช่วงตั้งครรภ์ต่างหากที่ทำให้อารมณ์ของฉันแปรปรวนและรุนแรงขึ้น ไม่ว่าจะดีใจหรือเสียใจ ก็รู้สึกมากกว่าแต่ก่อน
ฉันปรับอารมณ์ให้เข้าที่ อาบน้ำแล้วเข้านอน ถึงเวลาทำงานก็ทำงาน ถึงเวลาใช้ชีวิตก็ใช้ชีวิต
ยังดีที่เผยเหิงไม่โผล่มาให้เห็นตลอดหลายวันหลังจากนั้น ไม่รู้ว่าเขากลับประเทศไปแล้ว หรือไปอยู่กับเว่ยหลัน