ลินดาจ้องฉันอยู่สองสามวินาที ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่รู้สึกว่าช่างมีวาสนาต่อกันจริง ๆ เมื่อก่อนฉันกับเขาก็พอจะเรียกว่ารู้จักกัน แต่ไม่ได้สนิทกันเท่าไร”
ฉันไม่ได้ซักไซ้ให้ถึงที่สุด เพียงยิ้มตอบ “ใช่ โลกนี้ก็ไม่กว้างไม่แคบ คนที่มีวาสนาต่อกันย่อมได้พบกันเสมอ”
ลินดานั่งนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกไปอาบน้ำในห้องน้ำ
ฉันเอนตัวลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คิดจะถามอวี๋อี้ฟาน แต่กลับรู้สึกว่าไม่จำเป็น
ฉันจึงติดต่อสวีเฉิงหมิน เล่าปัญหาบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเจรจาความร่วมมือวันนี้ให้เขาฟัง พอพูดคุยกันเสร็จ ในใจก็พอจะเห็นภาพรวมแล้ว
ตอนที่ฉันกำลังสะลึมสะลือใกล้จะหลับ ลินดาก็อาบน้ำเสร็จออกมา เธอขึ้นไปนอนบนเตียงข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ
เช้าวันต่อมา ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหิวโหยจนท้องไส้ร้อง
โรงแรมมีบริการอาหารเช้า ฉันจึงรีบลุกจากเตียงแล้วลงไปกินมื้อเช้าที่ห้องอาหารชั้นสอง
ไม่คิดว่าอวี๋อี้ฟานจะอยู่ที่นั่นด้วย ข้าง ๆ เขามีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ หนวดเคราเริ่มหงอกขาว น่าจะอายุห้าสิบหรือหกสิบปี คงเป็นศาสตราจารย์ประจำโรงพยาบาลของเขา
อวี๋อี้ฟานกำลังกินแซนด์วิช พอหางตาเห็นฉัน สายตาก็หันตามมา
บนโต๊ะของฉันมีไข่สี่ฟอง นมหนึ่งแก้ว ฮาเก่าลวกนึ่งหนึ่งชุด แซนด์วิชสองชิ้นกับซาลาเปาหมูแดงหนึ่งชิ้น และโจ๊กหมูไม่ติดมันอีกหนึ่งถ้วย
เขาดูประหลาดใจอยู่ไม่น้อย พูดอะไรกับศาสตราจารย์ของเขาสองสามคำ ก่อนจะเดินมานั่งลงตรงข้ามฉัน
“ทำไมกินเยอะขนาดนี้” อวี๋อี้ฟานมองอาหารเช้าบนโต๊ะแล้วถามอย่างประหลาดใจ